نویسنده: خوزه لاموس کامخو
منتشر شده در گرانما ارگان حزب کمونیست کوبا
27 ژوئن 2002 – در کاخ سفید، صبحانهای مفصل از غذاهای لذیذ ممکن است به دلیل بیاشتهایی و سردرد رئیس جمهور جورج واکر بوش دستنخورده باقی مانده باشد. این زمانی بود که او با خبر مهمی که مردم کوبا روز قبل در قانون اساسی خود اعلام کرده بودند، از خواب بیدار شد: «کوبا هرگز به سرمایهداری بازنخواهد گشت.»
رئیس جمهوری آمریکا که در منطق غیرمنطقی غرق بود، چنین جسارتی را به ویژه در زمانی که ایالات متحده در حال انتقامگیری بود و بمبها قدرت خود برای ویران کردن شهرهای افغانستان مانند کابل و قندهار بر سر مردم میریخت جایی نداشت.
گویی بمباران افغانستان پیشدرآمدی برای اقدامات مشابه در عراق و هر نقطه دیگری از جهان بود که به امپراتوری آمریکا «نه» میگفتند
درست است که کوبای انقلابی، کوبای فیدل کاسترو و مردمش، بیش از 40 سال بدون قیمومیت خارجی زندگی کرده بودند و مصمم بودند دستاوردهای خود را حفظ کنند. اما واقعیت این بود که شرایط بیسابقه بود و دیگر اردوگاه سوسیالیستی یا اتحاد جماهیر شوروی وجود نداشت.
ترکیبی از تکبر و دست کم گرفتن تواناییهای کوبا که ریشه در سیاستهای آمریکا داشت، به اضافه این واقعیت، برای بوش بیخبر کافی بود تا خود را با مافیای کوبایی-آمریکایی میامی – «شرکای» خود – احاطه کند و علیه ملت کوبا اظهارات تند و بیادبانهای را مطرح کند.
بوش که با اقلیت آرا – «دموکراسی» آمریکایی – به ریاست جمهوری کشورش «انتخاب» شده بود و چهار دهه حاکمیت مردم کوبا را نادیده میگرفت، خود را موظف دانست که خواستار «انتخابات آزاد و منصفانه» (به سبک خودش) شود.
او حتی فراتر از این خواستهها نیز رفت. او از روی جهل، خواستار «اصلاحات بازار» شد و سپس گفت: «من با کنگره آمریکا برای کاهش ممنوعیت تجارت و سفر بین دو کشورمان همکاری خواهم کرد.» او افزود: «عادیسازی کامل روابط تنها زمانی امکانپذیر خواهد بود که کوبا دولت جدیدی داشته باشد.»
با این اظهارات گستاخانه، احمق کاخ سفید به دنبال واکنش مردمی در کوبا بود. و به خواسته خود رسید. بیش از 9 میلیون کوبایی، به دعوت سازمانهای تودهای و اجتماعی خود، به خیابانهای مجمعالجزایر سرازیر شدند و با اراده آزاد خود، در قالب 8,198,237 امضای عمومی رأیدهندگان، از مجمع ملی قدرت خلق خواستند تا قانون اساسی را اصلاح کند.
در 26 ژوئن 2002، قوه مقننه به نمایندگی از مردم کوبا، تغییراتی را در قانون اساسی اعمال کرد؛ 36 روز پس از اظهارات تند بوش، پاسخ کوبا صبحانه او را تلخ کرد: «در کوبا، سوسیالیسم برگشتناپذیر است.»
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 