کنفرانس کمک به سوریه

نوشته: ویبکه دیل

منتشر شده در یونگه ولت

ترجمه مجله هفته

به سختی می‌توان وقاحت آمیز تر از این بود: وزارت امور خارجه ایالات متحده روز دوشنبه در یک «کنفرانس تعهد دهندگان» سوریه در بروکسل که در آن ۷.۵ میلیارد یورو اختصاص داده شد، بر تعهد خود به حمایت از مردم سوریه تأکید کرد. طبق گفته‌های رسمی، این پول برای کمک به مردم سوریه و کشورهای همسایه میزبان در نظر گرفته شده است.

بدون شک وضعیت در سوریه فاجعه‌بار است. بیش از 90 درصد جمعیت در فقر زندگی می‌کنند و تقریباً سه چهارم به کمک‌های بشردوستانه وابسته هستند. اقتصاد سوریه در بحران شدید قرار دارد و سیستم بهداشت و درمان و مراقبت‌های پزشکی فلج شده است. اما علت اصلی این شرایط، تحریم‌های تشدید شده اتحادیه اروپا و به ویژه ایالات متحده از سال 2011 است. این تحریم‌ها در وهله اول حاکمان را هدف قرار نمی‌دهند، بلکه مردم غیرنظامی را هدف قرار می‌دهند. و برای اینکه سوء تفاهمی ایجاد نشود: رنج آنها هر چیزی به جز یک «تلفات جانبی» است.
در سال 1960، دولت ایالات متحده در یک یادداشت مربوط به کوبا، سناریوی جنگ اقتصادی خود را ترسیم کرد: ممنوعیت عرضه و پرداخت‌های مالی باید «اقتصاد را تضعیف کند، منجر به کاهش درآمد شود، گرسنگی، فقر و ناامیدی ایجاد کند و در نتیجه به سرنگونی دولت کمک کند.» با این حال، این کارایی ندارد. نمونه‌های کوبا و سوریه به طور موثری این موضوع را نشان می‌دهند.
اما امپریالیسم آمریکا امپریالیسم آمریکا نمی‌بود اگر تسلیم می‌شد. و به خصوص دوست ندارد اذعان کند که باخته است. نقشه سرنگونی شکست خورده دولت اسد با ابزارهای نظامی و غیرنظامی دنبال می‌شود: در شمال شرق سوریه، حدود 900 سرباز اشغالگر آمریکایی به همراه متحدان خود از «نیروهای دموکراتیک کرد» که اکثریت آن را کردها تشکیل می‌دهند، نفت و گندم می‌دزدند. آنها به طور مشترک ساختارهای دولتی موازی ایجاد می‌کنند – از جمله گزینه جدایی و در نتیجه تجزیه سوریه. همانطور که در سال 2011، زمانی که دولت ایالات متحده گروه‌های آدمخواری را که به داخل کشور نفوذ می‌کردند آموزش می‌داد و مسلح می‌کرد، امروزه در سوریه و عراق، مبارزان به اصطلاح دولت اسلامی (داعش) را که ادعا می‌شود با آنها مبارزه می‌شود، به عنوان وزنه تعادل در برابر گروه‌های تحت حمایت ایران تقویت می‌کنند.

واشنگتن و بروکسل به هر قیمتی که شده می‌خواهند با استفاده از تحریم‌ها از بازسازی سوریه جلوگیری کنند، حتی اگر نتوانند از بازگشت دمشق به اتحادیه عرب جلوگیری کنند. و کمک‌های بشردوستانه؟ تا به امروز، این کمک‌ها برخلاف اصل بی‌طرفی به عنوان ابزار سیاسی استفاده می‌شود: کسانی که در مناطق تحت کنترل دولت زندگی می‌کنند، هیچ چیز دریافت نمی‌کنند. نه، رنج مردم سوریه که در بروکسل با اشک تمساح گریه می‌شود، هر چیزی به جز یک بلایای طبیعی است. بلکه تا به امروز گروگان منافع ژئوپلیتیکی غرب است.