منتشر شده در گرانما ارگان حزب کمونیست کوبا

نویسنده: دیلبرت ریس رودریگز

درست در روز جهانی آزادی مطبوعات، سفارت آلمان در کوبا در فیس‌بوک مرتکب دخالت آشکار و نقض آشکار هنجارهای بین‌المللی روابط دیپلماتیک شد. آن‌ها با سانسور کردن و حذف بخش‌هایی از صفحه اول روزنامه گرانما، از جمله نام فلسطین، دست به اقدام زشتی زدند.

ظاهراً مسائلی وجود دارد که در چارچوب مفاهیم خاصی از آزادی مطبوعات و بیان آلمان جای نمی گیرد؛ این همان دیدگاهی است که حق موجودیت فلسطین را انکار می کند.
در اواسط آوریل، یانیس واروفاکیس، وزیر سابق دارایی یونان و استاد اقتصاد در دانشگاه آتن، قرار بود در کنگره‌ای درباره فلسطین که در برلین برگزار می‌شد، سخنرانی کند.

در سخنرانی برنامه ریزی شده، وی به پاسخ خود به سؤال یک روزنامه نگار آلمانی در مورد «چرایی کنگره ای درباره فلسطین» اظهار نظر می کرد.

او پاسخ داد: «چون نمی توانیم روی ساکت شدگان که قتل عام شده و گرسنه هستند، حساب کنیم تا به ما از کشتار و قحطی بگویند.»

وزارت کشور آلمان از ورود واروفاکیس به کشور جلوگیری کرد و زمانی که کنگره در حال برگزاری بود، پلیس با حدود ۲۰۰ نیروی نظامی به ساختمان هجوم برد و خواستار قطع پخش مستقیم جلسه شد که توسط هیچ گروهی جز «صدای یهودی برای صلح عادلانه در خاورمیانه» سازماندهی شده بود.

قرار بود غسان ابو سیتا، پزشک فلسطینی-بریتانیایی، جراح پلاستیک در سناریوهای مختلف جنگی از جمله بیمارستان‌های بمباران شده نوار غزه، در همین کنگره شرکت کند؛ اما به محض ورود به ترمینال، «آنها مرا در کنترل پاسپورت متوقف کردند، به زیرزمین فرودگاه اسکورت کردند و حدود سه ساعت و نیم مرا بازجویی کردند.»

سپس او را سوار هواپیما به لندن فرستادند، قبل از اینکه به او اطلاع دهند که ممنوعیت ورود به آلمان برای کل ماه آوریل تمدید خواهد شد. «و نه تنها این: اگر سعی می‌کردم از طریق زوم یا فیس‌تایم ارتباط برقرار کنم، حتی اگر خارج از آلمان بودم، یا اگر ویدیویی از مقاله خود را به کنگره برلین می‌فرستادم، این نقض قانون آلمان به حساب می‌آمد و در معرض جریمه یا محکومیت تا یک سال زندان قرار می‌گرفتم.»

تا جایی که من می‌دانم، این سانسور است، اما این دیدگاه آلمانی می‌گوید نه، این آزادی مطبوعات و آزادی بیان است.

ابو سیتا که برای شرکت در کنفرانسی به سنای فرانسه دعوت شده بود، سه روز پیش در فرودگاه شارل دوگل با صحنه مشابهی مواجه شد. فرانسه با توجه به درخواست ممنوعیت یک ساله ای که آلمان بر اساس توافقنامه شنگن ارائه کرده بود، از ورود او جلوگیری کرد.

نگاه «دموکراتیک» آلمان به آزادی بیان، دیدگاه واروفاکیس و ابو سیتا در مورد نسل کشی اسرائیل در فلسطین را به طور ناشیانه ای در کشور خود سانسور کرده بود. این کشور برای «محافظت فرانسوی ها» از چنین نظراتی هر کاری که ممکن بود انجام می داد.

