آیا اعزام لژیون خارجی که توسط افسران فرانسوی رهبری می‌شود، به یک جنگ بزرگتر اروپایی منجر خواهد شد؟

نوشته: استفان برایان

منتشر شده در تایمز آسیا

ترجمه مجله هفته

فرانسه رسماً اولین گروه از سربازان خود را به اوکراین اعزام کرد. آنها برای پشتیبانی از تیپ مکانیزه مستقل ۵۴ اوکراین در اسلاویانسک مستقر شده‌اند. سربازان فرانسوی از هنگ سوم پیاده نظام فرانسه هستند که یکی از مهمترین واحدهای لژیون خارجی فرانسه (Légion étrangère) است.

در سال ۲۰۲۲، فرانسه تعدادی از اوکراینی‌ها و روس‌ها را در لژیون خارجی داشت. به آنها اجازه داده شد که لژیون را ترک کنند و در مورد اوکراینی‌ها، به اوکراین بازگردند و به نیروهای مسلح اوکراین بپیوندند. مشخص نیست که آیا روس‌ها عضولژیون به خانه بازگشته‌اند یا خیر.

لژیون امروزه توسط افسران فرانسوی اداره می‌شود، اما اعضای لژیون همه خارجی هستند. بر اساس اصل «Curren Anonymat» (بی‌نامی)، یک داوطلبی که به لژیون می‌پیوندد می‌تواند تصمیم بگیرد که نام کوچک خود را حفظ کند یا نام جدیدی انتخاب کند. دوره خدمت لژیونرها سه سال است و پس از آن می‌توانند برای تابعیت فرانسه درخواست دهند. اگر یک لژیونر زخمی شود، حق دارد بدون دوره انتظار تابعیت فرانسه را دریافت کند. در لژیون خارجی زن وجود ندارد.
اولین گروه سربازان فرانسوی حدود ۱۰۰ نفر هستند. این فقط اولین بخش از حدود ۱۵۰۰ سرباز لژیون خارجی فرانسه است که قرار است به اوکراین اعزام شوند.

این نیروها مستقیماً به یک منطقه جنگی فعال اعزام می‌شوند و قرار است به اوکراینی‌ها در مقاومت در برابر پیشروی‌های روسیه در دونباس کمک کنند. ۱۰۰ سرباز اول متخصص توپخانه و مراقبت هستند.

ماه‌ها است که امانوئل ماکرون، رئیس‌جمهور فرانسه، تهدید به اعزام نیروهای فرانسوی به اوکراین می‌کند. او به جز لهستان و کشورهای بالتیک، حمایت چندانی از سوی کشورهای ناتو دریافت نکرده است. گفته می‌شود که ایالات متحده مخالف اعزام نیروهای ناتو به اوکراین (به جز به عنوان مشاور) است.

یکی از سوالاتی که با توجه به تصمیم فرانسه برای اعزام سربازان هنگ سوم پیاده نظام خود به وجود می آید این است که آیا این اقدام خط قرمز روسیه در مورد مشارکت ناتو در اوکراین را نقض می کند؟ آیا روس ها این را به منزله آغاز یک جنگ گسترده تر فراتر از مرزهای اوکراین تلقی خواهند کرد؟
خود فرانسه سربازان زیادی ندارد که در صورت تمایل دولت فرانسه بتواند به جبهه اوکراین اعزام کند. طبق گزارش‌ها، فرانسه در حال حاضر قادر به پشتیبانی از اعزام یک لشکر کامل به خارج از کشور نیست و این توانایی را زودتر از سال ۲۰۲۷ نخواهد داشت.

تصمیم به اعزام لژیون خارجی خود به تنهایی یک سازش خاص فرانسوی است. فرانسه ارتش خود را اعزام نمی‌کند و به جز تعداد کمی افسر، سربازان اعزامی تبعه فرانسوی نیستند.

تصمیم فرانسه، جدا از معنای آشکار آن که ممکن است جرقه یک جنگ سراسری اروپا را بزند، دو پیامد دیگر نیز دارد:

اولاً، به ماکرون این امکان را می‌دهد که بدون اینکه با مخالفت زیادی در داخل کشور روبرو شود، نیرو به اوکراین اعزام کند و خود را قوی نشان دهد. دلیل این امر آن است که هیچ سربازی از ارتش فرانسه اعزام نمی‌شود و هیچ طرحی برای سربازی اجباری یا سایر اقدامات مشابه وجود ندارد. این امر به طور قابل توجهی خشم احتمالی مخالفان سیاسی ماکرون را کاهش می‌دهد.

