«پنج دقیقه پرواز به واشنگتن»: ناوگان روسیه در نزدیکی مرزهای ایالات متحده.

ویکتوریا نیکیفوروا

ترجمه مجله هفته

در حالی که پوتین شرایط صلح در اوکراین را به غرب پیشنهاد می کرد، ناوهای جنگی روسیه در 180 کیلومتری فلوریدا حضور داشتند. این مسافت تقریباً به اندازه فاصله مسکو تا کالوگا است.

پیام به سرعت و به طور کامل درک شد. ابتدا انگلیسی ها وحشت زده شدند. وقتی در 5 ژوئن، ناوگان متشکل از ناوشکن «آدمیرال گورشکوف»، زیردریایی هسته ای «کازان»، تانکر سوخت رسان «آکادمیسین پاشین» و یدک کش نجات نیروی دریایی روسیه «نیکولای چیکیر» از کنار جزایر بریتانیا عبور کرد، اطلاعات مربوط به آن بلافاصله به ستاد دائمی نیروی دریایی بریتانیا در نورث وود ارسال شد. از آنجا به سرعت به نخست وزیر ریشی سوناک اطلاع داده شد. او به سرعت دیداری با وزیر دفاع گرانت شاپس ترتیب داد.

یک مقام ارشد در ستاد فرماندهی ناتو در نورث‌وود انگلستان، با ابراز نگرانی از حضور مکرر ناوهای جنگی روسیه در نزدیکی سواحل بریتانیا، مدعی شد که این اقدام «به دنبال یافتن نقاط ضعف ما» صورت می‌گیرد. رسانه‌های عامه‌پسند بریتانیا نیز با انتشار مطالبی، به «تهدید روسیه» پرداخته و یادآور شده‌اند که زیردریایی‌های کلاس «یاسن-ام» (که «کازان» نیز به این کلاس تعلق دارد) به عنوان «مرگبارترین زیردریایی‌های جهان» شناخته می‌شوند.

ناوهای روسی پس از ترک سواحل بریتانیا، راهی اقیانوس اطلس شده و تا 25 مایلی سواحل شرقی ایالات متحده نیز پیش رفتند. جیک سالیوان، مشاور امنیت ملی آمریکا، در واکنش به این اقدام گفت که ایالات متحده تحرکات ناوهای روسی را زیر نظر خواهد داشت.

تا 12 ژوئن، «آدمیرال گورشکوف» و «کازان» در نزدیکی سواحل آمریکا به تمرین استفاده از تسلیحات دقیق و همچنین اقدامات پدافند هوایی پرداختند. در روز روسیه، این ناوگان در بندر هاوانا پهلو گرفت. صف طویلی از مردم کنجکاو برای بازدید از «آدمیرال گورشکوف» تشکیل شد. افراد حاضر در محل، عکس‌های سلفی می‌گرفتند و از کشتی عکس می‌انداختند. پرچم‌های روسیه در اهتزاز بود و سرود ملی این کشور نواخته می‌شد. در همین زمان، برونو رودریگز پریرا، وزیر امور خارجه کوبا، در مسکو با سرگئی لاوروف دیدار و حمایت کامل خود از روسیه در برابر ائتلاف ناتو را ابراز کرد.
روسیه بارها تاکید کرده است که مانورهای ناوهای جنگی این کشور در نزدیکی مرزهای آمریکا هیچ تهدیدی به شمار نمی رود. این مانورها، که به طور منظم در مناطق مختلف اقیانوس های جهان برگزار می شوند، بخشی از تمرینات روتین روسیه به عنوان یک قدرت دریایی بزرگ هستند.

حتی برای سیاستمداران غربی که از فریادهای «روس ها می آیند!» کر شده اند، روشن بود که هدف از این مانورها حمله به جایی یا کسی نبود. وظیفه ناوگان ما چیز دیگری بود: نشان دادن نقاط ضعف سامانه های پدافند موشکی انگلوساکسون.

