دروغ ها و افسانه ها پیرامون درگیری مسلحانه اسرائیل در غزه

نوشته یانیس واروفاکیس

منتشر شده در یونگه ولت

ترجمه حمید علوی برای مجله هفته


اعلان «دستگیری و ممنوع‌الورودی» علیه واروفاکیس

پلیس فدرال به دلیل «احتمال حضور» واروفاکیس به عنوان سخنران در کنگره فلسطین، «اعلامیه تعقیب برای ممنوعیت ورود به آلمان» را در چارچوب قانون آزادی رفت و آمد اتحادیه اروپا صادر کرده است، همانطور که در پاسخ مقامات به وکلای این سیاستمدار که به دفتر روزنامه «یونگه ولت» رسیده است، آمده است، این اقدام فقط در صورتی امکان پذیر است که «خطری برای امنیت و نظم عمومی» وجود داشته باشد. در صورت «حضور برنامه ریزی شده در کنگره به عنوان سخنران فعال» ، ممنوعیت ورود این سیاستمدار «بررسی می شد».

دوستان، تبریک و تشکر از اینکه علیرغم تهدیدها، علیرغم حضور پلیس زره پوش در مقابل محل برگزاری، علیرغم حضور گسترده مطبوعات آلمان، علیرغم دولت آلمان، علیرغم سیستم سیاسی آلمان که شما را به دلیل حضور در اینجا مورد سرزنش قرار می دهد، اینجا هستید.

«چرا برگزاری یک کنگره فلسطین، آقای واروفاکیس؟»، اخیراً یک روزنامه نگار آلمانی از من پرسید. من با سخنان حنان العشراوی پاسخ می دهم: «ما نمی توانیم به کسانی که به سکوت واداشته شده اند اعتماد کنیم که از رنج خود برای ما بگویند.»
امروز استدلال العشراوی غم انگیزتر هم تأیید و هم تقویت شده است: زیرا ما نمی توانیم به کسانی که به سکوت واداشته شده اند، به کسانی که قتل عام شده اند و گرسنگی می کشند، تکیه کنیم تا از قتل عام و گرسنگی برای ما بگویند. اما دلیل دیگری هم برای کنگره فلسطین وجود دارد: زیرا انسان های شریف، آلمانی ها، به سمتی خطرناک به سوی جامعه ای بی قلب سوق داده می شوند، و در حالی که یک نسل کشی دیگر به نام این کشور و با همدستی آن انجام می شود.

من نه یهودی هستم و نه فلسطینی. اما من به طرز باورنکردنی افتخار می کنم که در اینجا در میان یهودیان و فلسطینی ها هستم – صدای خود را برای صلح و حقوق بشر جهانی با صداهای یهودی برای صلح و حقوق بشر جهانی متحد کنم – همراه با صداهای فلسطینی برای صلح و حقوق بشر جهانی. اینکه ما امروز اینجا با هم هستیم، گواه این است که همزیستی نه تنها ممکن است، بلکه در حال حاضر اتفاق می افتد. همین الان.

«چرا یک کنگره یهودی نه، آقای واروفاکیس؟»، همان روزنامه نگار آلمانی که ظاهراً خودش را باهوش می دانست از من پرسید. من مشکلی با سوال او نداشتم. زیرا اگر حتی یک یهودی به خاطر یهودی بودن مورد تهدید قرار گیرد، من ستاره داوود را بر روی یقه خود می گذارم و بدون قید و شرط همبستگی خود را ارائه می دهم. برای روشن تر کردن موضوع: اگر یهودیان در جایی از جهان مورد حمله قرار گیرند، اولین کسی خواهم بود که برای برگزاری یک کنگره یهودی برای اعلام همبستگی خود تلاش می کنم. به همین ترتیب اگر فلسطینی ها به دلیل فلسطینی بودن قتل عام شوند – طبق این عقیده اکنون آن فلسطینی هایی که  مرده اند باید همه عضو حماس بوده باشند – من کوفیه خود را می پوشم و همبستگی خود را اعلام می کنم، به هر قیمتی که تمام شود. حقوق بشر جهانی یا جهانی است یا هیچ چیز نیست. در این راستا، من به سوال روزنامه نگار آلمانی با چند سوال خودم پاسخ دادم:
آیا دو میلیون یهودی اسرائیلی که ۸۰ سال پیش از خانه های خود به یک زندان روباز پرتاب شدند، هنوز در این زندان روباز بدون دسترسی به دنیای خارج، با حداقل غذا و آب، بدون شانس برای یک زندگی عادی، بدون امکان سفر به جایی، و برای ۸۰ سال به طور مرتب بمباران می شوند؟ – نه.