در آن سوی اقیانوس اطلس، تعداد دستگیری دانشجویان و استادانی که در بیش از ۶۰ دانشگاه آمریکایی علیه کشتار فلسطین اعتراض کرده اند، از ۲۰۰۰ نفر فراتر رفته است. در دانشگاه کلمبیا، جرقه موج تظاهرات، روایت های خشونت شدید پلیس فقط توسط دانشجویان روزنامه نگاری قابل بیان بود، دانشجویانی که به تازگی از هیئت جایزه پولیتزر به دلیل گزارش آنچه که یک «کشور الگوی آزادی مطبوعات» رسانه های سنتی را از گزارش آن منع کرده بود، تقدیرنامه دریافت کرده اند.

برای بایدن، افراد خشن نه پلیس، بلکه دانشجویانی هستند که او آنها را «ضدیهود» خطاب کرد، اما او – همانطور که رسانه های جریان اصلی نیز چنین نکردند – از این بابت انتقاد نکرد که پلیس زمانی که گروه های طرفدار اسرائیل برای برچیدن اردوگاه ها با ضرب و شتم وارد شدند، مداخله نکرد.

این انزجار بین المللی بوده است و در چارچوب آن، در دانشگاه های کوبا، از روز پنجشنبه گذشته، دانشجویان اقدام به برگزاری چندین مراسم عمومی در دفاع از مردم فلسطین که قتل عام شده اند و در حمایت از دانشجویان آمریکایی که به دلیل همسو شدن با همین آرمان سرکوب می شوند، کرده اند.

دانیلا کابررا مونسون، روزنامه نگار بسیار جوان روزنامه گرانما، در صفحه اول نسخه سوم ماه مه، شورش همسالانش را در سراسر کوبا گزارش کرد.
در همان تاریخ، روز جهانی آزادی مطبوعات، در فاصله ۸۱۶۱ کیلومتری برلین، سفارت آلمان در کوبا و از طریق فیس بوک این سفارتخانه، با تغییر متن و عکس روی صفحه اول روزنامه گرانما با خط خوردگی های معمول اسناد طبقه بندی شده (یا نشده)، و حتی روی نام فلسطین، مرتکب دخالت آشکار و نقض آشکار استانداردهای بین المللی روابط دیپلماتیک شد. این نشریه همچنین افزود: «اینجا چیز زیادی برای دیدن وجود ندارد.»
با علم به اینکه گروه ضد انقلاب کوبا، که عمدتا در ایالات متحده و اروپا مستقر هستند، بلافاصله این دستکاری را تکرار خواهند کرد، عملیات رسانه ای مبتذل مذکور دقت کرد که نام روزنامه نگار و چهره زنان، جوانان و دانشجویان حاضر در عکس را پنهان نکند تا آنها را در معرض نفرت مستقیم آن گروهی قرار دهد که برای جنگ با کشورشان، حتی با کسانی که به صراحت اعلام کرده اند برای فلسطین فقط یک راه حل می خواهند، همسو می شوند: پاک کردن آن از نقشه.
تکبر قدرتمندتر از حساسیت طبیعی برای عدم انتخاب چنین نام ها و تصاویری برای چنین بی احترامی هایی است. یک جوان فلسطینی-کوبایی وقتی ببیند چگونه این همبستگی که در آن حضور داشت، تنها برای گفتن اینکه در کوبا آزادی مطبوعات وجود ندارد، دستکاری می شود، چه خواهد گفت؟
علامت‌های روی جلد – که بسیار شبیه علامت‌هایی است که در هولوکاست روی در خانه‌های یهودیان گذاشته می‌شد – با جوهر تازه، روی نام‌های واروفاکیس، ابو سیتا، دانیلا و هزاران دانشجو در ایالات متحده نقش بسته است.

واروفاکیس با نقل قول از حنان الشراوی گفته بود: «نمی‌توانیم روی ساکت‌شدگان حساب کنیم تا از رنج خود برای ما بگویند.»