تفسیر سایتو از مارکسیسم به عنوان «کمونیسمِ کاهش رشد» نه تنها غیرمنطقی است، بلکه در صورت پذیرش و اجرا، می‌تواند فاجعه‌ای سیاسی را برای چپ سوسیالیست و جنبش‌های زیست‌محیطی به ارمغان بیاورد.

نوشته مت هوبر و لی فیلیپس

منتشر شده در ژاکوبین

ترجمه مجله هفته 

سرخط خبرها هر روز داستان غم‌انگیزی از زندگی روزمره میلیون‌ها انسان ساده را روایت می‌کند. از «تورم طمعکارانه» تا بحران مسکن، از افزایش هزینه‌های آموزش و بهداشت تا وضعیتی که در آن، مثلاً در ایالات متحده، حدود ۶۰ درصد مردم از هشتشان گروی نهشان است. این وضعیت در کل دنیای سرمایه‌داری «پیشرفته» به طور مشابهی وجود دارد: بیش از چهار دهه است که طبقه کارگر از  ریاضت در خدمات اجتماعی، از صنعتی‌زدایی، از مشاغل روز به روز ناامن‌تر و در بسیاری از  صنایع از دستمزدهای راکد یا حتی در حال کاهش رنج می‌برد.

با این وجود، تعداد فزاینده‌ای از فعالان محیط زیست با توجه به بحران‌های زیست‌محیطی – از تغییرات آب و هوایی تا انقراض گونه‌ها – معتقدند که حتی همین افراد با زندگی‌های ناامن، بیش از حد مصرف می‌کنند. آنها می‌گویند این افراد باید کمربندها را محکم‌تر ببندند تا اقتصاد شمالِ  جهان بتواند به طور پایدار کوچک شود («کاهش رشد»). در غیر این صورت، به سادگی ظرفیت‌های سیاره از بین خواهد رفت. طرفداران کاهش رشد تأکید می‌کنند که برای جبران این کوچک شدن معیشت برای کارگران در دنیای غرب، باید برنامه‌های اجتماعی جدید متعددی و همچنین هفته کاری کوتاه‌تر وجود داشته باشد.

با این وجود، گفته می‌شود که طبقه کارگر در کشورهای ثروتمند در «سبک زندگی امپریالیستی» شریک هستند. آنها به نوعی شریک طبقه سرمایه‌دار در استثمار کار و منابع در جنوبِ  جهان هستند و باید سبک زندگی اسراف‌کارانه خود را کنار بگذارند. کوهی سایتو، نظریه‌پرداز ژاپنی «کمونیسم کاهش رشد» نیز چنین نظری دارد. سایتو می‌گوید که طبقه کارگر در غرب در استثمار و ناامنی زندگی نمی‌کند، بلکه «به دلیل پنهان بودن هزینه‌های سبک زندگی ما»، کاملاً مورد ناز و نوازش قرار می‌گیرد.

در نگاه اول ……