کرادل
ترجمه مجله هفته

در حالی که محاصره قحطی غزه توسط اسرائیل به خوبی شناخته شده است، مصر به حفظ وضعیت موجود کمک می کند و بی سر و صدا از عملیات عبور از مرزهای مرگ یا زندگی سود می برد.

در یک صبح بارانی، گروهی از کودکان فلسطینی در شهر رفح در جنوب نوار غزه تجمع کردند. این تجمع خودجوش نبود، زیرا کودکان به سرعت تابلوهایی را در دست گرفتند که روی آن نوشته شده بود «گذرگاه مرزی را باز کنید». درخواست آنها خطاب به سازمان های بین المللی در سراسر مرز در مصر بود و از طریق تابلوها در حالی که کامیون های کمک انباشته شده بودند و منتظر مجوز مصر برای عبور از مرز بودند، منتقل شد.

در حالی که کودکان در اطراف حصار مرزی می دویدند، ناهار ناظران اتحادیه اروپا و کارمندان جامعه مدنی بود که وعده های غذایی خود را بین کودکان رفح توزیع کردند.
و در حال اصل مطلب رو میشود. این پوسترها اصلا منظورشان مصر نبودند. آنجا هم گذرگاه مرزی رفح نبود، بلکه گذرگاه مرزی شمال شرقی کارنی در نوار غزه با اسرائیل بود. و این حادثه در سال ۲۰۰۶ اتفاق افتاد و نه ۲۰۲۴.
در سال ۲۰۰۶، اسرائیل فلسطینیانی را که در انتخابات آزاد و عادلانه به حماس رای داده بودند با گرسنگی مجازات کرد. این جنگ خاموش تل‌آویو است، محاصره‌ای که به آرامی قربانیان خود را می‌گیرد و ۲.۳ میلیون غیرنظامی غزه را از کمک‌های غذایی و پزشکی محروم می‌کند.

از زمانی که نیروهای اسرائیلی در سال ۲۰۰۵ از نوار غزه عقب نشینی کردند، این غزه تحت محاصره شدیدی قرار داشت که آن را به یک زندان وسیع در فضای باز محاصره شده توسط سیم ها و پست های بازرسی تبدیل کرد.

هشت گذرگاه مرزی – شش تای آنها توسط اسرائیل – کنترل شد که نوار غزه را به سرزمین های فلسطینی اشغال شده در سال ۱۹۴۸ متصل می کرد. چهار گذرگاه از این گذرگاه ها به طور کامل بسته شد، دو گذرگاه فقط به طور موقت باز شدند: «بیت حانون» و «کرم شالوم».

از زمان خروج نظامی اسرائیل از نوار غزه، تل آویو یک هدف واحد را دنبال کرده است: تسلط کامل بر نوار غزه از طریق زمین، هوا و دریا. برای دستیابی به این هدف، سه توافقنامه تنظیم ترافیک در گذرگاه‌های مرزی امضا شد: موافقت‌نامه گذرگاه مرزی تشکیلات خودگردان اسرائیل و فلسطین (۲۰۰۵)، موافقت‌نامه کنترل مرزی فلسطین-اروپا- اسرائیل و پروتکل فیلادلفیا مصر-اسرائیل.

توافقنامه اخیر یک نوار حائل ۱۴ کیلومتری را در امتداد مرز مصر و غزه ایجاد کرد و هماهنگی امنیتی اسرائیل و مصر، حضور مرزبانان مصری در امتداد کریدور فیلادلفیا و گشت‌های امنیتی در دو طرف را الزامی کرد.

رفح تنها راه نجات غزه است

گذرگاه رفح محدود به رفت و آمد دارندگان کارت شناسایی فلسطینی بود، به استثنای مواردی که نیاز به اطلاع قبلی به دولت اسرائیل و تأیید بالاترین مقامات تشکیلات خودگردان بود.

اداره کل گذرگاه‌ها در غزه، زیر نظر تشکیلات خودگردان، به تأییدیه‌ها و اعتراض‌ها، با زمان‌بندی‌های دقیق تعیین‌شده در توافقنامه گذرگاه‌ها رسیدگی می‌کرد. با این حال، زمانی که حماس کنترل این گذرگاه را در سال ۲۰۰۷ به دست گرفت، تنش ها افزایش یافت که منجر به تغییر در عملیات ها و بسته شدن آن بر اساس روابط در حال تحول بین مصر و حماس شد.

پویایی در سال ۲۰۱۷ زمانی که رقبای فتح و حماس توافقنامه آشتی امضا کردند، با هدف پایان دادن به شکاف داخلی مداوم تغییر کرد. با این حال، محاصره کامل اسرائیل در نوار غزه پس از عملیات مقاومت در ۷ اکتبر به رهبری حماس، اهمیت گذرگاه های مرزی نوار غزه با مصر را افزایش داد.

