حمله هواپیما در بلگورود: چرا اوکراین یک هواپیما را با ده ها سرباز خود سرنگون کرد؟

کی یف فقط برای طولانی کردن عمر رژیم زلنسکی می جنگد، بنابراین کارهای احمقانه انجام می دهد

نوشته سرگئی پولتایف.
ترجمه علیرضا یوسفی

در روز چهارشنبه، یک هواپیمای ترابری ایلیوشین-۷۶ در فضای هوایی روسیه سرنگون شد. در این هواپیما ۶۵ سرباز اسیر اوکراینی که قرار بود در یک مبادله زندانیان آزاد شوند، و همچنین ۶ خدمه پرواز همراه با ۳ افسر نظامی روسیه حضور داشتند. تمامی سرنشینان کشته شدند. ظاهراً هواپیما توسط موشک‌هایی که از یک سامانه پاتریوت ساخت ایالات متحده شلیک شده بود، منهدم شد.

این حادثه یک سوال مهم را مطرح می‌کند: سربازان اوکراینی چرا در چنین فاصله‌ای از وطن خود بودند که نیاز به انتقال هوایی داشتند؟ پاسخ ساده است: این سربازان اسیر در ابتدا در جمهوری‌های خلق دونتسک و لوهانسک نگهداری می‌شدند، اما سپس در تاریخ ۲۹ ژوئیه ۲۰۲۲، یک حمله موشکی هیمارس اوکراینی به یک اردوگاه اسرا در اولنوفکا در نزدیکی ولنوواخا رخ داد که در آن ۵۳ نفر کشته شدند. به نظر می‌رسد که دلیل انتقال این سربازان، جدا کردن آنها از سیستم‌های تسلیحاتی دقیق پیشرفته‌ای بود که کی‌یف از سوی ناتو در اختیار داشت.

امروز می‌توانیم با اطمینان کامل بگوییم که این اقدام کمکی به اوکراین نکرد. اوکراین بار دیگر به جهان نشان داد که چقدر می‌تواند برای شهروندان خود خطرناک باشد.

چه اتفاقی افتاد؟

در روز چهارشنبه، در ساعت ۱۱:۰۰ به وقت مسکو (۹:۰۰ به وقت GMT)، تصاویری از سقوط هواپیما در مزارع پوشیده از برف در اینترنت منتشر شد. به لطف یک کلیسای برجسته که در ویدیو دیده می‌شود، محل حادثه به سرعت به عنوان نزدیکی روستای یابلونووو، منطقه کوروتشانسکی، در منطقه بلگورود شناسایی شد.

بلافاصله، کانال‌های تلگرامی اوکراینی، هم آن‌هایی که ناشناس بودند و هم آن‌هایی که تأیید شده بودند (مانند یونیان و اوکراینسکایا پراودا)، با پست‌هایی که منابع نزدیک به نیروهای مسلح اوکراین (AFU) را نقل می‌کردند، سیل‌آسا شدند. در این پست‌ها ادعا می‌شد که:

هواپیما ظاهراً موشک‌هایی برای سیستم‌های اس-۳۰۰ روسیه را حمل می‌کرد که قرار بود در حملات به خارکف استفاده شوند.
سقوط هواپیما به اقدامی از سوی کی‌یف نسبت داده شد.
مدت کوتاهی پس از آن، وزارت دفاع روسیه به طور رسمی اعلام کرد که در این هواپیما ۶۵ سرباز اسیر اوکراینی که قرار بود برای مبادله به بلگورود منتقل شوند، و همچنین ۶ خدمه پرواز و ۳ افسر نظامی حضور داشتند.

بلافاصله پس از آن، اشاره‌ای به مشارکت نیروهای مسلح کی‌یف و هرگونه ذکر از محموله ادعایی (موشک‌های سیستم اس-۳۰۰) از اینترنت اوکراین ناپدید شد.

در ساعت ۱۵:۰۰ به وقت مسکو، وزارت دفاع روسیه به طور رسمی اعلام کرد که دو موشک اوکراینی از حومه لیپسی در خارکف شلیک شده بود. نقطه برخورد در فاصله حدود ۱۰۰ کیلومتری قرار داشت، یعنی در محدوده برد موشک‌های پاتریوت AFU از تمام مدل‌ها، از جمله PAC-2 GEM-T و PAC-3 MSE.

در همین حال، لیست‌هایی با نام سربازان اوکراینی منتشر شد.

پیش‌زمینه

فرودگاه غیرنظامی بلگورود از زمان آغاز عملیات نظامی روسیه در فوریه ۲۰۲۲ بسته است. این تعطیلی یک اقدام احتیاطی است، زیرا فرودگاه در محدوده پدافند هوایی اوکراین قرار دارد.

با این حال، انتقال هوایی زندانیان برای مبادله به بلگورود یک عمل رایج است. در موارد قبلی، از هواپیماهای ایلیوشین-۷۶ استفاده شده است، به ویژه در تاریخ ۳ ژانویه ۲۰۲۴، که مبادله واقعی در تاریخ ۸ ژانویه انجام شد.

به نظر می‌رسد که طرف اوکراینی از این پروازها مطلع شده بود، درست مانند اینکه روسیه از بازدید رؤسای دولت‌های خارجی از کی‌یف مطلع می‌شود

چهارشنبه دو هواپیما درگیر بودند؛ هواپیمای دوم ایلیوشین-۷۶ که گروه دیگری از اسیران را حمل می‌کرد، بلافاصله پس از سقوط هواپیمای اول به پایگاه بازگشت.

