نمایشنامه آلمانی

موج تهمت، آزار و اذیت و سرکوب علیه یهودیان منتقد به عنوان زنگ خطر برای یک روند خطرناک

مصاحبه: سوزان ویت-اشتال

ترجمه پژمان مستوفی

زمینه: سخنان نفرت انگیز علیه یهودیان منتقد

از ۸۷ اکتبر ۲۰۲۳ «آرشیو سکوت» ۱۳۵ مورد ممنوعیت و لغو اجباری رویدادها و گردهمایی هایی را ثبت کرده است که مظنون به انتقاد از دولت نتانیاهو بودند – حداقل یک سوم آنها به طور قابل توجهی با مشارکت یهودیان همراه بوده است (تا ۲۴ آوریل ۲۰۲۴). پاییز گذشته، ساسکیا اسکن، رئیس حزب سوسیال دموکرات، حتی دیداری با برنی سندرز، سناتور یهودی-آمریکایی را پس از اینکه او علیه محاصره گازی اسرائیل توسط اسرائیل موضع گرفت، لغو کرد. دلیل: او «به طور واضح در کنار اسرائیل قرار نگرفته بود.» پلیس برلین در آوریل برای اردوگاه اعتراضی همبستگی با فلسطین که در حال حاضر در مقابل ساختمان مجلس تخلیه شده است، ممنوعیت سخنرانی به زبان عبری را صادر کرد.

سال هاست که نفرت پراکنی و انگ زدن، که عمدتاً به ریشه های یهودی معطوف می شود، در طیف سیاسی چپ آلمان نیز رایج است.

به عنوان مثال، در مورد فیلمساز طرفدار فلسطین، دکترور دایان، در هفته نامه Jungle World آمده بود: «یهودی‌ستیزی مهر کوشر دریافت می‌کند و یهودی بخشش خود را.»
در کانال رسمی رسانه های اجتماعی مدیرعامل DJU در Verdi Berlin-Brandenburg، یک پوستر منفی از دایان که توسط یک گروه آنتی دویچ «ضد آلمانی» ساخته شده بود، منتشر شد.(آنتی دویچ یک گرایش سابقاً چپ بوده است که از جنبش ضد فاشیستی برخاست و به گرایشی پست مدرن با حمایت بدون مرز و بی‌انتها از اسرائیل و صهیونیسم مبدل شد. این گرایش در رسانه‌های آلمان نفوذ بسیاری پیدا کرده و حتی در احزاب، سازمان‌ها و ادارات دولتی آلمان نیز نمایندگان نظری خود را دارد، برای مثال وب‌سایت های زیادی از جمله جونگل ورلد و هواداران و تیم فوتبال سن‌پائولی آلمان که خود را مثلاً چپ ارزیابی می‌کنند به طور کامل تحت نفوذ آنتی دویچ‌های صهیونیست می‌باشند، در اعتراضات و درگیری‌های اخیر آنتی دویچ‌ها به عنوان نیروی سرکوب و فالانژیست هوادار اسرائیل بر علیه فلسطینی‌ها ‌و یهودیان منتقد  وارد عمل شده‌اند، بسیاری معتقدند آنتی دویچ‌ها نژادپرستان و مسلمان ستیزان واقعی هستند که از حمله اسرائیل و با پوشش حمایت از دولت اسرائیل برای سرکوب خاورمیانه‌ای‌ها سواستفاده میکنند و گرنه آنها در اساس نظریه خود همچنان بر نظرات نژادپرستانه تاکید داشته و خود به خود به شدت یهود ستیز می‌باشند و دشمنی آنها با یهودیان منتقد نیز از این زاویه می‌باشد- مترجم)

تداوم هایی در سطح کل آلمان نیز وجود دارد: برنارد نویمن، وزیر سابق امور خارجه و رئیس سابق آژانس فیلم فدرال، که در سال ۱۹۷۷ خواستار سوزاندن اشعار شاعر یهودی اریش فرید شده بود، تا به امروز به عنوان یک سیاستمدار حزب دمکرات مسیحی رئیس آژانس فیلم فدرال باقی مانده است.




دکتر درور دایان، فیلمساز یهودی-اسرائیلی، توجه ناخوشایندی را به خود جلب کرده است. پلیس برلین به دلیل استفاده از شعار «از رودخانه تا دریا» علیه او تحقیق می کند. هنگامی که مخالفان چپ مانند دایان با این شعار علیه محرومیت فلسطینیان اعتراض می کنند، این شعار به عنوان «نماد سازمان های غیرقانونی و تروریستی» تلقی می شود. در مقابل، حزب لیکود بنیامین نتانیاهو که در سال ۱۹۷۷ در مانیفست تأسیس خود به طور غیرقانونی تمام سرزمین های بین «دریا و رود اردن» را به عنوان قلمرو اسرائیل اعلام کرد، بدون قید و شرط توسط دولت ائتلافی آلمان حمایت می شود. اما آنچه بیشتر روشنگر است، تلاش برای جرم انگاری اظهارات دیگر دایان است: «ما اجازه نمی دهیم تاریخ بازنویسی شود. همبستگی با فلسطین قربانی نازی ها نخواهد شد.

