شی جین پینگ در اروپا: رقابت با آمریکا و جایگزینی تجارت با چین

نویسنده: یورگ کرونائور

یونگه ولت

ترجمه مجله هفته

سفر فعلی شی جین پینگ، رئیس جمهور چین به اروپا، دو هدف اصلی را دنبال می‌کند. هدف اول، تقویت روابط اقتصادی است. صربستان، جایی که شی روز سه‌شنبه به آنجا رسید، و مجارستان، که مقصد بعدی او خواهد بود، کشورهایی هستند که جمهوری خلق چین در چارچوب «ابتکار کمربند و جاده» به طور گسترده با آنها همکاری می‌کند. این کشورها مکان‌های مهمی برای سرمایه‌گذاری‌های چینی هستند. در مجارستان، که تاکنون عمدتاً صنعت خودروسازی آلمان در آن حضور پررنگی داشته است، شرکت‌های چینی قصد دارند خودروهای برقی برای فروش در اتحادیه اروپا تولید کنند. با توجه به نقشی که این صنعت در آینده ایفا خواهد کرد، مجارستان در این راستا از اهمیت قابل توجهی برخوردار می‌شود. با در نظر گرفتن اینکه بازیگران اصلی فعلی مانند آلمان و فرانسه با تمام توان از موقعیت خود در برابر رقابت جدید دفاع خواهند کرد، سفر شی به بوداپست دلایل موجهی دارد.

هدف دوم سیاسی است. با تشدید حملات ایالات متحده به رقیب بزرگ خود، پکن تمام تلاش خود را به کار می‌بندد تا حداقل از اتحاد نزدیک بین ایالات متحده و اروپا جلوگیری کند. تاکنون، همکاری اقتصادی بسیار سودآور برای بسیاری از شرکت‌های اروپایی با چین، این امر را تسهیل کرده است، زیرا این همکاری لغزش به سمت یک رویارویی آشکار را ناخوشایند جلوه می‌داد. با این حال، با توجه به اینکه شرکت‌های چینی اکنون به رقیب اروپایی خود تبدیل شده‌اند (مانند خودروهای برقی)، تجارت با چین و سرمایه‌گذاری در آنجا از نظر اتحادیه اروپا در حال از دست دادن قدرت خود به عنوان عاملی برای تحکیم روابط است. از دیدگاه پکن، تنها گزینه باقی‌مانده این است که فرض کند حداقل کشورهای پیشرو در اتحادیه اروپا به دنبال موقعیت قدرت جهانی خود هستند – مستقل از ایالات متحده. در حال حاضر، این تمایل بیشتر در فرانسه مشهود است.
این دلیل شروع سفر اروپایی شی جین پینگ از فرانسه است. نه اینکه روابط چین و فرانسه عاری از تنش باشد – برعکس: پاریس در حال حاضر در سطح ملی با اقدامات قاطعانه علیه خودروهای برقی چینی مقابله می‌کند و در سطح اتحادیه اروپا بر اقدامات دفاعی سخت‌تری علیه صنعت چین اصرار دارد. این می تواند اولین قدم در یک جنگ تجاری – یا بدتر – باشد. اما شاید مجبور نباشد: اگر در اتحادیه اروپا این باور جا بیفتد که تشدید بی وقفه فقط منجر به وابستگی بیشتر به ایالات متحده می شود، در این صورت درگیری های اقتصادی ممکن است در این سطح محدود شود. شی در پاریس به شدت از این ایده حمایت کرد. در آنجا، علاقه صنعت به تجارت با ایالات متحده به اندازه برلین قوی نیست، جایی که از نظر کمی همه چیز را تحت سلطه خود درآورده است و در صورت بروز مشکل، احتمالاً حرف آخر را می زند.

می توان تردید داشت که تلاش چین برای جلوگیری از اتحاد شانه به شانه فراآتلانتیک یا حداقل تضعیف آن می تواند با موفقیت روبرو شود. با این حال، پکن گزینه های زیادی در اختیار ندارد.