فرانسه: رئیس جمهور ماکرون پیروزی چپ‌ها را نادیده می‌گیرد. اطرافیانش در حال مذاکره با راست افراطی هستند.

نوشته هانسگئورگ هرمان

ترجمه مجله هفته

زمینه: نفوذ راست افراطی

از زمان پیروزی آشکارا نگران‌کننده‌ی جبهه مردمی چپ، روزنامه‌های بورژوایی فرانسه و اکثر کانال‌های تلویزیونی ترجیح داده‌اند که خود را با جناح راست و راست افراطی هماهنگ کنند. به عنوان مثال، France Info، که در ابتدا در مرکز چپ‌گرایانه طیف سیاسی قرار داشت، هر روز در ساعات پربیننده همکارانی از امپراتوری رسانه‌ای وینسنت بولوره، سرمایه‌دار کاتولیک-فاشیست را دعوت می‌کند. او Cyril Hanouna، مجری سرگرم‌کننده خود را، در کانال تلویزیونی C8 علیه «چپ‌گرایان افراطی» تحریک می‌کند و حتی جریمه‌های قراردادی 3.5 میلیون یورویی اخیر را با لبخند می‌پذیرد.

هیچ مشکلی با حضور مارین لوپن راست افراطی یا ژوردان باردیلا، کاندیدای برتر که علناً شکست خود را کوچک جلوه می‌دهد، وجود ندارد. آنها در صحنه‌های تلویزیونی خصوصی و دولتی به گرمی استقبال می‌شوند. بر خلاف نمایندگان تازه انتخاب شده از جبهه مردمی جدید، برندگان انتخابات. از همان ابتدا با اتهامات مغرضانه و مشتاقانه مطرح شده – «یهودستیزی»، «هرج و مرج مالی» – با پشت به دیوار روبرو هستند و در صورت دعوت، با جبهه‌ای از «ویراستاران» ظاهراً مطلع روبرو می‌شوند که سرود رئیس جمهور ماکرون را می‌خوانند: «قدرت به دست چپ‌ها نمی‌افتد.» در واقع، بلوک مرکزی محافظه‌کار راست رئیس جمهور «پیروز» شده است – فقط باید خود را جمع و جور کند.

ژان شاپوتو روز چهارشنبه در روزنامه لیبراسیون درباره درک برادرانه مسیحی بین این راست‌گرایان خوب و راست‌گرایان وحشی مارین لوپن هشدار داد، فراموش نکنیم:  «از ماکرونیسم تا همایش ملی، فقط پله کوچکی قرار دارد و عبور از این آستانه آسان است».

ظهر سه‌شنبه، امانوئل مکرون، رئیس‌جمهور فرانسه، برای شرکت در جشن هفتاد و پنجمین سالگرد تأسیس پیمان آتلانتیک شمالی با همتای پیر آمریکایی خود، جوزف بایدن، و رهبران سیاسی و نظامی ناتو به واشنگتن پرواز کرد. به نظر می رسد مسافر  از آنچه در پاریس در حال رخ دادن بود، یعنی شکست غیرمنتظره راست افراطی و حزب ائتلافی خود «Ensemble» در انتخابات پارلمانی تنها سه روز قبل، بی خبر بود: حتی صبح روز چهارشنبه بعد هیچ صحبتی در مورد نتیجه رای گیری که این بار حدود 67 درصد از 50 میلیون واجد شرایط رای را به خود جلب کرد – حدود 20 درصد بیشتر از انتخابات بهار 2022 – انجام نشد. رئیس جمهور هیچ تلاشی برای تبریک به برندگان جبهه مردمی جدید (NFP) نکرد. و به هیچ وجه – همانطور که قانون اساسی و قواعد دموکراتیک فعلی جمهوری توصیه می کند – از آنها نخواست که دولت جدیدی تشکیل دهند. مکرون در حال وقت کشی است، در حالی که طبق گزارش روزنامه لیبراسیون پاریس در روز سه‌شنبه، افراد مورد اعتماد او با رهبران راست افراطی مذاکره می‌کنند. رهبران اتحادیه‌های کارگری فرانسه روز بعد خشمگینانه گفتند: «رئیس‌جمهور می‌خواهد پیروزی را از چپ برباید».

