ارتش اسرائیل غارت نوار غزه را به صورت آنلاین به نمایش گذاشت – خاطرات نکبه دوباره زنده شد.

نوشته لنا اوبرمایر
یونگه ولت
ترجمه مجله هفته

در حالی که آمار رسمی کشته‌شدگان فلسطینی در غزه از 30000 نفر فراتر رفته است، یک جنایت جنگی دیگر هم وجود دارد که کمتر مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفته است: غارت. 
سربازان اسرائیلی هفته هاست که اموال خصوصی را از خانه های فلسطینی ها می دزدند – که در واقع طبق کنوانسیون ژنو ممنوع است.  از موتورسیکلت و آلات موسیقی گرفته تا جواهرات و ظروف، نیروهای دفاعی اسرائیل غنایم جنگی خود را در فیس بوک، تیک توک و کانال های خبری اسرائیل به نمایش می گذارند.  به گفته دفتر رسانه ای نوار غزه، از زمان آغاز عملیات زمینی در اواخر اکتبر، حداقل 25 میلیون دلار پول نقد، طلا و اشیای قیمتی از نوار غزه به سرقت رفته است. 
برای مثال، در ماه نوامبر، حمادا نصرالله، نوازنده فلسطینی، از طریق تیک توک متوجه شد که یک سرباز اسرائیلی در حال نواختن گیتار خود است که پدر مرحومش 15 سال قبل به او داده بود، در میان آوار خانه ویران شده اش.  وقتی به جنوب نوار غزه گریخت، نتوانست گیتار را با خود ببرد.
در نگاه اول، غارت در بحبوحه نسل کشی ممکن است مشکلی حاشیه ای به نظر برسد. 
در نهایت، بحران انسانی در نوار غزه بیش از این فاجعه‌بار است.  به گفته سازمان ملل، در ماه‌هایی که از آغاز حمله نظامی اسرائیل می‌گذرد، محل حیات فلسطینی‌ها به محل مرگ و ناامیدی تبدیل شده است.  اما غارت از بسیاری جهات جزء جدایی ناپذیر نسل کشی است.  از یک سو نمایش غنائم جنگی صاحبان گمنام آنها را از انسانیت خارج می کند.  یک نمونه خیانت آمیز خاص، ژست گرفتن در ملاء عام، گاهی با ژست های مضحک، با لباس زیر دزدیده شده از دارایی های خصوصی زنان فلسطینی است.  تمسخر آنها نشان دهنده این باور است که زنان فلسطینی کاملاً بیگانه و نا انسانند هستند – غیرقابل درک به نظر می رسد که زنان غزه می توانند مانند سایر زنان باشند: همسران، عاشقان و موجودات زنی با امیال، علایق و نیازها مثل همه زنها. 
از سوی دیگر، تصاحب غیرقانونی اموال، آینده بازگشت فلسطینیان را سلب می کند.  زیرا غنائم جنگی همچنین به معنای از دست دادن دارایی های موروثی و خریداری شده است که مظهر فرهنگ، خاطرات و زندگی روزمره است.


در مقاله ای در روزنامه اسرائیلی هاآرتص در 19 فوریه، یاگیل لوی، جامعه شناس نیز اشاره کرد که غارت نیز چیزی در مورد ضعف ارتش اسرائیل می گوید و «بیان میل به انتقام» است.  آنها «در خلأ رشد نکردند، بلکه همیشه وجود داشته‌اند.  آنچه در اینجا جدید است مقیاس آن است، غرور سربازان به آن و ضعف ارتش در مقابل آن است.»  تنها چند هفته پس از تبدیل شدن غارت به امری عادی، ابلاغیه ای برای فرماندهان و سربازان ارسال شد – با این درخواست که «هر چیزی که متعلق به ما نیست را بر ندارید».
با این حال، غارت کنونی در تاریخ فلسطین منحصر به فرد نیست.  در زمان قیمومت بریتانیا، سربازان انگلیسی و پلیس استعماری به طور مرتب روستاهای فلسطینی را در جریان بازرسی خانه ها غارت می کردند.  علاوه بر قتل عام، اخراج و سلب مالکیت در جریان نکبه (1947 تا 1949)، جنگجویان و غیرنظامیان اسرائیلی اموال فلسطینی ها را در مقیاس وسیع سرقت و غارت کردند.  میزان و ارزش این غارت تا به امروز نامشخص است، زیرا فقط اقلام مصادره شده یا تحویل داده شده به دولت با جزئیات مستند شده است.  از بسیاری جهات، وقایع جاری مانند پژواک غارت 75 سال پیش است: مقیاس بسیار زیاد، غرور سربازان به آن و ضعف و کمک جزئی مافوق خود در برابر غنایم جنگی که آشکارا در فضای اجتماعی ارائه می شود. شبکه های اجتماعی یادآور یک فاجعه هستند که تا به امروز ادامه دارد و هرگز قطع نشده.