مناظره ناتو درباره اوکراین

نوشته آرنولد شولتسل
یونگه ولت
ترجمه مجله هفته

تصویر «راهپیمایان در خواب» که گویا در حالت خلسه ذهنی در سال 1914 خواهان جنگی سریع در اروپا بودند، دروغین است. این تصویر توسط مورخ «کریستوفر کلارک» در سال 2013 ابداع شد، در حالی که در آن زمان جنگ‌های بی‌شماری در سراسر جهان به راه افتاده بود که توسط ایالات متحده و متحدانش به طور غیرقانونی و مغایر با قوانین بین‌الملل آغاز شده بودند – از یوگسلاوی و افغانستان گرفته تا عراق و لیبی. به این ترتیب، تلاش شد تا جنگ‌های امپریالیستی 100 سال پیش که مدت‌ها قبل از 1914 برنامه‌ریزی شده بودند و پس از چهار سال منجر به سقوط سه امپراطوری، انقلاب‌ها و قیام‌های ضد استعماری در سراسر جهان شدند، به «غفلت» و «عدم آگاهی» نسبت داده شود. این امر به مورخین اجازه می‌دهد تا کمتر در مورد منافع، سرمایه‌داری و تقسیم جهان صحبت کنند.

سکوت در مورد این موضوع، مشخصه جنگ‌های غربی امروزی و افسانه‌های تبلیغاتی همراه با آنهاست، چه در اوکراین، چه در غزه و چه در کل غرب آسیا و غرب آفریقا که در بیش از 30 سال گذشته ویران شده‌اند. «اگون باهر» در سال 2013 در سخنرانی برای روشنگری دانش‌آموزان دبیرستانی در هایدلبرگ به درستی گفت: «در سیاست بین‌الملل، هرگز بحث بر سر دموکراسی یا حقوق بشر نیست. بحث بر سر منافع دولت‌هاست. این را به خاطر بسپارید، صرف نظر از اینکه در کلاس درس تاریخ چه به شما می‌گویند.»

از سال 1991، غرب عمدتاً شاهد تکرار اقدامات گذشته با شدت بیشتر بوده است: گسترش ناتو تا نزدیکی مسکو، فسخ تمام معاهدات کنترل تسلیحات و خلع سلاح با روسیه، ایجاد پتانسیل تهاجمی که قرار بود در اوکراین نیز مستقر شود، احیای نفرت‌پراکنی فاشیستی و ناسیونالیستی ضد روسی.
برنامه‌ریزان، روسیه را به عنوان «قدرت منطقه‌ای» (باراک اوباما، رئیس‌جمهور ایالات متحده، ۲۰۱۴) تعریف کرده بودند که به سرعت باید «ویران شود» (آنالنا بربوک، ۲۰۲۲). «اقتصاد آنها تکه‌پاره شده است، می‌گویم، تکه‌پاره شده» (اورسولا فون در لاین، ۲۰۲۳) یا حداقل «یک کوتوله اقتصادی» است، «مانند یک پمپ بنزین که صاحبش بمب اتمی دارد» (جوزپ بورل، نماینده عالی اتحادیه اروپا در امور خارجه، ۲۰۲۳).

اگر روابط مالکیت به اندازه کافی غیرمنطقی باشد و به ویژه اتباع آلمانی دوباره در برابر غرش جنگ مطیع شوند، از دست دادن واقعیت نتیجه‌ای اجتناب‌ناپذیر است.

این هیچ ربطی به راهپیمایی در خواب ندارد، زیرا حتی در این شرایط، فقط آگاهی است که هستی را تعیین می‌کند. این تاکنون در ایالات متحده و کشورهای وابسته به آن کافی بوده است تا به وضعیتی کشیده شوند که در آن – همانطور که ژنرال بازنشسته رولاند کاتر روز پنجشنبه در شبکه تلویزیونی ولت گفت – «نیروهای نظامی روسیه صحنه نبرد را تعیین می‌کنند» و «تنها راه حل» حمله به اهداف در روسیه «به معنای تشدید بیشتر» است. این موضوع دست‌کم به واشنگتن رسیده است. روز چهارشنبه، واشنگتن پست تیتر زد: «ایالات متحده از حملات اوکراین به ایستگاه‌های رادار اتمی روسیه نگران است.» رسانه‌های شهروندان آلمانی اصلاً به این موضوع نمی‌پردازند. و این را می‌توان «راهپیمایی در خواب» نامید.