سفر خاورمیانه بئربوک. تفسیر مهمان
نوشته سویم داغدلن
یونگه ولت
ترجمه حمید علوی

رئیس جمهور آمریکا بایدن می‌گوید: «حمله‌ای به رفح بدون محافظت از غیرنظامیان انجام نخواهد شد.»
وزیر امور خارجه آلمان، آنالنا بربوک، از اتاق پژواک وزارت امور خارجه این اظهارات را تکرار می‌کند: «اسرائیل باید در رفح به حقوق بین‌الملل بشر احترام بگذارد.»
با توجه به وضعیت غم‌انگیز در محل، هزاران کشته غیرنظامی فلسطینی توسط ارتش اسرائیل، برنامه‌های آشکار اخراج دولت اسرائیل برای ۱.۳ میلیون فلسطینی طبق گزارش سازمان ملل و برنامه‌های انتقال آنها به اردوگاه‌هایی تحت کنترل مصر، این اظهارات فقط می‌توانند به عنوان کینه‌توزی خونین تلقی شوند.

سیاست خارجی آلمان که ظاهراً بر اساس ارزش‌ها بنا شده است، همیشه فقط پوششی برای پنهان کردن مشارکت شرم‌آور در جنگ‌های نیابتی ایالات متحده بوده است.

حتی قبل از این نیز ترک‌هایی در ظاهر حقوق بشری آلمان وجود داشت. در اوکراین، آلمان حتی مایل به جایگزینی ایالات متحده در جنگ است. گویی می‌خواهد حماسه نیبلونگ‌ها را به عنوان یک مضحکه به صحنه ببرد: حتی پس از مرگ ارباب خود گونتر، هاگن به وفاداری خود به نیبلونگ‌ها ادامه می‌دهد. حضور نازی‌ها و ملی‌گرایان در بالاترین مقامات، ایدئولوژی حاکمیت قومی با تکیه بر  همکار نازی ها استپان باندرا به عنوان قدیس حامی کیف، ظاهرا هیچ مشکلی ایجاد نمی‌کند و دلیلی برای عدم تمایل به کمک تسلیحاتی و مالی به ایالات متحده نیست.

اما تقدیس شرم‌آور حمله قریب‌الوقوع اسرائیل به رفح، از این به بعد، ترکیب دروغ و خشونت، را به طور کامل از بین می‌برد. بعد از رفح، دیگر هیچ چیز برای سیاست خارجی آلمان مثل قبل نخواهد بود. برای اکثریت قریب به اتفاق کشورهای جنوب جهان، تصویری از آلمان به عنوان یک همکار پست که آشکارا حقوق بشر بین‌الملل را نقض می‌کند، در حال شکل‌گیری است.

البته می‌توان با توجه به اعتراضات فزاینده از سوی جنوب، مانند نامیبیا، در مورد صادرات تسلیحات آلمان، خود را کر و لال کرد. اما این کارساز نخواهد بود. زیرا حتی از والونی و هلند نیز اکنون سیگنال‌های مشابهی به گوش می‌رسد. اگر در آن‌جا دادگاه‌ها به دلیل قتل عام غیرنظامیان فلسطینی، صادرات تسلیحات به اسرائیل را متوقف می‌کنند، وقت آن است که ما نیز در برلین و واشنگتن صدای خود را علیه این همکاری مسلحانه برای مرگ و آوارگی فلسطینیان بلند کنیم.