نویسنده: راینر روپ
ترجمه علیرضا یوسفی

الکسی ناوالنی در یکی از دادگاه‌های متعددی که علیه او برگزار شد. در این مورد خاص، به جرم اختلاس ۳۵۰ میلیون روبل (حدود سه میلیون یورو) که به صندوق مبارزه با فساد او اهدا شده بود، به مجازات حبس محکوم شد.

ناوالنی هرگز از «کارنامه» مشکوک خود به عنوان یک راست‌گرای افراطی و نژادپرستِ مروج خشونت، دست نکشیده است. حتی در سال ۲۰۲۱، او ایدئولوژی بیمارگونه خود را در مصاحبه با یک روزنامه بریتانیایی تایید کرد. در تمجیدهای غربی از «قهرمان آزادی روسیه» پس از مرگ او، این حقایق به طور عمدی نادیده گرفته شد.

«De mortuis nihil, nisi bene.» این جمله‌ای است که من در دوران کودکی در کلاس درس لاتین یاد گرفتم و به معنای «درباره مردگان جز نیکی، مگو» است. من تمام زندگی خود به این جمله پایبند بوده‌ام. با این حال، در مورد ستایش‌نامه‌های منتشر شده برای ناوالنی، با توجه به دوگانگی سیاستمداران غربی که خود را به عنوان فرشته‌های نجات اخلاقی معرفی می‌کنند و همچنین رسانه‌های زرد آنها، مو بر تنم سیخ می‌شود و مجبورم چهره ضد بشری ناوالنی را برملا کنم.

این ستایش‌نامه‌های عمدتاً مغرضانه، می‌خواهند ما را متقاعد کنند که ناوالنی، «قهرمان آزادی» و «رهبر مخالفان» روسی بدون نقص و فداکار، جان خود را برای دموکراسی یا «ارزش‌های غربی» و به عبارتی «برای همه ما» فدا کرده است. در روایت غربی، او در انجام وظیفه خود برای شکست اژدهای شرور پوتین و به دست آوردن قدرت در مسکو، به طرز غم‌انگیزی شکست خورد.

در واقع، ناوالنی هرگز حتی ذره‌ای شانس برای به دست آوردن حتی یک درصد از آرای مردم روسیه را نداشت. این نشان می‌دهد که ادعای مداوم غرب مبنی بر اینکه ناوالنی «رهبر مخالفان» است، چقدر پوچ و توخالی است. او رهبر چه کسی بود؟ در سرزمین خیالی آرزوهای غرب؟ واقعیت چیز دیگری است.

در آخرین انتخابات پارلمانی روسیه در سپتامبر ۲۰۲۱، حزب کمونیست فدراسیون روسیه  ۱۸.۹ درصد آرا را به دست آورد و تعداد قابل توجهی کرسی در دومای دولتی، پارلمان روسیه را به دست آورد. این امر حزب کمونیست را پس از حزب حاکم «روسیه واحد» به دومین حزب بزرگ در پارلمان مسکو تبدیل کرد. در رسانه‌های باکیفیت غربی، تقریباً هیچ صحبتی از این مخالف واقعی نمی‌شود.

ناوالنی فقط می‌توانست در خواب و خیال خود، صاحب کرسی در دومای دولتی باشد. ناوالنی در روسیه ناشناخته نبود. رسانه‌های غربی که ناگهان پس از بازگشت ناوالنی از ایالات متحده به شدت به او علاقه‌مند شدند، در به شهرت رسیدن او نقش داشتند. این موضوع ما را به سال ۲۰۱۰ باز می‌گرداند، زمانی که این جوان با استعداد از طریق سفارت آمریکا در مسکو بورسیه تحصیلی برای یک دوره انحصاری در برنامه Maurice R. Greenberg World Fellows دریافت کرد که به دانشگاه ییل، یکی از دانشگاه‌های معتبر ایالات متحده، وابسته است. این موسسه آموزشی که ظاهراً برای دانشجویان بین‌المللی است، در این میان به طور قطعی به عنوان یک موسسه استخدامی CIA شناسایی شده است.

