.

یک قرن جنگ قریب الوقوع است – روسیه می تواند با سلاح های هسته ای خود از آن جلوگیری کند

روسیه نیاز فوری به تطبیق سیاست خارجی و دفاعی خود دارد. جداسازی از اروپا در حال حاضر در حال انجام است. مسکو همچنین باید به استراتژی بازدارندگی هسته‌ای بازگردد تا از یک قرن دیگر جنگ جلوگیری کند.

نویسنده سرگئی کاراگانوف
رئیس افتخاری هیئت رئیسه شورای سیاست خارجی و دفاعی روسیه

جهان به شدت خطرناک دو دهه آینده نیازمند اصلاح سیاست خارجی و دفاعی روسیه است. این سیاست باید بر اساس مفهوم «دژ روسیه» بنا شود، که به معنای خودکفایی نیست، بلکه حداکثر خودمختاری، حاکمیت، امنیت، استقلال و تمرکز بر توسعه داخلی است.

اروپا – که زمانی الگوی درخشان برای ما و بسیاری از ملت های دیگر بود – به سرعت به سمت بی اهمیتی ژئوپلیتیکی و (امیدوارم اشتباه کنم) زوال حرکت می کند. بازار ثروتمند اروپا هنوز ارزشمند است، اما جهت گیری اصلی در قبال شبه قاره اروپا، جدایی اخلاقی و سیاسی روسیه از اروپا است. اروپایی ها پس از آنکه ابتدا روح خود – مسیحیت – را از دست دادند، اکنون میوه های عصر روشنگری – عقلانیت – را نیز از دست می دهند. علاوه بر این، بوروکراسی اروپا به دستور خارجی، روسیه را به طرد شدن سوق می دهد. ما باید از آنها سپاسگزار باشیم.
برای بسیاری از روس‌ها، قطع رابطه با اروپا کار آسانی نیست. اما این جدایی باید در اسرع وقت انجام شود.

البته این جدایی نباید به یک اصل تبدیل شود. با این حال، صحبت از بازسازی سیستم امنیتی اروپا یک توهم خطرناک است. از این پس، سیستم‌های همکاری و امنیت باید در چارچوب قاره آینده – اوراسیای بزرگ – ایجاد شوند و کشورهای اروپایی که علاقه‌مند به این موضوع هستند و برای ما نیز مفید هستند، به این سیستم‌ها دعوت شوند.

سیاست «قلعه روسیه» مستلزم عدم دخالت در درگیری‌هایی است که در طول «زلزله ژئوپلیتیکی» که در حال وقوع است، رخ خواهد داد. خوشبختانه ما در درگیری‌های اخیر ارمنستان و آذربایجان و اسرائیل و فلسطین دخالت نکردیم.
البته ما نباید اشتباه خود در اوکراین را تکرار کنیم، زمانی که نخبگان ضد روسی در کشورهای همسایه به قدرت رسیدند یا این کشورها از خارج بی‌ثبات شدند.
هنگامی که ما در اوکراین به طور پیشگیرانه (و البته با تأخیر) اقدامات نظامی فعالانه علیه غرب انجام دادیم، با توجه به تصورات قدیمی، انتظار نداشتیم که دشمن جنگ بزرگی را به راه اندازد. ما از ابتدا روی بازدارندگی و ارعاب هسته‌ای فعال تمرکز نکردیم. حتی امروز هم تردید داریم.
با این کار، نه تنها راه را برای مرگ صدها هزار و میلیون‌ها نفر هموار می‌کنیم – اگر تلفات ناشی از وخامت شدید کیفیت زندگی مردم در اوکراین و ده‌ها هزار نفر از مردان خود را در نظر بگیریم – بلکه به کل جهان نیز ظلم می‌کنیم. متجاوز، که عملاً غرب است، مجازات نمی‌شود.
بنابراین راه برای تجاوزهای جدید هموار می‌شود.
ما پایه‌های استراتژی بازدارندگی را فراموش کرده‌ایم.
در شرایطی که نقش بازدارندگی هسته‌ای کمرنگ می‌شود، طرفی که از نظر قدرت متعارف، انسانی و اقتصادی قوی‌تر است، سود می‌برد و بالعکس.
تاکید بیشتر بر بازدارندگی هسته‌ای و شتاب در مسیر تشدید تنش، به منظور متقاعد کردن غرب در این است که در صورت وقوع درگیری نظامی در اوکراین، سه گزینه پیش رو دارد:

