ولادیمیر کورنیلوف

ترجمه مجله هفته

«قمار» – این کلمه اصلی است که روز پنجشنبه در تیتر اکثر روزنامه های بریتانیا خودنمایی می کند. اینگونه بود که مطبوعات اعلام غیرمنتظره انتخابات پارلمانی توسط نخست وزیر کشور، ریشی سوناک، در 4 ژوئیه را ارزیابی کردند.

در نگاه اول، به نظر می رسد عجیب است که این موضوع اصلاً برای کسی غیرمنتظره بوده است. همه می دانستند که انتخابات در سال جاری برگزار می شود، همه مدت ها بود که از سوناک می خواستند تاریخ را تعیین کند و بسیاری انتظار داشتند که رای گیری همزمان با انتخابات مقامات محلی در اوایل ماه مه برگزار شود. زمانی که مشخص شد انتخابات در بهار برگزار نمی شود، تقریباً همه متفق القول بودند که سوناک آنها را برای پاییز اعلام خواهد کرد.
در اینجاست که نخست وزیر بریتانیا همه را، و در درجه اول طرفدارانش را، با اعلام تاریخ رای گیری در اوج تابستان، زمانی که فصل تعطیلات در کشور آغاز شده و در برخی مناطق تعطیلات مدارس نیز فرا رسیده است، شگفت زده کرد. فقط برای درک: آخرین بار انتخابات سراسری در بریتانیا در جولای دور 1945 برگزار شد. در آن زمان، آنها به یک فاجعه واقعی برای پیروز جنگ جهانی دوم، وینستون چرچیل تبدیل شدند که به طور غیرمنتظره ای توسط حزب کارگر شکست خوردند – بسیار نمادین برای سوناک و حزبش که در رتبه بندی های فعلی بیش از 20 درصد از حزب کارگر عقب هستند.

جای تعجب نیست که بسیاری از همکاران او تصمیم رهبر خود را با قاطعیت رد کردند. تامارا کوهن، خبرنگار اسکای نیوز، که بلافاصله پس از اعلام با رهبران محافظه‌کار، از جمله برخی از وزرا، صحبت کرد، گفت که آنها فقط شوکه شده‌اند و معتقدند که سوناک تصمیم گرفته تسلیم شود و «تابستان را در مالیبو بگذراند». «این دیوانگی، خودکشی، حمله سواره نظام سبک است»، او از یک وزیر سابق و «پیشکسوت بسیاری از مبارزات انتخاباتی» نقل قول کرد. به یاد داشته باشید که «حمله سواره نظام سبک» به نابودی بدون فکر یک تیپ نخبه بریتانیایی اشاره دارد که در سال 1854 در کریمه به سمت توپ ها پرتاب شد.
نایجل فاراژ، سیاستمدار برجسته بریتانیایی که به حق پدر برگزیت شناخته می‌شود، سخنرانی سوناک را «مسخره ‌ترین اعلامیه انتخابات سراسری در تاریخ» خواند. فاراژ توضیح داد: «به این نگاه کنید، غیرحرفه‌ای بودن به سادگی باورنکردنی است. ایستادن در باران، خواندن از روی یادداشت مانند یک ربات، بدون شور و اشتیاق، بدون ایمان، بدون انرژی… اما این خلاصه 14 سال محافظه‌کاری است، توضیح می‌دهد که چرا آنها در این انتخابات شکست خواهند خورد.»

و واقعاً، ظاهر سوناک که برای خواندن سخنرانی رسمی خود در زیر باران شدید بیرون آمد، حتی زحمت چتر یا بارانی را به خود نداد، طوفانی از تمسخر را برانگیخت و به خودی خود به نمادی از شکست آینده محافظه‌کاران پس از تقریباً یک و نیم دهه تسلط بی‌رقیب آنها تبدیل شد. همچنین بسیار نمادین است که سخنرانی سوناک با آهنگ «اوضاع فقط می‌تواند بهتر شود» همراه بود، که معترضان در نزدیکی آن نخست‌وزیر را مسخره می‌کردند.