مکرون گفت که تا 18 ژوئیه، اولین جلسه علنی پارلمان صبر خواهد کرد. تا زمانی که «جبهه بندی ها در خانه روشن شود». رئیس جمهور قبل از دور دوم انتخابات در روز یکشنبه گذشته هیچ رازی را از اینکه ائتلاف ها و روابط قدرت در پارلمان در آینده چگونه خواهد بود، پنهان نکرده بود: جمع آوری بقایای راست میانه بورژوایی و ادغام آنها با حزب خود، که از نظر تئوری می تواند برای اکثریت نسبی کمی بیش از 200 کرسی در مجلس ملی کافی باشد. این امر نه تنها برندگان 180 کرسی را به مقام دوم تنزل می‌دهد، بلکه احتمالاً منجر به اختلاف در NFP می‌شود که توسط چهار جنبش سیاسی کاملاً متفاوت حمایت می‌شود. به نظر می رسد برای مکرون، همانطور که در سه روز گذشته کاملاً واضح شده است، دور نگه داشتن «چپ رادیکال جبهه مردمی» از دولت از اهمیت حیاتی برخوردار است.
همچنین باید در نظر داشت که افراد مورد اعتماد رئیس جمهور – از جمله نخست وزیر سابق او، ادوارد فیلیپ و وزیر فعلی ارتش او، سباستین لکورنو – قبلاً از انتخابات با «مشاور رسمی» دیرینه مکرون، تیری سولر، با رهبران راست افراطی Rassemblement National (RN) – لیبراسیون، مارین لوپن و نامزد اصلی RN، ژوردان باردیلا را برای شام های بسیار محرمانه رصد شده اند.

ژان شاپوتو، مورخ – استاد دانشگاه سوربن پاریس، متخصص بین المللی شناخته شده فاشیسم آلمان و محقق در دانشگاه آزاد برلین در سال های 2015/16 – در مقاله ای که روز چهارشنبه در همان روزنامه منتشر شد، هشدار داد: «زمان آن فرا رسیده که بورژوازیی که تاکنون بیشتر نام «هیتلر» را زمزمه می کرد تا «جبهه مردمی» را، از مسئولیت تاریخی خود آگاه باشد.» «رهبران رده بالای جمهوری» این بار «دو برابر بیشتر از سال 2022 به RN رای داده اند.»
ژان شاپوتو: «ارزش های سهام پس از اعلام نتایج دور اول انتخابات به شدت افزایش یافت. محافل سرمایه به خوبی می دانند که راست افراطی همیشه با آنها متحد خواهد شد.» چپ نه تنها مجبور بود در برابر یک نخبگان سیاسی-اجتماعی مقاومت کند که «باید پرسید چرا اصلا سزاوار این عنوان است». در نهایت گفته می‌شود که حریفان آنها تا به امروز در رسانه‌ها نیز حضور دارند، به‌ویژه رسانه‌های میلیاردر کاتولیک-فاشیست وینسنت بولوره، که مورخ او را با غول رسانه‌ای آلمان در دهه 1930، آلفرد هوگنبرگ مقایسه می‌کند.

سرانجام ظهر چهارشنبه، اولین اظهارات رئیس جمهور از واشنگتن دور، یک یاوه گویی دولتی که  چپ را حذف می کند: در مقام رئیس جمهور جمهوری، او از «نیروهای جمهوری خواه» خواست که «برای کشورمان یک اکثریت قوی و ضروری چندقطبی ایجاد کنند». مکرون که با انحلال زودهنگام پارلمان در 9 ژوئن باعث وضعیت سیاسی آشفته فعلی در کشور شد، با این حال، همانطور که در بیانیه کتبی خود به مردم فرانسه اطمینان می دهد، خود را «نگهبان منافع عالی ملت، ضامن ( موسسه های دولتی) و احترام به انتخاب شما» می داند.

چهار حزبی که جبهه مردمی بر آن‌ها استوار است، هنوز شخصی را انتخاب نکرده‌اند که به عنوان رهبر احتمالی یک دولت جدید چپ به ماکرون معرفی شود. آنچه ظاهراً همچنان مانع توافق بر سر شخصیتی است که بتواند در مجلس ملی – مثلاً در جناح «چپ» بلوک ریاست جمهوری آنسامبل – اکثریت کسب کند، ژان-لوک ملانشون، پدرخوانده فرانسه تسلیم‌ناپذیر (LFI) است. شرکای او – سوسیالیست‌ها (PS)، کمونیست‌ها (PCF) و سبزها (EE-LV) – او را «غیرقابل پذیرش برای اکثریت» می‌دانند. در مقابل، اولیویه فور، رهبر PS و یک سوسیال دموکرات از جناح چپ حزب، خود را «آماده و قادر» به دست گرفتن امور دولتی نشان دادند.