۱. عقب‌نشینی با عزت:
این گزینه به معنای خروج نیروهای غربی از اوکراین بدون درگیری مستقیم با روسیه است.
این امر می‌تواند به عنوان یک پیروزی برای روسیه تلقی شود و به افزایش نفوذ این کشور در منطقه منجر شود.
از سوی دیگر، عقب‌نشینی با عزت می‌تواند به حفظ وجهه غرب و جلوگیری از تشدید بیشتر تنش‌ها کمک کند.
۲. شکست، فرار (مانند افغانستان) و پذیرش موجی از پناهندگان مسلح، حتی افراط‌گرا:
این گزینه به معنای شکست کامل غرب در درگیری با روسیه است.
این امر می‌تواند به فروپاشی نظم بین‌المللی و افزایش ناامنی در جهان منجر شود.
همچنین، پذیرش موجی از پناهندگان مسلح می‌تواند چالش‌های زیادی را برای کشورهای غربی ایجاد کند.
۳. تجربه همانند گزینه دوم، اما با حملات اتمی در خاک خود و فروپاشی جوامع:
این گزینه به معنای وقوع جنگ هسته‌ای بین غرب و روسیه است.
این امر می‌تواند به نابودی کامل هر دو طرف و فروپاشی جوامع بشری منجر شود.
بخشی از سنت روسی، شکست دادن مهاجمان اروپایی و سپس توافق بر سر نظمی نوین است.

تزار الکساندر اول در سال‌های ۱۸۱۲ تا ۱۸۱۴ به همراه میخائیل کوتوزوف و میشل د تولی دقیقاً همین کار را انجام داد – پس از آن توافقات کنگره وین صورت گرفت. سپس ژوزف استالین به همراه گئورگی ژوکوف، ایوان کونف و کنستانتین روکوسوفسکی بار دیگر ارتش پاناروپایی (این بار به رهبری آدولف هیتلر) را شکست دادند و پیمان صلح پوتسدام منعقد شد.

با این حال، من با استدلال‌هایی که به نفع پایان دادن به این تجاوز از طریق راه حل مشابهی هستند، موافق نیستم. زیرا برای انعقاد چنین پیمانی در حال حاضر، باید مسیر را برای ارتش روسیه با سلاح‌های هسته‌ای باز کرد. و با این وجود، متحمل ضررهای بزرگی خواهد شد. ضررهای اخلاقی نیز. از آنجایی که این یک جنگ تهاجمی خواهد بود.

بازدارندگی هسته‌ای معتبر و قابل اعتماد و یک منطقه حائل در قلمرو غرب اوکراین باید پایان تجاوز را تضمین کند. عملیات نظامی ویژه باید تا پیروزی ادامه یابد. دشمن باید بداند که اگر عقب‌نشینی نکند، صبر افسانه‌ای روسی به پایان خواهد رسید. و جان هر سرباز روسی با جان هزاران نفر از طرف مقابل برابری می‌کند.
با به کارگیری دکترین بازدارندگی هسته‌ای، نه تنها متجاوزان را مرعوب خواهیم کرد، بلکه خدمتی ارزشمند به کل بشریت ارائه خواهیم داد. راه دیگری برای جلوگیری از جنگ‌های بیشتر و یک درگیری بزرگ ترمو نوکلئار وجود ندارد.

سیاست روسیه باید علناً بر این فرض استوار باشد که ناتو یک بلوک دشمن است که با سیاست‌های گذشته خود به عنوان یک بلوک متجاوز نشان داده شده و عملاً در حال جنگ با روسیه است. بنابراین، هرگونه حمله (حتی پیشگیرانه هسته‌ای) علیه ناتو از نظر اخلاقی و سیاسی موجه است. این امر به ویژه در مورد کشورهایی صدق می‌کند که به طور فعال در حمایت از دولت کی‌یف مشارکت دارند. اعضای قدیمی و به خصوص جدید این پیمان باید بدانند که امنیت آنها پس از پیوستن به این بلوک به شدت تضعیف شده و نخبگان فاسد حاکم آنها را به لبه پرتگاه مرگ و زندگی کشانده‌اند.

فهرست اهداف ما برای مقابله به مثل هسته ای باید تعدیل شود (و تا حدی منتشر شود). ما باید در مورد اینکه چه کسی را می‌خواهیم منصرف کنیم، شفاف‌تر باشیم. مطمئن نیست که تهدید به انتقام، حتی در قلمرو کشورهای خود، بازدارندگی کافی برای الیگارشی جهانی گرا غرب باشد. به بیان ساده، حتی به رفاه شهروندان خود اهمیتی نمی دهد و ضرر و زیان در میان آنها را منصرف نمی کند.

شاید باید محل تجمع این الیگارشی را به عنوان هدف موج اول، حتی انتقام پیشگیرانه، هدف قرار دهیم؟ الیگارشی جهانی یا «دولت عمیق» نباید امیدی داشته باشد که مانند نوح و خانواده پارسای او و حیوانات روی کشتی نجات پیدا کنند.

وظیفه اصلی جلوگیری از موج درگیری ها و در نتیجه یک قرن جنگ و تشدید آنها به سطح جهانی گرما هسته ای است.

بنابراین لازم است بازدارندگی هسته ای مستقل از جنگ در اوکراین گسترش یابد. با پیروی از اقداماتی که قبلا انجام شده یا برنامه ریزی شده است، من معتقدم که توصیه می شود به سرعت آزمایش تسلیحات هسته ای را از سر بگیریم. اول از همه، توصیه می شود بمب تزار ۲ را روی نوایا زملیا آزمایش کنید و در نتیجه آسیب به طبیعت کشور خود و کشورهای دوست اکثریت جهان را به حداقل برسانید.

