نیکاراگوئه: مهمانان بین‌المللی در مراسم رسمی شرکت می‌کنند. رئیس‌جمهور اورتگا خود را در خدمت مردم می‌بیند

نوشته توربن آوستن

یونگه ولت

روز جمعه هزاران نفر در نیکاراگوئه چهل و پنجمین سالگرد پیروزی انقلاب ساندینیستی را جشن گرفتند. جبهه ملی آزادی‌بخش ساندینیست (FSLN) که از سال 2007 دوباره بر سر قدرت است، مهمانان بین‌المللی زیادی را به مراسم اصلی دعوت کرده بود. صندلی‌ها در میدان پلازا د لا فه در مرکز ماناگوا به شکل قلب در مقابل سکوی اصلی چیده شده بودند و علاوه بر فعالان زیاد جوانان ساندینیست، پلیس و سربازان با لباس رسمی نیز در حاشیه حضور داشتند.

حضور لیلا خالد از جبهه مردمی برای آزادی فلسطین (PFLP) از قبل در مطبوعات نیکاراگوئه اعلام شده بود. این عضو 80 ساله رهبری PFLP در دهه 1970 با ربودن هواپیما برای آزادی زندانیان فلسطینی در سراسر جهان شناخته شد و در جهان عرب به قهرمان تبدیل شد. خالد در سخنرانی خود گفت: «به نام مردم فلسطین و PFLP که من به نمایندگی از آن‌ها صحبت می‌کنم، از رهبری FSLN برای همبستگی تشکر می‌کنم». خالد به شکایت نیکاراگوئه علیه آلمان در دیوان بین‌المللی دادگستری اشاره کرد که با آن این کشور کمک می‌کند تا «حامیان قاتلان کودکان و نوزادان بدون مجازات نمانند».

نمایندگان زیمبابوه و بورکینافاسو تاریخ مشترک مبارزات آزادی‌بخش را یادآوری کردند. بارتلمی کره، رئیس شورای قانون اساسی بورکینافاسو، اظهار داشت که انقلاب ساندینیستی «به عنوان کاتالیزوری برای توسعه نیکاراگوئه و آمریکای لاتین عمل کرده است». پس از انقلاب در کشورش در سال 1983، «روابط عالی بین دو کشور توسعه یافت»، اما فقط تا «قتل رئیس‌جمهور ما توماس سانکارا در سال 1987». تنها در نوامبر 2023 «سفارت نیکاراگوئه دوباره در پایتخت ما افتتاح شد». رومن هالوچانکا، نخست‌وزیر بلاروس، در سخنرانی خود یادآوری کرد که «چند روز قبل از جشن امروز، در 3 ژوئیه، هشتادمین سالگرد آزادی بلاروس از مهاجمان فاشیست را جشن گرفتیم». نمایندگانی از کوبا، ونزوئلا، فدراسیون روسیه، الجزایر و آفریقای جنوبی نیز سخنرانی کردند.

در پایان مراسم، دانیل اورتگا، رئیس‌جمهور نیکاراگوئه سخنرانی کرد: «هیچ‌کس اینجا تسلیم نمی‌شود. مردم فرمان می‌دهند، جوانان فرمان می‌دهند و دانیل اطاعت می‌کند»، او گفتار بیش از یک ساعته خود را این‌گونه آغاز کرد. او گفت پس از انقلاب، نرخ بی‌سوادی «علی‌رغم جنگ تأمین مالی شده توسط ایالات متحده» از 60 به 12 درصد کاهش یافت و ساخت یک نیروگاه برق‌آبی آغاز شد – با «متخصصانی از کشوری که بلافاصله به ما دست یاری داد: اتحاد جماهیر شوروی». اورتگا با نگاهی به حال حاضر ادامه داد، «این کشوری که در دهه 1980 از نیکاراگوئه حمایت کرد، ناگهان متوجه شد که فاشیسم دوباره در اوکراین مستقر شده است، و آن هم از اروپا. نه از طرف مردم، بلکه از طرف دولت‌ها. آن‌ها جنگی را برمی‌انگیزند تا به چیزی برسند که ناپلئون به آن نرسید، که هیتلر به آن نرسید». جمهوری خلق چین نیز توسط امپریالیسم «به عنوان تهدید دیده می‌شود». برادران، «که بسیاری از آن‌ها اینجا حضور دارند» نیروهایی هستند که در برابر «دشمنان صلح ایستاده‌اند، حتی در آمریکای شمالی و اروپا … تا زمانی که جهان مکانی برای صلح باشد»، رئیس دولت در پایان اعلام کرد.

انتقاداتی از این رویداد در پورتال اینترنتی Infobae مطرح شد. در آنجا گفته شد که آخرین بار در سال 2019 با بسیج قابل توجه و فراخوانی به اورتگا جشن گرفته شد. از آن زمان، این مراسم رسمی یک «جشن خانوادگی» است که «به ستایش شخصیت‌های دانیل اورتگا و معاون رئیس‌جمهور روزاریو موریلو اختصاص یافته است، با حضور یکنواخت، تقریباً نظامی و سخنرانی‌های خالی و تکراری». روزنامه مخالف La Prensa روز جمعه از سیاستمداران مخالف نقل قول کرد که نیکاراگوئه را «کره شمالی گرمسیری» و «یک دیکتاتوری خانوادگی» توصیف می‌کنند. با استناد به «گزارشگران بدون مرز»، در مورد مطبوعات آزاد، به طور معمول انتقاد شد که نیکاراگوئه اکنون در «رتبه 163 از 180 کشور» قرار دارد و در آمریکای لاتین تنها در کوبا وضعیت آزادی مطبوعات بدتر است.