آیا یهودیان اسرائیلی عمداً توسط یک ارتش اشغالگر گرسنه نگه داشته می شوند، در حالی که فرزندانشان روی زمین می غلتند و از گرسنگی فریاد می زنند؟ – نه.

آیا هزاران کودک زخمی یهودی بدون پدر و مادر بازمانده وجود دارد که در میان ویرانه های خانه های سابق خود می خزند؟ – نه.

آیا یهودیان اسرائیلی امروز توسط مدرن ترین هواپیماها و بمب های جهان بمباران می شوند؟ – نه.

آیا یهودیان اسرائیلی نسل کشی کاملی را در اندک زمینی که هنوز می توانند آن را مال خود بدانند تجربه می کنند، جایی که دیگر درختی برای سایه گرفتن یا میوه ای برای خوردن وجود ندارد؟ – نه.

آیا امروز کودکان یهودی اسرائیلی به دستور یک کشور عضو سازمان ملل توسط تک تیراندازان کشته می شوند؟ – نه.

آیا یهودیان اسرائیلی امروز توسط باندهای مسلح از خانه های خود رانده می شوند؟ – نه.

آیا اسرائیل امروز برای بقای خود می جنگد؟ – نه.

اگر پاسخ هر یک از این سوالات مثبت بود، من امروز در کنگره همبستگی یهودیان شرکت می‌کردم.

دوستان، امروز ما دوست داشتیم با کسانی که دیدگاه‌های متفاوتی با ما دارند، یک بحث مدنی، دموکراتیک و مبتنی بر احترام متقابل در مورد چگونگی دستیابی به صلح و حقوق بشر جهانی برای همه، یهودیان و فلسطینی‌ها، بادیه‌نشین‌ها و مسیحیان از اردن تا مدیترانه داشته باشیم. متأسفانه، کل سیستم سیاسی آلمان تصمیم گرفته است که این اتفاق نیفتد.
در بیانیه‌ای مشترک، نه تنها CDU/CSU یا FDP، بلکه SPD، سبزها و به طور قابل توجهی دو رئیس حزب چپ، برای اطمینان از اینکه چنین بحث متمدنی که در آن می‌توان نظرات مختلفی داشت، هرگز در آلمان رخ نخواهد داد، با هم متحد شدند.

من به شما می‌گویم: شما می‌خواهید ما را ساکت کنید. ما را ممنوع کنید. ما را شیطانی جلوه دهید. ما را متهم کنید. به همین دلیل است که شما به ما چاره‌ای جز پاسخگویی به اتهامات شما با اتهامات خودمان نمی‌دهید. شما این را انتخاب کردید. نه ما.

شما ما را به نفرت یهودی‌ستیزی متهم می‌کنید. ما شما را به بهترین دوستان یهودی‌ستیزان متهم می‌کنیم، زیرا حق اسرائیل برای ارتکاب جنایات جنگی را با حق دفاع یهودیان اسرائیلی برابر می‌دانید.

شما ما را به حمایت از تروریسم متهم می‌کنید. ما شما را به معادل دانستن مقاومت مشروع در برابر یک دولت آپارتاید با جنایات علیه غیرنظامیان متهم می‌کنیم. جنایاتی که من همیشه آنها را محکوم کرده‌ام و محکوم خواهم کرد، فارغ از اینکه چه کسی آنها را مرتکب شود – فلسطینی‌ها، شهرک‌نشینان یهودی، خانواده خودم، هر کس که باشد. ما شما را به عدم به رسمیت شناختن تعهد مردم غزه برای فرو ریختن دیوار زندان روباز که ۸۰ سال است در آن محبوس شده‌اند متهم می‌کنیم و این اقدام فرو ریختن دیوار شرم – که به اندازه دیوار برلین غیرقابل دفاع است – را با اقدامات تروریستی برابر می‌دانید.
شما به ما اتهام می‌زنید که تروریسم حماس در ۷ اکتبر را کم اهمیت جلوه می‌دهیم. ما به شما اتهام می‌زنیم که پاکسازی قومی ۸۰ ساله فلسطینیان توسط اسرائیل و ایجاد یک سیستم آپارتایدی زره‌پوش در اسرائیل/فلسطین را کم اهمیت جلوه می‌دهید. ما به شما اتهام می‌زنیم که سال‌ها حمایت نتانیاهو از حماس برای خرابکاری در راه حل دو دولتی که ادعا می‌کنید از آن حمایت می‌کنید را کم اهمیت جلوه می‌دهید. ما به شما اتهام می‌زنیم که تروریسم بی‌سابقه ارتش اسرائیل علیه مردم غزه، کرانه غربی و شرق بیت المقدس را کم اهمیت جلوه می‌دهید.