دیر یا زود، سیاست رسمی منع اشاعه هسته ای روسیه باید تغییر کند. سیاست قبلی مفید بود: خطرات استفاده غیرمجاز از سلاح های هسته ای و تروریسم هسته ای را کاهش داد. اما برای بسیاری از کشورهای غیر غربی ناعادلانه بود و مدتهاست که کار را متوقف کرده است. از نظر تاریخی و فلسفی، اشاعه تسلیحات هسته ای در سطح جهان باعث ترویج صلح شده است. تصور اینکه اگر اتحاد جماهیر شوروی و سپس چین تسلیحات هسته‌ای نداشتند، ترسناک است. پس از انجام آزمایش های تسلیحات هسته ای هند، روابط آن با چین قدرتمندتر به طور قابل توجهی آرام تر شد. درگیری هند و پاکستان همچنان در حال جوشیدن است، اما از آنجایی که هر دو کشور دارای تسلیحات هسته ای هستند، دامنه درگیری ها کاهش یافته است.

تکثیر محدود هسته‌ای ممکن است مانعی مفید برای توسعه و استفاده از سلاح‌های زیستی باشد. افزایش سطح تهدید هسته‌ای نیز می‌تواند عاملی بازدارنده برای نظامی‌سازی فناوری‌های هوش مصنوعی باشد. مهمتر از همه، سلاح های هسته ای، از جمله گسترش آنها، برای بازگرداندن عملکرد بازدارندگی هسته ای ضروری است که امروزه دیگر کار نمی کند – نه تنها برای جلوگیری از جنگ های بزرگ متعارف، بلکه برای جلوگیری از مسابقه تسلیحاتی متعارف. اگر حریف بالقوه سلاح های هسته ای داشته باشد و به ویژه قادر به استفاده از آنها باشد، نمی توان در یک جنگ غیر هسته ای بر حریف پیروز شد.
افزایش استفاده از بازدارندگی هسته‌ای برای بر سر عقل آوردن کله های داغ کردن سران متوهم اروپایی که از اجتناب‌ناپذیری درگیری بین روسیه و ناتو سخن می‌گویند و به آماده‌سازی‌های نظامی فرا می‌خوانند، ضروری است. این یاوه‌گویان و شنوندگانشان باید به یاد داشته باشند که در صورت وقوع جنگ بین روسیه و ناتو در اروپا، از بسیاری از کشورهای عضو اروپایی در روزهای اول پس از شروع درگیری، چیز زیادی باقی نخواهد ماند.

البته گسترش سلاح‌های هسته‌ای نیز خطراتی دارد. اما در شرایط آشفتگی و بازتوزیع قدرت جهانی که آغاز شده، این خطرات بسیار کمتر از خطراتی هستند که از تضعیف بازدارندگی هسته‌ای ناشی می‌شوند.

نظم جهانی چندقطبی و پایدار آینده بدون چندجانبه‌گرایی هسته‌ای امکان‌پذیر نخواهد بود.

مطمئناً باید برخی کشورها به طور دائمی و قاطع از دستیابی به حتی یک انبار تسلیحات هسته‌ای منع شوند. آلمان که دو جنگ جهانی و یک نسل‌کشی را به راه انداخت، باید به یک هدف مشروع برای حمله پیشگیرانه تبدیل شود و در صورت دست‌یابی به بمب اتم، به طور کامل نابود شود. با این حال، امروزه، پس از فراموش کردن تاریخ هولناک خود، این کشور به عنوان یک دولت خواهان انتقام و حامی اصلی جنگ در اوکراین در اروپا، عملاً خود را به اجرای این مجازات دعوت می‌کند. تمام کشورهای اروپایی که در حمله هیتلر به اتحاد جماهیر شوروی مشارکت داشتند، باید از سرنوشتی مشابه بترسند.
برخی از پیشنهادات مطرح شده، مانند مقالات سال گذشته در مورد بازدارندگی هسته‌ای، موجی از انتقادات را به همراه خواهند داشت. با این حال، آنها هم برای جامعه استراتژیک ملی (روسیه) و هم برای جامعه جهانی بسیار مفید بوده‌اند و آنها را از خواب بی‌حسی «پارازیتیسم استراتژیک» بیدار کرده‌اند.

اگر دو دهه آینده را پشت سر بگذاریم و از یک قرن دیگر جنگ مانند قرن بیستم، به ویژه نیمه اول آن، جلوگیری کنیم، فرزندان و نوه‌هایمان در دنیایی رنگارنگ، چند فرهنگی و عادلانه‌تر زندگی خواهند کرد.

این گزیده‌ای از مقاله‌ای از سرگئی کاراگانوف، رئیس افتخاری هیئت رئیسه شورای سیاست خارجی و دفاعی روسیه است که در ۸ مارس ۲۰۲۴ در ریانووستی منتشر شد. نسخه کامل این مقاله در مجله «روسیه در سیاست جهانی» منتشر خواهد شد.