مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم

در بریتانیا شورش اعلام شده است. هنوز برنامه ای برای اعدام پادشاه وجود ندارد.

ولادیمیر کورنیلوف

ترجمه مجله هفته

«شورش تازه آغاز شده است» – این جمله ای بود که نایجل فاراژ، رهبر حزب Reform UK («اصلاح طلبی پادشاهی متحده») که به موضوع اصلی کمپین انتخاباتی فعلی در بریتانیا تبدیل شده، در مصاحبه خود با روزنامه Sunday Express بیان کرد. او اعلام کرد که انتخابات تمام شده است، هرچند رای گیری واقعی در 4 جولای برگزار خواهد شد. فاراژ توضیح داد: «تنها سوال برای رای دهندگان از این پس این است که چه کسی اپوزیسیون خواهد بود؟»

در واقع، این همان چیزی است که هست. از زمانی که ریشی سوناک زیر باران شدید، تاریخ رای گیری را اعلام کرد، روشن بود که محافظه کاران شکست سنگینی را متحمل خواهند شد. اما بسیاری از هواداران حزب محافظه کار خود را با توهمات برنامه های پنهانی استراتژیست های حزب سرگرم می کردند. آنها انتظار داشتند که سوناک بتواند در جریان مناظرات با کیر استارمر، رهبر کارگران، اوضاع را تغییر دهد. آنها امیدوار بودند که کارگردانان پشت صحنه حزب قطعاً حرکات غیرمنتظره ای را آماده کرده باشند. آنها واقعاً باور داشتند که سوناک می تواند رای دهندگان را با روسیه بترساند و به همه ثابت کند که حزب کارگر آمادگی «جنگ با پوتین» را ندارند.

تمام این رویاها در هفته گذشته نقش برآب شد. مناظرات بین سوناک و استارمر به روال معمول پیش رفت و پیروزی آشکاری برای هیچ یک از آنها به ارمغان نیاورد – نظرسنجی شرکت YouGov نتیجه 51 درصد به 49 درصد را به نفع نخست وزیر نشان داد. استراتژیست های حزب اعتراف کردند که با تعیین انتخابات در جولای مخالف بودند، که جدایی تیم سوناک از ستاد انتخاباتی حزب را آشکار کرد. کمپین ترس از روسیه کاملاً بی اثر و غیرجذاب برای مخاطبان بود – و اکنون شکایت هایی شنیده می شود که با آغاز تبلیغات انتخاباتی، اوکراین به طور کامل از صفحات نخست مطبوعات بریتانیا و از دستور کار احزاب سیاسی ناپدید شده است.

امیدهای توهم آمیز محافظه کاران در روز پنجشنبه هفته گذشته، زمانی که نخست وزیر کشور به سادگی از مراسم باشکوه مربوط به 80 سالگی پیاده نظام متفقین در نرماندی فرار کرد، به طور کامل از بین رفت. تقریباً تمام رهبران غربی حضور داشتند – از بریتانیا پادشاه، وزیر امور خارجه و همان رهبر اپوزیسیون استارمر حضور داشتند. اما سوناک تنها در ابتدا حاضر شد و برای انجام یک مصاحبه انتخاباتی معمولی با شبکه تلویزیونی ITV به لندن بازگشت، که خود این شبکه اعتراف کرد می توانست در هر زمان دیگری انجام شود.

توصیف آنچه پس از این فرار غیرقابل توضیح در بریتانیا آغاز شد با کلمات دشوار است. سوناک مورد حمله واقعی همگان قرار گرفت، اما بیش از همه توسط نمایندگان پایگاه رای دهندگانش. این روزنامه نگاران و کارشناسان محافظه کار بودند که نخست وزیر را با انتقادات تحقیرآمیز و بدون دریغ کردن از عبارات تند مورد حمله قرار دادند. این تنها عنوان مقاله اندرو نیل، قدیمی ترین روزنامه نگار و گوینده تلویزیونی محافظه کار در روزنامه روزانه است: «ریشی سوناک به جانبازان ما خیانت کرد. او به پادشاه خیانت کرد. او به کشور خیانت کرد. این مرگبار است – و تا آخرین روزهای حضورش در سیاست او را آزار خواهد داد.» بنابراین، پس از این حتی پرشورترین هواداران حزب حاکم نیز به موفقیت آن باور ندارند و سوناک از همین حالا به عنوان قربانی شکست نزدیک این حزب معرفی شده است.