شما به ما، سازمان‌دهندگان کنگره امروز، اتهام می‌زنید که به نقل از شما، «علاقه‌ای به صحبت درباره امکانات همزیستی مسالمت‌آمیز در خاورمیانه در سایه جنگ غزه نداریم». آیا این جدی است؟ مگر عقلتان را از دست داده اید؟

ما شما را به حمایت از یک دولت آلمان متهم می‌کنیم که پس از ایالات متحده، بزرگترین تامین کننده سلاح به دولت نتانیاهو است که می‌خواهد با این کار فلسطینی‌ها را قتل عام کند تا راه حل دو دولتی و همزیستی مسالمت آمیز بین یهودیان و فلسطینیان را غیرممکن سازد.

ما به شما اعتراض می‌کنیم که هرگز به سوالی که هر آلمانی باید به آن پاسخ دهد، پاسخ نمی‌دهید: چه مقدار خون فلسطینی باید ریخته شود تا حس گناه ­مشروع­ شما برای هولوکاست پاک شود؟

برای روشن شدن موضوع: ما به دلیل مخالفت با سیستم سیاسی و رسانه‌های آلمان که برخلاف آنها، نسل‌کشی و جنایات جنگی را فارغ از اینکه چه کسی آنها را مرتکب می‌شود، محکوم می‌کنیم، در کنگره فلسطین در برلین حضور داریم. ما آپارتاید در سرزمین اسرائیل/فلسطین را رد می‌کنیم، صرف نظر از اینکه چه کسی در قدرت باشد – همانطور که آپارتاید در ایالت‌های جنوبی آمریکا یا آفریقای جنوبی را رد کردیم. ما خواهان حقوق بشر جهانی، آزادی و برابری برای یهودیان، فلسطینی‌ها، بادیه‌نشین‌ها و مسیحیان در سرزمین باستانی فلسطین هستیم.

و برای اینکه در مورد سوالات مشروع و مغرضانه‌ای که همیشه باید آماده پاسخگویی به آنها باشیم، شفاف‌تر باشیم: آیا من جنایات حماس را محکوم می‌کنم؟ من هر جنایتی را، صرف نظر از اینکه عامل یا قربانی چه کسی باشد، محکوم می‌کنم. چیزی که من محکوم نمی‌کنم، مقاومت مسلحانه در برابر سیستم آپارتایدی است که به عنوان بخشی از برنامه‌ای آهسته سوز اما بی‌وقفه پاکسازی قومی طراحی شده است. به عبارت دیگر: من هر حمله‌ای به غیرنظامیان را محکوم می‌کنم، در حالی که در عین حال هر کسی را که جان خود را برای فرو ریختن دیوار به خطر می‌اندازد، ستایش می‌کنم.

آیا اسرائیل برای بقای خود می‌جنگد؟ نه، اینطور نیست. اسرائیل یک کشور دارای سلاح هسته‌ای است. شاید مدرن‌ترین ارتش جهان است و کل زرادخانه ماشین جنگی ایالات متحده را در پشت سر خود است. هیچ تناسبی بین تسلیحات حماس، گروهی که می‌تواند به اسرائیلی‌ها آسیب جدی وارد کند ندارد، حماس به هیچ وجه قادر به شکست ارتش اسرائیل یا جلوگیری از ادامه نسل‌کشی تدریجی فلسطینیان تحت سیستم آپارتایدی که با حمایت دیرینه آمریکا و اتحادیه اروپا ساخته شده است، نیست.