بازنگری در گذشته که مورد انتقاد دایان است، علاوه بر سوء استفاده ایدئولوژیک از هولوکاست برای سرپوش گذاشتن بر گناه آلمان بر فلسطینیان، شامل تصاحب موذیانه نقش قربانی با هویت بیش از حد با دولت یهود نیز می شود:

«هیچ چیز یهودی نباید وجود داشته باشد. شگفت‌انگیز است که کل آلمان اکنون در طلسم یهودستیزی گرفتار شده است»، سباستین انگلبرت، روزنامه‌نگار  (تلویزیون حکومتی کانال ۱ آلمان – مترجم)ARD و Deutschlandfunk(رادیو حکومتی – مترجم)، پس از فراخوان‌های بین‌المللی «حمله به آلمان!» برای تحریم (در واکنش به «موج ارتجاعی» سرکوب، سانسور و غیره علیه هنرمندان و دانشمندان) به آه و ناله برآمد.

«کشور دوستداران یهود از روی نقشه پاک می شود، از جهان محو می شود.»

در حالی که طرفداران قدرت محور دیروز هنوز در حال توهم » بمب هولوکاست» علیه کشور متجاوز هستند، اینفلوئنسرها امپریالیسم آلمان تحت حمایت ناتو را مدت هاست که به عنوان «دومین یهودی در بین کشورها» با همان ناله و شیون در کنار اسرائیل قربانی کرده اند.

برای نویسنده اسرائیلی میشائیل ساپیر، «اوج گیری پوچی» «اسرائیل‌گرایی وسواسی آلمان» نشانه‌ای از استفاده هدفمند از آن به عنوان ابزاری برای توجیه بیگانه‌ستیزی و سایر گرایش‌های راست‌گرایانه است. «این مسخره بازی آلمانی هشداری است که باید فراتر از مرزهای ملی شنیده شود.»

برای جلوگیری دقیق از این امر، سیاست و رسانه ها سعی می کنند یهودیان منتقدی را که با این «سوء استفاده وحشتناک از تجربه هولوکاست» در آلمان – همانطور که استفان کاپوس، بازمانده بریتانیایی هولوکاست اخیراً در مصاحبه ای آن را محکوم کرد – مخالفت می کنند، ساکت کنند.

انجمن «صدای یهودی برای صلح عادلانه در خاورمیانه» سال هاست مورد آزار و اذیت قرار گرفته است: از افتراهای توهین آمیز تا مسدود کردن حساب بانکی. از ۷ اکتبر، ممنوعیت های خودسرانه تظاهرات و آزار و اذیت توسط مقامات دولتی نیز وجود داشته است، همانطور که اودی راز، عضو هیئت مدیره، در انحلال خشونت آمیز کنگره فلسطین که توسط «صدای یهودی» در ۱۲ آوریل ۲۰۲۳ در برلین سازماندهی شده بود، تجربه کرد: به گفته راز، پلیس با انگشت به او اشاره می کرد و به کیپای او می خندید. او گزارش می دهد که وقتی این رفتار زشت یادآوری کرد و به آن اعتراض کرد، توسط ماموران به دلیل «توهین» دستگیر شد.

در سرکوب انتقاداتی که به عنوان «یهودستیزی» شناخته شده و به وضعیت ضد دموکراتیک آلمان که در آن نژادپرستی و سایر عناصر فاشیسم به تدریج دوباره متراکم می شوند و با روش های پلیسی به طور کامل ادغام شده اند اشاره شده و حتی توهین های ضدیهودی در این کشور عملا مجاز هستند.
راز می گوید که یهودیانی که از حقوق بشر جهانی دفاع می کنند «به عنوان یک مشکل علامت گذاری می شوند.» «این که ما سعی داریم بخشی از واقعیت را تصویر کنیم که در آن یهودیانی وجود دارند که در نسل کشی شرکت ندارند – این دقیقا همان چیزی است که آلمان سعی میکند مانعش ظود و به ما اجازه نمایش آنرا نمی دهد.»
از زمانی که حزب چپ (Die Linke) خود را مطیع «منطق دولتی آلمان در قبال همبستگی با اسرائیل» کرده است – که توسط معمار قوانین نژادی نازی، هانس گلوبکه به دستور آدناور طراحی شده بود – دیگر هیچ مخالفت قابل توجهی در برابر شتاب سریع یک روند خطرناک وجود ندارد که شاعر اریش فرید زودتر آن را «بازسازی» تشخیص داده بود. برعکس: سیاستمداران جناح هژمونیک ناتو در حزب چپ در حال انجام تملک ایدئولوژیک تاریخچه قربانیان یهودیان چپ هستند که با «نقطه عطف» ناسازگار هستند: پترا پائو به تازگی سازمانی را که اکثر اعضای آن از بازماندگان هولوکاست هستند، «صدای یهودی» نامیده و آنها را به تلاش برای «تسخیر هدفمند مفاهیم یادبود قربانیان نازی و جایگزینی آنها با تبلیغات ضدیهودی» متهم کرد و عملاً حق تاریخی آنها را برای استخراج آموزه های رهایی بخش از تجربیات یهودی خود انکار کرد.

دکتر درور دایان خشم فزاینده را اینگونه توضیح می دهد: «آلمان می خواهد به هر قیمتی دوباره به قدرت نظامی تبدیل شود.» و او به پایه مادی زیر پرده ایدئولوژیک «مبارزه با یهودستیزی» اشاره می کند که به طور فزاینده ای یهودیان مترقی را هدف قرار می دهد: از برنامه هسته ای دیمونا که از سال ۱۹۶۱ توسط آدناور به طور مخفیانه تأمین مالی می شد تا واردات سامانه دفاع موشکی «Arrow 3» برای جنگ نیابتی علیه روسیه در اوکراین – اسرائیل به عنوان «دژ» امپریالیسم آلمان در خاورمیانه عمل می کند. «این رفتار بخاطر ناتو است، نه بخاطر آشویتس.»