نوشته جاناتان کوک

منتشر شده در کنسرسیوم نیوز

ترجمه مجله هفته

جاناتان کوک واکنش مشاور امنیت ملی آمریکا، جیک سالیوان را به عملیات نظامی بی رحمانه اسرائیلی-آمریکایی در اردوگاه آوارگان نصیرات در روز شنبه که منجر به کشتار بیش از 270 فلسطینی شد، تجزیه و تحلیل می کند.

سیاستمداران و خبرنگاران غربی از هم شتاب گرفتند تا قتل و قطعه قطعه کردن صدها غیرنظامی فلسطینی در اردوگاه آوارگان نصیرات در روز شنبه را در چارچوب یک عملیات نظامی بی رحمانه مشترک اسرائیلی-آمریکایی برای آزادسازی چهار زندانی اسرائیلی بی اهمیت جلوه دهند.

علاوه بر این، آنها اشاره کردند که خونریزی اجتناب ناپذیر را با توجه به این واقعیت که گروگان ها در یک محله مسکونی در نوار غزه نگه داشته می شدند، میتوان توجیه کرد.

به عنوان مثال، جیک سالیوان، مشاور امنیت ملی بایدن، شاهد این کشتار جمعی که به طور فعال از سوی ایالات متحده حمایت شد، گفت: «مردم فلسطین در این درگیری جهنم خالص را تجربه می کنند، زیرا حماس به شیوه ای عمل می کند که آنها را در آتش متقابل قرار می دهد و گروگان ها را در میان مناطق متراکم مسکونی نگه می دارد.»

از نظر وی، اشغال نظامی جنگ طلبانه چندین دهه اسرائیل سرزمین های فلسطینی، محاصره 17 ساله نوار غزه که از مردم آن حداقل لوازم ضروری زندگی را دریغ می کند، تخریب گاه به گاه آن منطقه از طریق «چمن زنی» و اجرای آنچه دیوان بین المللی دادگستری آن را «نسل کشی قابل قبول» نامیده است، هیچ ارتباطی با «جهنم روشن» ندارد که مردم در نوار غزه باید آنرا تحمل کنند.

کسانی می خواهند با استدلال اینکه حماس از فلسطینیان نوار غزه به عنوان سپرهای انسانی سوء استفاده می کند، رضایت ما را برای کشتار جمعی و گرسنگی برنامه ریزی شده جمعیت نوار غزه جلب کنند، این دسته از افراد دست به بکارگیری بدترین نوع استدلال مغرضانه می زنند.

بگذارید بافتی را که آنها خیلی دوست دارند آن را پنهان کنند، دوباره بررسی کنیم:

اسرائیل از دهه ها قبل نوار غزه را محاصره کرده است. جمعیت این نوار کوچک عمدتا از آوارگان فلسطینی تشکیل شده که سالها پیش از خانه هایشان در اسرائیل امروزی آواره شده و در غزه زندانی شده اند. از آن زمان تعداد آنها به شدت افزایش یافته و اکنون به بیش از 2.3 میلیون نفر می رسد که در داخل «مرزهای» سختگیرانه ای زندگی می کنند که توسط اسرائیل نظارت و کنترل می شود. غزه در واقعیت یک اردوگاه بزرگ آوارگان است.
در غزه جنگلی، کوهی یا غاری وجود ندارد که رزمندگان حماس بتوانند در آن پنهان شوند یا گروگان های خود را به مناطق امن ببرند. غزه افغانستان یا روسیه نیست.
اراضی غزه تقریباً بطور کامل مسکونی و ساخته شده است – یا حداقل تا قبل از اینکه اسرائیل در 8 ماه گذشته اکثر ساختمان ها را نابود کند، چنین بود.
مناطق کوچکتری زمین های کشاورزی باز یا بوته زار هستند که اسرائیل به فلسطینیان اجازه ساخت و ساز در آنها را نمی دهد – بخش عمده ای از آن نیز اکنون نابود شده است. این فضای کوچک 24 ساعته شبانه روز توسط پهپادهای مسلح اسرائیلی رصد می شود. به محض اینکه از یک ساختمان خارج می شوید، تحت نظر قرار می گیرید. شما هدف بالقوه یک حمله تروریستی از سوی اسرائیل می شوید.