پس از بازگشت از ایالات متحده به مسکو، ناوالنی دیگر به عنوان یک تندرو نژادپرست ظاهر نشد، بلکه خود را به عنوان یک فرد پاکدست معرفی کرد که با کمک سخاوتمندانه سازمانی برای مبارزه با فساد تأسیس کرد.
محاسبات درست از آب درآمد و ناوالنی در رسانه‌های غربی به عنوان مخالف شجاع پوتین و فساد او مطرح شد. سپس، در سال ۲۰۲۱، ماجرای عجیب مسمومیت ادعایی این قهرمان توسط پوتین، معالجه او در یک بیمارستان آلمانی و بازگشت قهرمانانه او به روسیه رخ داد و به دنبال آن به جرم تعدادی جرم و جنایت به حبس طولانی مدت محکوم شد.

به غیر از جنجال‌های اخیر، این آخرین باری بود که ناوالنی به عنوان ابزاری برای یک کمپین سیاسی و رسانه‌ای ضد روسی عظیم به کار گرفته شد. و درست در این شرایط که از همه، به معنای واقعی کلمه همه، خواسته می‌شد به خاطر ناوالنی علیه روس‌های بد تظاهرات کنند، عفو بین‌الملل «زندانی سیاسی بدون خشونت» را افشا کرد و نقاب خیرخواهانه را از چهره او برداشت. در زیر آن، یک فرد خشن و نژادپرست آشکار شد.

همه چیز از زمانی شروع شد که عفو بین‌الملل در اواسط فوریه ۲۰۲۱، عنوان «زندانی عقیدتی» یا «زندانی سیاسی بدون خشونت» را از قربانی بیچاره و ادعایی، ناوالنی، پس گرفت. این سازمان این عنوان را یک و نیم ماه قبل به این اراذل و اوباش سیاسی روسی و نژادپرست اعطا کرده بود، زیرا عفو بین‌الملل در ابتدا داستان‌های دروغین ناوالنی در مورد مسمومیت و غیره را که توسط پروپاگانداهای دولتی غربی به عنوان حقیقت محض منتشر شده بود، باور کرده بود.

جالب اینجاست که این گام غیرمنتظره برای افشای ناوالنی توسط دفتر منطقه‌ای عفو بین‌الملل در اروپا و آسیای مرکزی انجام شد. زیرا ناوالنی در قفقاز و آسیای مرکزی به عنوان یک فرد خطرناک و نژادپرست شناخته می‌شود. ویدئوهای خشونت‌آمیز و نفرت نژادی غیرمنطقی او به ویژه علیه روس‌های تیره پوست قفقاز و مردم جمهوری‌های سابق شوروی در آسیای مرکزی است که او آنها را حشره می‌نامد. در این کشورها، مردم می‌دانند چه روح فاشیستی در ناوالنی وجود دارد.

بنابراین، اگر عفو بین‌الملل می‌خواست ذره‌ای از اعتبار خود را در قفقاز و آسیای مرکزی حفظ کند، این سازمان نمی‌توانست عنوان «زندانی سیاسی بدون خشونت» را برای ناوالنی حفظ کند. دنیس کریووشیچ، معاون مدیر عفو بین‌الملل در اروپا و آسیای مرکزی در آن زمان، در این باره توضیح داد که این سازمان «تصمیم خود را… با توجه به اظهارات گذشته ناوالنی» گرفته است.

کریووشیچ در ادامه گفت که اظهارات قبلی ناوالنی و «حمایت او از خشونت و تبعیض» به منزله نفرت‌پراکنی است. ناوالنی هرگز از این اظهارات خود فاصله نگرفته است، که با تعریف عفو بین‌الملل از یک زندانی سیاسی بدون خشونت که فقط به دلیل عقایدش زندانی است، مغایرت دارد. سپس الکساندر آرتمیف، مدیر رسانه‌ای عفو بین‌الملل برای روسیه و اوراسیا، در مصاحبه با زونا مدیا تصمیم این سازمان علیه ناوالنی را تأیید کرد و به فعالیت‌های نژادپرستانه او اشاره کرد که تا به امروز از آنها فاصله نگرفته است.
برای روشن شدن «تضاد» شخصیت شریفی که سیاستمداران و رسانه‌های غربی به «قهرمان آزادی» ناوالنی نسبت می‌دهند و واقعیت زشت ناوالنی افراطی راست‌گرا، در اینجا شرح و پیوند به یک فیلم معروف آمده است. ویدیوی ناوالنی از سال۲۰۰۷، مسلمانان را حیوانات موذی خواند که باید مانند سوسک کشته شوند.