برای اقدامات نیروهای مسلح اوکراین (AFU) سابقه وجود دارد. در چندین مورد، آنها به طور مخفیانه سیستم‌های پدافند هوایی غربی، از جمله پاتریوت‌ها و ایریس-تی‌ها، را در نزدیکی مرز منطقه بلگورود یا خط تماس مستقر کرده‌اند و سعی کرده‌اند با آنها هواپیماهای روسی را در حریم هوایی روسیه مورد حمله قرار دهند. اگرچه نیروهای مسلح اوکراین ادعا می‌کنند که در این عملیات‌ها موفق بوده‌اند، اما همیشه از ارائه شواهد برای تأیید گزارش‌های خود خودداری کرده‌اند.

حال چه؟

اوکراین مانند همیشه همه چیز را انکار می‌کند، بنابراین ما احتمالاً به زودی حقایق انگیزه‌های اقدامات ارتش خود را نخواهیم دانست. آیا این یک اشتباه ناشی از عدم هماهنگی و بی‌دقتی کلی بود، یک تحریک آگاهانه یا هر دو؟ آیا می‌خواستند هواپیمایی را که اسیران جنگی روسی را در حال بازگشت به خانه داشت، سرنگون کنند، اما چیزی اشتباه پیش رفته؟

آیا این پایان مبادله اسرا است؟ امیدواریم چنین نباشد. در کمتر از دو سال، بیش از هزار سرباز روسی اسیر شده در چارچوب مبادلات اسرا به خانه بازگردانده شده‌اند، اما بسیاری دیگر هنوز در اسارت هستند، بنابراین این مبادلات باید ادامه داشته باشند.

آیا واکنشی از سوی غرب خواهد بود؟ مطمئنم که نخواهد بود. در بهترین حالت، ما شاهد اظهارات نگرانی روتین و ریاکارانه خواهیم بود، یا، به احتمال زیاد، یک دور دیگر از پروپاگاندا در مورد اینکه روسیه مقصر است. غرب همچنان از اوکراین سواستفاده می‌کند تا زمانی که بتواند، و همچنان به همه چیز چشم می‌بندد، حتی کشته شدن اوکراینی‌ها توسط «سلاح‌های آزادی» غربی.

این موضوع برای خلبانان روسی کشته شده یا سربازان اوکراینی که در راه خانه بودند، اهمیتی ندارد. آنچه مهم است این است که تصور اینکه دولت اوکراین بدترین دشمن مردم خود است، تنها تقویت شد.

مولوخ

ارتش اوکراین که روز به روز ضعیف تر می شود، آنها دیگر برای «آینده ای بهتر» نمی جنگد.

ارتش اوکراین برای «آزادی» نمی جنگد. مقامات ارشد در کی یف تأیید کرده اند که در مذاکرات صلح با روسیه در استانبول در مارس و آوریل ۲۰۲۲ شرایطی به آنها پیشنهاد شد که با استانداردهای امروزی باورنکردنی مساعد هستند.

ارتش اوکراین برای «راندن دشمن» نمی جنگد، همانطور که فقط دیوانه ترین متعصبان همچنان ادعا می کنند که این امر با ابزارهای نظامی قابل دستیابی است.

او حتی برای «مسیر اروپایی» نمی جنگد، زیرا عضویت در ناتو و اتحادیه اروپا به حاشیه رفته است، مانند نقطه ای در افق که برای هیچ کس راز نیست.

ارتش اوکراین می جنگد، و سربازان اوکراینی در سنگرهای آلوده به موش زنده زنده می پوسند و تعداد قربانیانشان به هزاران نفر می رسد، اما فقط برای یک چیز: برای حفظ رژیم فعلی کی یف در قدرت.

این رژیمی است که از پذیرفتن واقعیت خودداری می کند و مدام ادعا می کند که پیروز خواهد شد.

این رژیمی است که هیچ ابایی ندارد که هزاران و هزاران نفر از شهروندان خود را برای یک مکان کوتاه در کانون توجه رسانه ها، فقط برای نمایش، قربانی کند.

آنها را در باخموت قربانی کردند، اگرچه تلاش برای نگه داشتن شهر آشکارا بی فایده بود. آنها را در رابوتین قربانی کرد، اگرچه فرماندهی ارتش اوکراین پس از چند روز شکست ضد حمله را تشخیص داد.

آنها را در حملات خودکشی، پرچم به دست به جزیره مار و کریمه قربانی کرد، اگرچه تنها تعداد کمی از این ماجراجویی ها بازگشتند. او امروز آنها را در کرنکی، در اودسا و در بلگورود قربانی می کند – فقط همینطور، برای هیچ چیز خاصی.

هر روز وضعیت اوکراین بدتر می شود. سوخت آتش زلنسکی تمام می شود، اما او سربازان بیشتری را به درون آتش پرتاب می‌کند و دژبانان را میفرستد تا هر کسی را که در خیابان گیر می آورند، بگیرند.

همه اینها حوادث جداگانه ای نیستند، بلکه کار یک ماشین نابودی غیرانسانی هستند که تنها زمانی فرو می ریزد که دولت اوکراین سقوط کند.

حادثه هواپیما تنها یک قسمت دیگر است. اما دوست داریم فکر کنیم که این قطره ای خواهد بود که باعث سرازیر شدن آب خواهد شد.

آنگاه مرگ خلبانان ما و اسیران جنگی اوکراین بیهوده نبوده است.