حماس دو گزینه غیرانتحاری برای پنهان کردن گروگان هایی دارد که در 7 اکتبر در اسرائیل بازداشت کرده است. یا در یک ساختمان یا زیر زمین در تونل هایشان، که دقیقاً برای این منظور ساخته شده اند تا بخش هایی از غزه خارج از دید نیروهای نظامی متخاصم اسرائیل قرار گیرند. آنها تقریباً تنها پایگاه های نظامی حماس به شمار می روند. (اینجا یک ریاکاری دیگر را نیز ذکر کنم: پایگاه های نظامی اسرائیل اغلب در جوامع غیرنظامی داخل اسرائیل تعبیه شده اند. ستاد فرماندهی وزارت دفاع اسرائیل، در میان بافت شهری تل آویو قرار دارد.)

پنهان کردن گروگان ها در سطح زمین به وضوح راه حل بشردوستانه تری است، همانطور که تصاویر گروگان های آزاد شده در آخر هفته نشان می دهد. با توجه به ماه ها اسارت آنها، گزارش شده است که آنها از سلامت نسبتاً خوبی برخوردار هستند.

پس از کشتار اسرائیل از بیش از 270 فلسطینی در آخر هفته در اردوگاه نصیرات، حماس اکنون تمام گروگان ها را به زیرزمین خواهد برد. این برای آنها بسیار بدتر خواهد بود و هیچ تغییری در تخریب عامدانه ساختمان های بالای سرشان توسط اسرائیل ایجاد نخواهد کرد. در اکثریت قریب به اتفاق 70 درصد از خانه های نابود شده در غزه توسط اسرائیل، نه گروگان اسرائیلی و نه رزمنده حماس حضور داشت. با این حال، آنها عامدانه مورد حمله قرار گرفتند، زیرا حمله نظامی وحشیانه اسرائیل هرگز هدف بازگرداندن گروگان ها یا شکست حماس، یک هدف غیرممکن، نبود. هدف نابودی غزه است.

اگر اسرائیل واقعاً در بازگرداندن اسیران به خانه جدی بود، درباره آزادی آنها مذاکره می کرد و با محاصره کمک رسانی، قحطی را که همه در غزه اعم از حماس، غیرنظامیان فلسطینی و گروگان های اسرائیلی را گرسنه می گذارد، ایجاد نمی کرد. سپرهای انسانی واقعی، گروگان های اسرائیلی هستند، قربانیانی که اسرائیل در پیگیری اهداف جنگی بزرگترش آنها را قربانی می کند.

حقیقت این است که اسرائیل یک جنگ نسل کشی را علیه جمعیت فلسطینی برای اخراج آنها از غزه پیش می برد. آن باید بهانه هایی را برای اجتناب از توافق بر آتش بس که گروگان ها را به خانه برمی گرداند و به خونریزی پایان می دهد، ابداع کند.
«نجات» گروگان های اسرائیلی با کشتن تعداد زیادی فلسطینی، شرایط ایده آلی را برای غیرممکن کردن مذاکرات فراهم می کند. این موفقیت واقعی نتانیاهو بود. 

مشکل واقعی، شادی – اسرائیلی ها و سیاستمداران و رسانه های غربی – بر کشتار فلسطینیان است، نه اعلام آتش بسی که می تواند به خونریزی پایان دهد. با ادامه رفتار با فلسطینیان به عنوان انسان های درجه پایین تر، آنها به ادامه نسل کشی کمک می کنند.

جاناتان کوک یک روزنامه نگار برجسته بریتانیایی است. او 20 سال در ناصره، اسرائیل زندگی کرد. در سال 2021 او به بریتانیا بازگشت. او نویسنده سه کتاب درباره درگیری اسرائیل-فلسطین است: خون و مذهب: افشای دولت یهودی (2006)؛ اسرائیل و نبرد تمدن ها: عراق، ایران و طرح بازسازی خاورمیانه (2008)؛ و فلسطین ناپدیدشونده: آزمایشات اسرائیل در نومیدی انسانی (2008).