تنها یک سال قبل، گذرگاه رفح به مدت ۲۴۶ روز باز بود و عبور و مرور بیش از ۱۴۰ هزار نفر و بسیاری از کالاهای ضروری مانند گازوئیل، گاز پخت و پز و مصالح ساختمانی را تسهیل کرد.

در کنار حمله نظامی وحشیانه و بی‌سابقه خود به غزه، تل‌آویو محاصره شدید فلسطینیان در نوار را به راه انداخته است و دسترسی به آب، برق، و ارتباطات – و گذرگاه‌های ضروری – را برای بیش از ۱۰۰ روز قطع کرده است.

گذرگاه رفح به تنها راه نجات برای غیرنظامیانی تبدیل شده است که از گلوله باران پناه می برند، یا تحت درمان پزشکی یا حتی یک وعده غذایی هستند. در حالی که سازمان های بین المللی برای ارائه کمک از طریق این گذرگاه هجوم آورده اند، آوارگی دسته جمعی ناشی از بمباران بی رویه اسرائیل – و مخالفت مصر با طرح اسکان مجدد در سینا – وضعیت را بدتر کرده و منجر به ظهور طبقه ای از ذینفعان شده است.

سه راه خروج از غزه

قبل از جنگ، سه مسیر برای خروج از نوار غزه وجود داشت. مسیر رسمی شامل ارسال لیست اسامی برای تایید از طرف اسرائیلی بود، فرآیندی که اغلب چندین ماه طول می کشد. افراد پذیرفته شده با موانع دیگری در طرف مصری از جمله بازرسی و انتقال به فرودگاه قاهره در یک «کاروان اخراج» مواجه شدند.

مسیر غیررسمی که توسط دفاتر کارگزاری مدیریت می‌شود، عبور سریع‌تری را برای هزینه‌هایی از ۳۰۰ تا ۵۰۰ دلار یا حتی تا ده هزار دلار ارائه می‌دهد.

سومین مسیر مرتبط با سرویس‌های اطلاعاتی مصر منحصراً توسط شرکت مسافرتی Hala اداره می‌شود که منبعی به The Cradle کفت که با تاجر و جنگ‌سالار بدنام سینا، ابراهیم الارجانی مرتبط است.

این مسیر «VIP» که در سال ۲۰۲۱ تأسیس شد، امکان ترانزیت سریع، معافیت از بازرسی و این امکان را برای مسافران فراهم می‌کند که قبل از رفتن به فرودگاه در مصر بمانند، با هزینه‌های بین ۵۰۰ تا ۷۰۰ دلار برای هر نفر.

سود مصر از درد کشیدن مردم فلسطین

در میان آخرین جنایات اسرائیل، این است که دولت اشغالگر خروج افرادی را که در لیست های تایید شده قرار ندارند، به استثنای افراد دوتابعیتی به دنبال مداخلات سفارت های خارجی برای همیشه ممنوع کرده است.
با این حال، برخی از افسران مصری در این گذرگاه از شکافی که به عنوان «حذف امنیتی» شناخته می شود، استفاده کرده اند. این امر مستلزم امتناع از خروج به دلایل مربوط به ارتباط تصور شده مسافر با حماس است که منجر به مذاکرات برای مبالغ قابل توجهی برای خروج می شود.

با وجود ویرانی های نظامی و انسانی غزه و درخواست های فوری سازمان های غیردولتی جهانی برای اجازه ورود کمک ها به نوار غزه، اسرائیل گوش های خود را کر می کند.
کریستوفر استاکر، وکیل اسرائیلی، در استدلال دفاعی دیوان بین‌المللی دادگستری، انگشت اتهام را به جای دیگری نشانه رفته و به صراحت گفته است که «دسترسی به نوار غزه از طریق گذرگاه رفح توسط مصر کنترل می‌شود».

این تلاشی ضعیف برای تبرئه اسرائیل از تعهدات حقوق بین‌المللش بود: دولت مصر بی‌درنگ این اتهامات را رد کرد و دیا رشوان، رئیس سرویس اطلاعات دولتی (SIS) آنها را «دروغ» خواند.

قاهره نه تنها ادعاهای اسرائیل را رد کرد، بلکه اظهارنظری را به دیوان بین‌المللی دادگستری ارائه کرد و در آن تصریح کرد که مصر گذرگاه رفح را نبسته است. در حالی که مصر گذرگاه را از طریق زمینی کنترل می کند، این اسرائیل است که کنترل را از هوا حفظ می کند. این حملات هوایی اسرائیل به گذرگاه رفح و در شهر نزدیک خان یونس بود که در اواخر سال گذشته منجر به کشته شدن حداقل ۴۹ نفر شد.

اگر موافقت اسرائیل برای عبور «کاروان اخراج» یا کامیون کمک‌رسانی دریافت نشود، تل‌آویو ممکن است با بمباران بیشتر دوباره رفح بازگردد.

اما قاهره نیز بی گناه نیست. حتی اگر مصر در محاصره غزه مقصر نباشد، بدون شک از آن سود می برد.