دومین دلیل خشم ماکرون، خروج نیروهای فرانسوی، که تقریباً همه از سربازان لژیون بودند، از آفریقا و جایگزینی آنها با روس‌ها است. کنترل آفریقا ی فرانکوفون و ثروتی که برای سیاستمداران فرانسوی به ارمغان می‌آورد، با شورش‌ها و انقلاب‌ها در آفریقا و گرایش قاطع به روسیه، چه به طور مستقیم و چه از طریق PMC واگنر (گروه واگنر) که اکنون به طور واضح تحت کنترل مستقیم ولادیمیر پوتین است، از بین رفته است.

این «تحقیر» در کاخ الیزه و به ویژه توسط ماکرون احساس می‌شود، کسی که به گفته مخالفانش، نفوذ فرانسه را از دست داده و به منافع استخراج و تجاری فرامرزی فرانسه آسیب رسانده است.

ضربه ی سختی به نیجر، یکی از تامین کنندگان اصلی اورانیوم فرانسه وارد شده است. فرانسه ۷۰ درصد از انرژی الکتریکی خود را از نیروگاه‌های هسته‌ای تامین می‌کند. ذخایر اورانیوم در جهان رو به کاهش است و قیمت‌ها در حال افزایش است. از آنجایی که روسیه و قزاقستان به همراه نیجر در صدر تامین کنندگان اورانیوم برای رآکتورهای هسته‌ای هستند، فرانسه با مشکل امنیت اقتصادی داخلی مواجه است. تصمیم ایالات متحده برای ممنوعیت اورانیوم روسیه (اما احتمالاً در سال‌های آینده غیرقابل‌اجرا است) می‌تواند با قطع عرضه، ضربه سنگینی به فرانسه و ایالات متحده وارد کند.

با توجه به خطر از دست دادن دسترسی به اورانیوم، یا حداقل به اندازه کافی برای تامین رآکتورهای فرانسه، ماکرون باید امیدوار باشد که استقرار نیروهایش در اوکراین باعث تحریم فروش اورانیوم به فرانسه توسط روسیه نشود.

مشخص نیست که لژیونرها چگونه می‌توانند به اوکراینی‌ها کمک کنند. اوکراینی‌ها در استفاده از توپخانه مهارت دارند و از پشتیبانی اطلاعاتی پیشرفته‌ای برخوردارند که بخشی از آن از طریق پهپادهای FPV و جاسوسان خود و بخشی از طریق سرویس‌های اطلاعاتی و نظارتی ایالات متحده و سایر اعضای ناتو که از اوکراین حمایت می‌کنند، تامین می‌شود.

در هر صورت، در مورد مسئله اوکراین، سوال این نیست که چگونه از توپخانه استفاده شود، بلکه این است که مهمات از کجا باید تامین شود. اوکراین همچنان از کمبود مهمات برای توپخانه‌های ۱۵۵ میلی‌متری خود شکایت دارد.

تصمیم به استقرار سربازان لژیون در اسلاویانسک بسیار تحریک‌آمیز است و با اظهارات مقامات فرانسوی، از جمله ماکرون، مبنی بر اینکه نیروهای فرانسوی جایگزین واحدهای ارتش اوکراین در غرب اوکراین خواهند شد که سپس می‌توانند برای جنگ با روس‌ها به شرق اعزام شوند، مغایرت دارد. از آنجایی که اسلاویانسک در خط مقدم جبهه قرار دارد، این ایده فرانسوی از یک استقرار ملایم به یک جنگ مستقیم با روسیه تبدیل می‌شود.

پرسش کلیدی این است که ناتو چگونه به تصمیم استقرار فرانسه واکنش نشان خواهد داد؟ از آنجایی که فرانسه بدون پشتوانه ناتو به تنهایی عمل می‌کند، فرانسوی‌ها نمی‌توانند طبق ماده ۵ معروف این پیمان که مولفه امنیت جمعی پیمان ناتو است، خواهان حمایت ناتو باشند.

اگر روس‌ها به نیروهای فرانسوی خارج از اوکراین حمله کنند، این اقدام موجه خواهد بود، زیرا فرانسه تصمیم گرفته است به عنوان یک نیروی رزمی عمل کند و وادار کردن به رای‌گیری طبق ماده ۵ دشوار، اگر غیرممکن نباشد، خواهد بود.
در حال حاضر، هیچ کس نمی‌تواند با قاطعیت به این سوالات پاسخ دهد. بعید است که روس‌ها برای مدت طولانی به افزایش تعداد نیروهای فرانسوی، حتی اگر سربازان لژیون خارجی باشند، تن دهند. اینکه روسیه در پاسخ به این اقدام چه خواهد کرد، مشخص نیست.

استفان برایان رئیس ستاد کمیته فرعی خاورمیانه کمیته روابط خارجی سنا و معاون وزیر امور خارجه در امور سیاست دفاعی بوده است.