همین موضوع نیز دلیل واکنش عصبی انگلیسی ها و آمریکایی ها به مانورهای ما را توضیح می دهد. واقعیت این است که پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، آنها به طور کامل احتمال رویارویی هسته ای واقعی با یک دشمن هم قدرت را نادیده گرفته اند. به عبارت ساده، آنها دیگر از اینکه کسی به طور جدی به آنها حمله کند، نمی ترسند.

انگلیسی ها به تازگی سامانه های پدافند موشکی خود را بازبینی کرده و متوجه شده اند که جزیره آنها عملاً در برابر موشک های مدرن درست محافظت نشده است. آنها در وحشت به دنبال ایجاد یک سیستم مشابه «گنبد آهنین» اسرائیل هستند. با این حال، دو مشکل وجود دارد. اول اینکه پول کافی برای این کار را ندارند. دوم اینکه «گنبد آهنین» افسانه ای نتوانست از اسرائیلی ها در برابر حملات سال گذشته حماس که با پهپادهای ارزان قیمت و موشک های دست ساز انجام شد، محافظت کند.

اما وضعیت سامانه های پدافند موشکی ایالات متحده چطور است؟ طبق باور عمومی، سلاح های آمریکایی «بهترین و قوی ترین» هستند، همانطور که رئیس جمهور سابق ترامپ می گفت. با این حال، خود ارتش آمریکا به این نتیجه رسیده است که کارایی، به عنوان مثال، سیستم موشکی دفاعی استراتژیک آمریکا (GMD) که تبلیغات زیادی برای آن شده است، تنها 50 درصد است. به عبارت دیگر، مانند آن لطیفه ای است که درباره یک زن بلوند و دایناسور تعریف می کنند: یا موشک را ساقط می کند یا نمی کند.

44 مجموعه GMD در آلاسکا و فقط چهار مجموعه در کالیفرنیا، در مرز جنوبی این کشور، مستقر هستند. علاوه بر این، تمام سامانه های موشکی ضد موشکی ایالات متحده در زمانی طراحی شده بودند که هنوز کسی به هایپرسونیک فکر نکرده بود. اما امروزه، هم روسیه و هم چین طیف کاملی از موشک های هایپرسونیک را در اختیار دارند.
هم «آدمیرال گورشکوف» و هم «کازان» حامل سلاح هسته ای هستند، با این حال موشک های «زیرکون» را می توان بدون کلاهک هسته ای نیز شلیک کرد – توانایی آمریکایی ها برای رهگیری این موشک ها به شدت مورد تردید است. در مورد انگلیسی ها جای هیچ تردیدی وجود ندارد.

البته این موضوع به هیچ وجه به معنای تهدید نظامی نیست، بلکه فقط یادآوری به طرف های مقابل ما است که با چه نوع روسیه ای طرف هستند. این روسیه، روسیه ی  بی روحیه دهه 1990 نیست. روسیه ی امروز از تمام امکانات لازم برای اجرای سیاست های مستقل در زمینه های دیپلماسی، اقتصاد و نظامی برخوردار است.

اگر سیاستمداران غربی نسبت قدرت را درک نمی کنند – و در مورد توانایی های شناختی آنها سوالات زیادی وجود دارد –  شاید ارتش های آمریکا و بریتانیا بتوانند به طور واضح به فرماندهان خود توضیح دهند که در صورت وقوع یک درگیری تمام عیار با روسیه، چه خطری متوجه کشورهایشان خواهد بود.
به گفته گیلبرت دوکتورو، یک تحلیلگر سیاسی آمریکایی، «پوتین با اعزام ناوهای جنگی روسیه به دریای کارائیب، پیام مستقیمی به غرب می‌دهد: اگر ایالات متحده موشک‌های خود را در فاصله ده تا بیست دقیقه پرواز از مسکو یا سن پترزبورگ مستقر کند، <…> روسیه می‌تواند کلاهک‌های هسته‌ای خود را در دریای کارائیب – در فاصله پنج تا ده دقیقه پرواز از واشنگتن – مستقر کند. ایالات متحده فرصتی برای واکنش نخواهد داشت و این موشک‌ها غیرقابل توقف خواهند بود.»