‌
دولت ائتلافیِ سوسیال دموکرات و سبز‌ها در آلمان نمی‌خواست جنگ غیرقانونی علیه یوگسلاوی را به نام واقعی‌اش بنامد. گفتگوی ژاکلین نا‌ستیچ با کریم نا‌طور
‌
یونگه ولت
‌
من سال گذشته هم برای یادبود این جنگ اینجا بودم. به‌عنوان یک سیاستمدار آلمانی، مهم است که نشان دهیم ما این جنگ تجاوزکارانه غیرقانونی را محکوم می‌کنیم و آن را فراموش نخواهیم کرد. همچنین مهم است که مسئولیت آلمان در این جنگ را به رسمیت بشناسیم، به‌خصوص با توجه به بحث‌هایی که در مورد جنگ اوکراین وجود دارد، جنگی که به‌درستی به‌عنوان یک جنگ غیرقانونی محکوم می‌شود. اما در مورد یوگسلاوی و جنایاتی که آلمان در آنجا مرتکب شده است، صحبت نمی‌شود: کوزوو که همیشه بخشی از صربستان بود، با کمک آلمان به طور خشونت‌آمیز و غیرقانونی جدا شد.
‌
تجربه شما از مراسم گرامیداشت چگونه بود؟
‌
بسیار تکان‌دهنده بود. این مراسم در پروکوپلیه برگزار شد، جایی که اولین بمباران ناتو انجام شد. مردم بمباران‌ها را فراموش نکرده‌اند. کسانی که زنده مانده‌اند و اعضای خانواده خود را از دست داده‌اند، از یاد بردن جنگ امتناع می‌کنند و یاد کسانی را گرامی می‌دارند که برای آزادی جنگیده‌اند و جان خود را از دست داده‌اند. ده‌ها هزار نفر در خیابان‌ها صف کشیده بودند.
‌
نیروی هوایی آلمان در آن زمان برای اولین‌بار پس از پایان جنگ جهانی دوم در یک عملیات مسلحانه شرکت داشت. این جنگ چه تاثیری بر آلمان داشت؟
‌
سال ١٩٩٩ نقطه عطفی بود، نه‌فقط الان با سخنرانی اولاف شولتس در فوریه ٢٠٢٢. تلاش برای «جنگجو» کردن دوباره مردم آلمان از آن زمان آغاز شد. آنها نمی‌خواستند این جنگ علیه یک کشور اروپایی را به نام واقعی خود بنامند و به‌جای آن‌آن را «مداخله بشردوستانه» می‌نامیدند. با‌این‌حال، گرهارد شرودر، صدراعظم سابق، بعدا اعتراف کرد که این جنگ نقض حقوق بشر بوده است. کسانی که امروزه هنوز فعال سیاسی هستند، این کار را انجام نمی‌دهند. اینکه آلمان دوباره به یک جنگ تجاوزکارانه ‌آغاز کرد، آلمان را به طور پایدار تغییر داد.
‌
نقش آلمان در سال ١٩٩٩ چه بود؟
‌
من در آن زمان شاهد بودم که چگونه ماشین تبلیغاتی شروع به‌کار کرد. آلمان نقش اساسی در مشروعیت‌بخشی سیاسی به این جنگ داشت: دولت ائتلافی سرخ-سبز، تبلیغات یوشکا فیشر و رودلف شارپینگ، که «آشویتس دوم» را به وجود آوردند و دروغ‌هایی در مورد اردوگاه‌های کار اجباری پراکنده ‌کردند. صربستان به طور یکجانبه به‌عنوان متجاوز معرفی شد. جنایات «ارتش آزادیبخش کوزوو» (UÇK) هرگز مطرح نشد. تحت رهبری ویلی برانت، آلمان به‌درستی شعار «دیگر هرگز جنگ نه» را سرلوحه کار خود قرار داده بود. بنابراین، برای توجیه حمله به یوگسلاوی، ابتدا لازم بود که مردم آلمان را فریب داد. و بعدا در مورد ٣٠٠٠ کشته صحبت ‌نشد.
‌
ارزیابی شما از بحث‌های جاری در آلمان در مورد این موضوع چیست؟
‌
در بحث‌های کنونی در مورد نامزدی بوسنی برای پیوستن به اتحادیه اروپا، به وضوح قابل رویت است که اتحادیه اروپا و آلمان بالکان را به‌عنوان حیاط خلوت خود می‌بینند. در گذشته، آنها خواهان تجزیه یوگسلاوی بودند و امروز نگاهی انتقادی به صربستان دارند. صربستان به دلیل نزدیکی سیاسی به روسیه و چین، در برنامه‌های اتحادیه اروپا و آلمان جایی ندارد. من به‌ویژه از تجهیز گسترده کوزوو در حال حاضر نگران هستم. پهپاد‌های ترکیه‌ای قبلا تحویل داده شده‌اند و اکنون ایالات متحده قصد دارد سلاح‌هایی را به این کشور ارسال کند. این در حالی است که همه می‌دانند این اقدام نخست‌وزیر ملی‌گرای کوزوو، آلبین کورتی، را تقویت می‌کند. کورتی آشکارا از توهمات پان‌آلبانیایی حمایت می‌کند، حتی با نگاهی به مقدونیه.
‌
سیاست‌های کورتی چه تاثیراتی بر کوزوو دارد؟
‌
از زمان به قدرت رسیدن کورتی در سال ۲۰۲۱، هزاران صرب – در سال گذشته حدود ۱۳ درصد از کل جمعیت صربستان – به دلیل تشدید تبعیض و خشونت، کوزوو را ترک کرده‌اند. در کریسمس، کودکان صرب مورد اصابت گلوله قرار گرفتند. عاملان این جنایت هیچ ترسی از مجازات ندارند. نه‌تنها صرب‌ها، بلکه اقلیت‌های دیگر مانند گوران‌ها، ترک‌های بالکان و رومی‌ها نیز در معرض خطر هستند. این وضعیت توسط ناتو با مداخله آن در سال ۱۹۹۹ نیز تشدید شده است.