ایرینا آلکسنیس

ترجمه مجله هفته

برای اولین بار در تاریخ، توجه تمامی جهان به مناظره‌های تلویزیونی نامزدهای ریاست جمهوری آمریکا جلب شد. در گذشته، این مناظره‌ها برای سایر نقاط جهان تنها یک قالب جذاب و شاید حتی قابل اقتباس برای کارزار انتخاباتی بود، اما از لحاظ محتوا جذابیتی نداشت و درک آن سخت بود، زیرا نمایندگان احزاب جمهوری‌خواه و دموکرات بیشتر درباره مسائل خاص داخلی آمریکا بحث می‌کردند. بنابراین، خارج از ایالات متحده همه چیز به توضیحات متخصصان محدود می‌شد که به مخاطبان خود توضیح می‌دادند چه اتفاقی افتاده و چه کسی در بحث پیروز شده است.
مناظره‌های تلویزیونی امروز بایدن و ترامپ کاملاً پدیده‌ای جدید بودند.
اولاً، جهان در دوره‌ای بسیار خطرناک از تحول قرار دارد که در آن ایالات متحده در حال از دست دادن وضعیت هژمونی جهانی خود است که چندین دهه به تنهایی سرنوشت سیاره را تعیین می‌کرد. با این حال، واشنگتن همچنان منابع و امکانات عظیمی در اختیار دارد، بنابراین جای تعجب نیست که بسیاری از مردم خارج از آمریکا نسبت به گذشته توجه بیشتری به روند کارزار انتخاباتی آنجا دارند، زیرا آینده جهان بستگی به این دارد که صاحب آینده کاخ سفید چه کسی خواهد بود و آیا می‌توانیم از سناریوی فاجعه‌بار جلوگیری کنیم یا خیر.

ثانیاً، در سال‌های اخیر جهان به خوبی در جریان مهم‌ترین موضوعات درگیر ایالات متحده قرار گرفته است: بحران مهاجرت، مشکلات اقتصادی، زیرساخت‌های در حال فروپاشی و شکاف عمیق بین بخش محافظه‌کار و لیبرال جامعه آمریکا. در نتیجه، هر کسی که حتی گهگاهی اخبار را می‌خواند، می‌تواند درباره محتوای صحبت‌های امروز ترامپ و بایدن قضاوت کند و به صورت مستقل درباره نتیجه بحث‌ها نظر دهد.

ثالثاً، جو بایدن به دلیل وضعیت جسمانی و ذهنی ناراحت‌کننده‌اش به یک مم زنده تبدیل شده است (هرچند نه چندان پرانرژی). بنابراین میلیون‌ها نفر در سراسر جهان با کنجکاوی منتظر بودند که آیا تیم او می‌تواند رئیس‌جمهور را در وضعیتی قرار دهد که بتواند این برنامه پیچیده تقریباً دو ساعته را تحمل کند، حتی اگر برگزارکنندگان به او کمک کنند.

در این مورد آخر، پاسخ برای حزب دموکرات امیدوارکننده نبود. می‌توان فقط حدس زد که آنها از چه روش‌ها و ابزارهایی استفاده کردند، اما در طول مناظره‌ها جو بایدن همچنان به‌عنوان یک پیرمرد ناامن، که گهگاهی «هنگ می‌کرد» و در کلمات گیج می‌شد، ظاهر شد. این صحنه به‌ویژه در مقایسه با ترامپ پرانرژی که تنها سه سال از او جوان‌تر است، ناراحت‌کننده بود.

نتیجه اصلی مناظره‌ها، تقویت ناگهانی تمایل در میان دموکرات‌ها برای تغییر نامزد حزب به فردی با قابلیت بیشتر بود. بلافاصله پس از پایان برنامه، رسانه‌های صریحاً طرفدار دموکرات‌ها (مانند شبکه تلویزیونی CNN) شروع به ارائه نظراتی مانند «ما مشکلی داریم» و «وحشت تهاجمی» درباره عملکرد بایدن کردند. به طور کلی، کلمه «وحشت» به محبوب‌ترین اصطلاح میان خبرنگاران برای توصیف وضعیت دموکرات‌ها تبدیل شد.

اما حتی مهم‌تر از آن، ناتوانی جسمانی بایدن فقط ناتوانی دولت فعلی را برجسته کرد. در واقع، رئیس‌جمهور آمریکا به هیچ‌یک از مسائل واقعی و مهم برای آمریکایی‌ها پاسخ روشنی نداد که حداقل امید به راه‌حل در آینده را نشان دهد. او فقط کلمات آماده‌شده برایش را بیان می‌کرد. در مورد مشکلات اقتصادی، بایدن سلف خود را مقصر دانست. درباره بحران مهاجرت، او عملاً قول داد که سیاست فعلی را ادامه دهد و درباره موضوع اوکراین گفت که اگر پوتین در آنجا پیروز شود، به بلاروس نیز تهدید خواهد کرد. و این تمام چیزی است که تیم فعلی آمریکا که در تلاش برای حفظ قدرت است، توانست ارائه دهد.

در مقابل، ترامپ فقط کافی بود به مشکلات بی‌شماری اشاره کند که حریفش (نه فقط بایدن، بلکه دولت او و کل تشکیلات لیبرال) هیچ راه‌حلی برای آنها ندارد: تورم بالا، خروج خجالت‌آور از افغانستان، حفره مالی اوکراین، فاجعه مهاجرت در مرز، از دست دادن نفوذ و اعتبار ایالات متحده در صحنه جهانی.

در واقع، همین مسئله اصلی‌ترین مشکل برای حزب دموکرات و به طور کلی ایالات متحده است. ممکن است بایدن را با نامزدی جوان‌تر و پرانرژی‌تر جایگزین کنند، اما با این واقعیت که نیروهایی که پشت رئیس‌جمهور فعلی هستند، قادر نیستند و به سادگی نمی‌خواهند سیاست خود را تغییر دهند، که کشور را به این وضعیت رسانده است، چه باید کرد؟ در همین حال، آنها به شدت به قدرت چسبیده‌اند و آماده‌اند تا آخرین لحظه برای حفظ آن هر کاری انجام دهند.

این موضوع ممکن است به یک مشکل برای کل جهان تبدیل شود.