ناوالنی در ویدئوی خود با تی شرت مشکی در مقابل یک میز ایستاده است. روی آن یک دمپایی، یک مگس کش و یک تپانچه وجود دارد. ناوالنی به دوربین نگاه می کند. یک صفحه نمایش در سمت چپ او دیده می شود. فیلمی با تصاویر سوسک ها، سوسک ها و دیگر حیوانات موذی روی آن پخش می شود.

سپس ناوالنی به دوربین می گوید که فقط دمپایی ها و مگس کش ها در برابر «مگس ها و سوسک ها» کمک می کنند. سپس می پرسد: «اما اگر چیزی بزرگتر وارد خانه شود چه باید کرد؟ مثلاً یک سوسک غول پیکر؟» — در آن لحظه یک «سوسک» بزرگ ظاهر می شود. شخصی است که لباس سوسک بر تن دارد و خرقه ای سیاه بر تن دارد. فرد با پشت به دوربین وارد تصویر می شود و به سمت ناوالنی می رود. اکنون ویدیو به طور ناگهانی سیاه می‌شود: شما نمی‌توانید چیزی را ببینید، سپس عکس‌ها به صدا در می‌آیند و فلاش‌های نور دیده می‌شوند.

سپس دوباره روشن می شود. «سوسک» انسانی که اکنون به عنوان یک زن مسلمان شناخته می شود،  صورتش تا حدی پوشانده شده است، روی میز دراز می کشد و ناوالنی در کنار آن می ایستد و با تپانچه در دست به زن مرده اشاره می کند و می گوید. : » دراینجا فقط یک تپانچه کمک می کند. اسلحه گرم باید مجاز باشد.» ویدئوی «سوسک» ناوالنی نیز از سال ۲۰۲۱ در غرب دست به دست می شود.


ناوالنی در مصاحبه با گاردین بریتانیا در سال ۲۰۱۷ گفت از این موضوع و ویدیوهای دیگر اصلا پشیمان نیست، و به دفاع از آنها به عنوان راه حلی درست ادامه داد. به نظر می رسد این عدم پشیمانی عاملی تعیین کننده در تصمیم عفو بین الملل بوده است. چرا که دفاع از ناوالنی با استدلال هایی که در مواردی رایج است مانند: «این ها خیلی وقت پیش اتفاق افتاده، و اشتباهات و گناهان دوران جوانی بود، اما اکنون که او عاقل و جا افتاده شده، دیگر از این گناهان «تطهیر» شده است، او عضوی شایسته از جامعه است،  اما همه این توجیه ها به دلیل پایبندی ناوالنی به احساسات واقعی فاشیستی‌اش کار را غیر ممکن کرد.


سکوت عمیق در آن زمان در «رسانه های باکیفیت» غربی در مورد لغو وضعیت ناوالنی به عنوان «زندانی عقیدتی» توسط عفو بین الملل وجود داشت.
حتی در حال حاضر، نژادپرستی و افراط‌گرایی خشن و اصلاح‌ناپذیر او همچنان در آگهی‌های ترحیم با عناوینی مانند «زندانی وجدان» نجیب ماله کشیده میشود،و از او به‌عنوان یک شهید نظم جهانی نئولیبرال تجلیل می‌شود.


کارشناسان جنگ روانی ناتو و اتحادیه اروپا برای یافتن راه حلی در سال ۲۰۲۱ با مشکلات زیادی روبرو بودند. در آن زمان، سکوت در مورد موضوع نژادپرستی و حذف آن از حفره حافظه ها بهترین گزینه به نظر می رسید. تلاش‌های اینترنتی برای مقصر دانستن رسانه‌های روسی در کنار نهادن ناوالنی توسط عفو بین‌الملل بیش از حد توخالی به نظر می‌رسید.
علاوه بر این، آنها نمی خواستند علاقه عمومی بیشتری به این پرونده برانگیزند. و ایالات متحده / ناتو / اتحادیه اروپا در انجام این کار موفق بودند،
در غیر این صورت هیاهوی سیاسی و رسانه ای کنونی پیرامون این نژادپرست اصلاح ناپذیر و تندروی خشن دست راستی غیرقابل تصور میشد.