آیا اسرائیلی‌ها به حق از اینکه حماس آنها را نابود کند می‌ترسند؟

البته که می‌ترسند! یهودیان هولوکاستی را تجربه کرده‌اند که به دنبال آن پوگروم‌ها و یهودی‌ستیزی عمیقی بود که قرن‌ها اروپا و آمریکا را فرا گرفته است. طبیعی است که اسرائیلی‌ها اگر ارتش اسرائیل تسلیم شود، در وحشت یک پوگروم جدید زندگی کنند. دولت اسرائیل با تحمیل آپارتاید به همسایگان خود و رفتار با آنها مانند انسان‌های پست، آتش یهودی‌ستیزی را شعله‌ور می‌کند، متعصبان را در میان فلسطینی‌ها و اسرائیلی‌هایی که فقط می‌خواهند یکدیگر را نابود کنند، تقویت می‌کند و در نهایت به ناامنی وحشتناکی که یهودیان را در اسرائیل و دیاسپورا می‌بلعد، دامن می‌زند. آپارتاید علیه فلسطینیان یک ایده وحشتناک است وقتی صحبت از دفاع از خود اسرائیل می‌شود.

در مورد یهودی ستیزی؟ یهودی ستیزی همیشه یک خطر واضح و حاضر است. و باید ریشه کن شود، به خصوص در میان صفوف چپ جهانی و فلسطینی هایی که برای حقوق مدنی فلسطینی ها مبارزه می کنند – در سراسر جهان.

چرا فلسطینی ها به دنبال اهداف خود با وسایل مسالمت آمیز نیستند؟

آنها این کار را انجام داده اند. سازمان آزادیبخش فلسطین (پ ال او) اسرائیل را به رسمیت شناخته و از مبارزه مسلحانه دست کشیده است. و آنها در ازای آن چه به دست آوردند؟ تحقیر مطلق و پاکسازی قومی سیستماتیک. این امر حماس را به وجود آورد و آن را در چشم بسیاری از فلسطینی ها به عنوان تنها جایگزین برای یک نسل کشی آهسته در سایه آپارتاید اسرائیل جلوه داد.

اکنون باید چه کرد؟ چه چیزی می تواند صلح را به اسرائیل/فلسطین بیاورد؟

یک آتش بس فوری. آزادی همه گروگان ها: گروگان های حماس و هزاران نفر توسط اسرائیل اسیر شده اند. یک روند صلح تحت نظارت سازمان ملل، که با تعهد جامعه بین المللی برای پایان دادن به آپارتاید و تضمین حقوق برابر برای همه تقویت می شود. در مورد اینکه چه چیزی جایگزین آپارتاید خواهد شد، اسرائیلی ها و فلسطینی ها باید بین راه حل دو دولتی و راه حل یک دولت فدرال سکولار واحد تصمیم بگیرند.

دوستان، ما اینجا هستیم چون انتقام گرفتن به جای سوگواری اشتباه است. ما اینجا هستیم نه برای انتقام، بلکه برای تبلیغ صلح و همزیستی در اسرائیل و فلسطین. ما اینجا هستیم تا به دموکرات‌های آلمانی، از جمله رفقای سابقمان در حزب چپ، بگوییم که به اندازه کافی خود را شرمنده کرده‌اند – که ظلم به اضافه ظلم مساوی حق نیست – و اینکه اجازه دادن به اسرائیل برای فرار از جنایات جنگی به التیام زخم‌های گذشته آلمان کمکی نمی‌کند.

فراتر از کنگره امروز، ما در آلمان وظیفه داریم گفتمان را تغییر دهیم. ما وظیفه داریم اکثریت قریب به اتفاق آلمانی‌های شریف را متقاعد کنیم که حقوق بشر جهانی مهم‌ترین چیز است. اینکه «هرگز دیگر» واقعاً به معنای «هرگز دیگر» است. برای هیچ کس، چه یهودی، چه فلسطینی، چه اوکراینی، چه روسی، چه یمنی، چه سودانی، چه روآندایی – برای همه، در همه جا.

در این راستا، خوشحالم که اعلام کنم حزب سیاسی آلمانی MERA25 از DiEM25 در انتخابات پارلمان اروپا در ژوئن آینده در انتخابات شرکت خواهد کرد- برای به دست آوردن صدای بشردوستان آلمانی که مشتاق هستند کسی در پارلمان اروپا آلمان را نمایندگی کند و همدستی اتحادیه اروپا را در نسل کشی محکوم کند – همدستی که بزرگترین هدیه اروپا به یهودی ستیزان در اروپا و جاهای دیگر است.

من به همه شما سلام می کنم و پیشنهاد می کنم که هرگز فراموش نکنیم که هیچ یک از ما آزاد نیستیم، تا زمانی که حتی یک نفر از ما در زنجیر باشد.