و بیش از همه، تصمیم غیرمنتظره نایجل فاراژ – «پدر برگزیت» – برای پیوستن به رقابت انتخاباتی در لحظه آخر، رعدی در آسمان گرفته و بی ابهام برای حزب محافظه کار بود. پس از خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا، چیزی که فاراژ در تمام دوران کاری آگاهانه خود برای آن مبارزه کرده بود، او صریحاً از زندگی لذت می برد، ستاره تلویزیون شد، در برنامه های واقعیت تلویزیونی ماجراجویی شرکت کرد و در پاب ها امضا می داد. و پیش از این انتخابات، او بارها اعلام کرد که قصد شرکت در آنها را ندارد تا بر روی موضوع اصلی – کمپین دوست صمیمی اش دونالد ترامپ در ایالات متحده – تمرکز کند.

و ناگهان فاراژ به عنوان نامزد در حوزه انتخابیه کلکتون (جنوب شرقی انگلستان) – تنها حوزه ای که چند سال پیش به نامزد حزب فاراژ رای داده بود – ظاهر شد. بر اساس نظرسنجی های مقدماتی از ماه ژانویه، حتی با فرض اینکه نامزد فرضی بیش نبود، ایده پرداز برگزیت در این حوزه از نماینده فعلی محافظه کار پیشی می گرفت. کارشناسان اجتماعی معتقدند که اکنون این شکاف باید بیشتر باشد. و ترسناک ترین چیز برای سوناک این است: بلافاصله پس از اعلام بازگشت فاراژ به سیاست، آرای Reform UK سریعاً افزایش یافت و در همان روز اول پس از آن، تقریباً به رتبه محافظه کاران رسید و حتی آنها را تهدید کرد که به رتبه ننگین سوم سرنگون کند. فاصله بین آنها فقط دو درصد است – و این حتی قبل از بی آبرویی سوناک در نرماندی. اتفاق افتاد.

دقیقاً به همین دلیل است که فاراژ اکنون خود را به عنوان مخالف واقعی قدرت آینده حزب کارگر معرفی می کند. یعنی دیگر کسی در مورد نام نخست وزیر کشور شک ندارد: او کیر استارمر خواهد بود. اصلی ترین معما این است که چه کسی رهبری مخالفان را بر عهده خواهد گرفت. پنی موردونت، عضو پارلمان، به عنوان رهبر بالقوه حزب محافظه کار پس از استعفای اجتناب ناپذیر سوناک مد نظر گرفته می شد. به همین دلیل به او اجازه برگزاری مناظرات تلویزیونی در روز جمعه گذشته از طرف حزب داده شد، جایی که او با معاون استارمر درگیر شد. فاراژ که در این بحث شرکت داشت، بیشتر وقت را صرف خندیدن آشکار به هر دو رقیب کرد، اما در نهایت، بر اساس نظرسنجی ها، ظاهراً او برنده این مناظرات بود و 61 درصد تأیید مخاطبان محافظه کار را به دست آورد (تنها 15 درصد از مخاطبان موردونت را برنده شناختند).

چنین محبوبیتی از فاراژ در میان محافظه کاران، شایعاتی را درباره نقشه های او برای پیروزی شکوهمند در پست رهبری محافظه کاران پس از انتخابات برانگیخته است. روزنامه The Sunday Times به طور گویا اهداف ایده پرداز برگزیت را در مورد تسلط بر حزب اصلی مخالف کشور ترسیم کرده است. این چیزی است که فاراژ آن را «انقلاب جدید» می نامد. برخلاف انقلاب انگلیسی کلاسیک، هیچ کس هنوز برنامه ای برای اعدام پادشاه (که به طور جالب توجهی باز هم نام کارل دارد) ندارد. اما در قرن هفدهم نیز هیچکس در مراحل اولیه انقلاب چنین برنامه ای نداشت. و همانطور که خود فاراژ وعده می دهد، «شورش تازه آغاز شده است».