فرانسه: هیچ حرکتی در جهت انتخاب نخست وزیر در چشم‌انداز نیست. رئیس‌جمهور ماکرون ترجیح می‌دهد به امور المپیک بپردازد

نوشته هانس گئورگ هرمان

یونگه ولت

بیش از یک هفته پس از انتخابات زودهنگام پارلمانی، فرانسوی‌ها همچنان باید به یک دولت موقت اکتفا کنند. نخبگان سیاسی، با رئیس‌جمهور امانوئل ماکرون در رأس آنها، تاکنون موفق به یافتن نامزدی برای پست نخست‌وزیری نشده‌اند. جبهه جدید مردمی چپ (NFP) برنده انتخابات بود، با وجود این پیروزی رهبران آن از آن زمان موفقیت خود را با نبردهای بر سر پست و مقام از بین برده‌اند. در آخر هفته، کمونیست‌ها – یکی از احزاب حامی جبهه مردمی در کنار فرانسه تسلیم‌ناپذیر (LFI)، سوسیال دموکرات‌ها و سبزها – هوگت بلو، سیاستمدار اهل جزیره رئونیون در اقیانوس هند را به عنوان نخست‌وزیر پیشنهاد کردند. اما وقتی سوسیال دموکرات‌ها دبیر اول خود، اولیویه فور را در مقابل او قرار دادند، بلو کناره‌گیری کرد.

نمایشی که احتمالاً بیش از همه ماکرون را خشنود کرده است. رئیس‌جمهور، که با انحلال زودهنگام مجلس ملی در ۹ ژوئن وضعیت آشفته کنونی را ایجاد کرد، این روزها ترجیح می‌دهد خود را به عنوان سازمان‌دهنده ظریف بازی‌های المپیک در پاریس نشان دهد تا یک رئیس دولت مسئول. میلیون‌ها هموطن او را روز یکشنبه – ۱۴ ژوئیه و روز ملی فرانسه – با خوشحالی در میان گروه دولتی راست میانه شکست‌خورده‌اش در رژه سالانه ارتش‌ها دیدند. این بار نظامیان به جای خیابان شانزه‌لیزه، در خیابان فوش، که به نام مارشال فوش، یکی از نظامیان سرسخت اوایل قرن بیستم نامگذاری شده، رژه رفتند. شانزه‌لیزه در حال حاضر برای مشعل‌دارانی رزرو شده که «شعله المپیک» – که در المپیای باستان در پلوپونز یونان روشن شده – را در محله‌های پاریس حمل می‌کنند.

به نظر می‌رسد ماکرون به هدف اعلام شده خود برای «نجات جمهوری» نزدیک‌تر می‌شود: تجزیه چپ سیاسی که برای اولین بار از سال ۱۹۳۶ در جبهه مردمی متحد شده است. بنابراین، او درخواست استعفای نخست‌وزیرش گابریل آتال را که روز پس از شکست انتخاباتی ارائه شده بود، فوراً رد کرد. در عوض، او را مأمور کرد تا برای مدت نامعلومی به اداره امور دولت ادامه دهد و از آن زمان نظاره‌گر است که چگونه رهبران جبهه مردمی، که او آنها را «چپ افراطی» و ناتوان از حکومت‌داری خوانده، در جستجوی عمومی برای یافتن یک شخصیت قابل ارائه، خود را فرسوده می‌کنند. ستون‌نویسان روزنامه‌های پایتخت چپ لیبرال مانند لوموند یا لیبراسیون روز دوشنبه از خود پرسیدند که آیا در حال حاضر هیچ ائتلاف انتخاباتی در مجلس ملی جرأت می‌کند با توجه به توازن قوای فعلی – که سه گروه اصلی در پارلمان یکدیگر را مسدود می‌کنند – نامزدی را برای پست نخست‌وزیری پیشنهاد کند.

استعفای رئیس‌جمهور پس از بازی‌های المپیک و تعطیلات بزرگ تابستانی دیگر غیرممکن به نظر نمی‌رسد. ماکرون با نادیده گرفتن «سنت جمهوری‌خواهی» که طبق آن باید مدت‌ها پیش از برندگان انتخابات می‌خواست نامزدی را به او معرفی کنند، فعلاً هیچ کاری انجام نمی‌دهد. در عوض، او مانند یک امپراتور روم، به مردم بازی‌هایی «هدیه» می‌دهد که در تمام کانال‌های تلویزیونی هر ساعت به عنوان یک نمایش «کاملاً فوق‌العاده» ستایش می‌شود. این رویداد بزرگ که برای اکثریت قریب به اتفاق مردم کشور بی‌فایده است اما به طور کامل از تلویزیون پخش می‌شود، هر بار در بهترین زمان پخش، با تبلیغات تلویزیونی مهم‌ترین «شرکا» همراه است. یکی از بزرگترین ذینفعان اقتصادی این شعار را ابداع کرد: «جادوی بازی‌های المپیک را با کوکاکولا تجربه کنید».

افرادی مانند فرانسوا روفن و رافائل گلوکسمن، سیاستمداران سابق LFI و سوسیال دموکرات که از اردوگاه‌های سیاسی خود فاصله گرفته‌اند، دیگر در مرکز بازی سیاسی که در روزهای آینده تحت‌الشعاع رویداد اقتصادی-ورزشی المپیک قرار خواهد گرفت، نیستند. ۵۷۷ نماینده باید روز پنجشنبه در اولین جلسه عمومی پارلمان تصمیم بگیرند که چه کسی ریاست پارلمان را بر عهده خواهد داشت.