محتوای سخنرانی نخست‌وزیر فعلی که همه مشکلات کشور را به فقط دو دلیل تقلیل داد، کمتر مورد تمسخر قرار نگرفت: بیماری همه‌گیر کووید و جنگ در اوکراین که به گفته او «منجر به افزایش شدید قبوض برق بریتانیایی‌ها شده است». با این حال، تنها چند روز پیش، سوناک به دلیل دروغگویی در مورد دلایل این افزایش قیمت که در واقع ناشی از امتناع غرب از خرید گاز روسیه و تخریب «خطوط نورد استریم» است، رسوا شد.

از سخنرانی مشخص است که حزب محافظه‌کار در شش هفته باقی مانده تا انتخابات بر چه چیزی تمرکز خواهد کرد. و این کارزار ترس خواهد بود. سوناک اعلام کرد که بریتانیا اکنون «در سخت‌ترین دوره از زمان جنگ جهانی دوم» قرار دارد. و او شروع به ترساندن مردم از روسیه کرد که اگر در اوکراین متوقف نشود، مطمئناً حمله خواهد کرد، افراط‌گرایان اسلامی که جامعه بریتانیا را از درون تضعیف می‌کنند (اشاره آشکار به حامیان طرفدار فلسطین حزب کارگر)، چین «که به دنبال تسلط بر قرن بیست و یکم است» و سایر «کشورهای متخاصم که از مهاجرت به عنوان سلاح استفاده می‌کنند». اما مهمتر از همه، ترس از ناشناخته و عدم اطمینان در مورد سیاست‌های خود حزب کارگر است که برنامه آن در مورد تعدادی از مسائل کلیدی هنوز یک راز است.
حزب کارگر به رهبری کیر استارمر در حالی که سخنرانی سوناک هنوز ادامه داشت، اولین ویدیوی تبلیغاتی انتخاباتی خود را منتشر کرد. و این ویدیو وعده تغییر را می‌داد – فقط تغییر در همه چیز، بدون هیچ جزئیاتی. شکی نیست که محافظه‌کاران و تمام مطبوعاتی که از آنها حمایت می‌کنند بی‌رحمانه به این موضع بی‌شکل و شمایل حزب کارگر، و در وهله اول به تلاش آنها برای طفره رفتن از پاسخ صریح به سوالات مربوط به بحران خاورمیانه، حمله خواهند کرد. تقریباً همه حامیان فلسطین در بریتانیا از اعضای شاخه رادیکال نسبتاً قدرتمند حزب کارگر هستند و از بی‌طرفی استارمر بسیار ناراضی هستند.

اما با وجود تمام تلاش‌های محافظه‌کاران، به نظر می‌رسد جبران شکاف عظیمی که با حزب کارگر دارند در عرض شش هفته غیرممکن است. در هر صورت، ضرایب شرط‌بندی نشان‌دهنده عدم ایمان مطلق مردم به موفقیت حزب سوناک است. و این بدان معناست که به زودی نام‌های منفوری مانند کامرون، تراس، می و شاپس به دست فراموشی سپرده خواهند شد. بسیاری از چهره‌های برجسته حزب محافظه‌کار از قبل اعلام کرده‌اند که حتی برای نمایندگی در پارلمان نامزد نخواهند شد، زیرا بی‌فایده بودن تلاش خود را درک می‌کنند.

با این حال، ما نباید در مورد حزب کارگر توهمی داشته باشیم. موضع این حزب در قبال روسیه و اوکراین عملاً با خط مشی حزب محافظه‌کار تفاوتی ندارد. حامیان صلح که رهبری آنها را جرمی کوربین، پیشینیان استارمر بر عهده داشت، عملاً از حزب پاکسازی شده‌اند. و خود کوربین نیز قصد دارد به عنوان نامزد مستقل نامزد شود.

به عبارت دیگر، محافظه‌کاران تقریباً مطمئناً به زباله‌دان سیاست پرتاب خواهند شد، اما چهره‌های منفوری جایگزین آنها خواهند شد که نام آنها هنوز برای کسی شناخته شده نیست. این سطح کلی سیاست بریتانیا امروز است. و انتخابات نمی‌تواند در این سطح تأثیری بگذارد.