کیتلین جانستون

در یک کشور سالم و عادی، عباراتی مانند «من طرفدار سیاست‌های نسل‌کشی این نامزد ریاست جمهوری نیستم، اما موضع او درباره مراقبت‌های بهداشتی تولیدمثل زنان را می‌پسندم» گفته نمی‌شود.

تنها ویژگی تعیین‌کننده این لحظه سیاسی در ایالات متحده این است که تمام نامزدهای اصلی ریاست جمهوری موافق ادامه ارتکاب یک نسل‌کشی فعال هستند – و اینکه همه تلاش می‌کنند از این موضوع طفره بروند.

این تمام داستان اصلی اینجاست. موضوع «دموکراسی آمریکایی در این انتخابات در خطر است» نیست. موضوع «دوباره آمریکا را بزرگ کردن» یا «پس گرفتن کشورمان» یا «مبارزه با دستور کار بیداری» یا هیچ یک از این چرندیات بی‌مغز نیست. داستان اصلی این است که قرار است یک نسل‌کشی واقعی صرف نظر از اینکه آمریکایی‌ها به چه کسی رأی دهند ادامه یابد، و همه باید این نکته را نادیده بگیرند، گویی یک اختلاف نظر کوچک و بی‌اهمیت است و بر مواضع نامزدها درباره سایر مسائل مانند اصلاح مهاجرت و بخشودگی بدهی وام دانشجویی تمرکز کنند.

داستان اصلی این وضعیت دیوانه‌وار ذهنی است که در آن آمریکایی‌های مترقی اکنون مجبورند چیزهای آشکارا مضحکی مانند «خدایا من از سیاست‌های طرفدار نسل‌کشی این نامزد خوشم نمی‌آید، اما واقعاً از آنچه او درباره اعتبارهای مالیاتی برای خانواده‌های کم‌درآمد و متوسط می‌گوید خوشم می‌آید!» بگویند.
این است که راست‌گرایان اکنون مجبورند موضعی را اتخاذ کنند که «یوهو، ترامپ قرار است به جنگ‌ها پایان دهد و سربازان ما را به خانه بازگرداند و آمریکا را دوباره بزرگ کند، درست پس از اینکه به اسرائیل کمک کند حماس، حزب‌الله، حوثی‌ها، شبه‌نظامیان شیعه در عراق و سوریه، و بله، ایران را شکست دهد.»
این است که مستقل‌ها می‌گویند «آر اف کی جونیور قرار است ماشین جنگی را از هم بپاشد در حالی که همزمان از یک نسل‌کشی حمایت می‌کند و ‹حمایت بی‌قید و شرط› از متجاوز خط مقدم در درگیری‌های عمده امروز در خاورمیانه را متعهد می‌شود.»

این چیزی است که باید همه تیترها درباره آن باشد. نه اینکه استراتژی مبارزات انتخاباتی ۲۰۲۴ ترامپ چگونه با سایر نامزدی‌های ریاست جمهوری او متفاوت است. نه راه‌هایی که کامالا باید در اولین مناظره به او حمله کند. داستان اصلی در سیاست آمریکا این واقعیت است که یک نسل‌کشی در حال وقوع است که همه نامزدهای قابل قبول از آن حمایت می‌کنند، و اینکه یک کشور کامل در تلاش است تا راه‌هایی برای کنار آمدن روانی با این واقعیت وحشتناک پیدا کند.

شما نمی‌توانید یک نسل‌کشی را «شر کمتر» بنامید. چنین چیزی وجود ندارد. از یک خط معین به بعد، یک نامزد فقط شرور است، و اگر نسل‌کشی برای شما در آن سوی آن خط نیست، دیگر منطقی نیست که درباره «شر» – یا هر تمایز اخلاقی دیگری – صحبت کنید.

با قالب‌بندی بدترین کاری که یک رهبر می‌تواند انجام دهد به عنوان یک تخلف قابل بخشش، شما همه تمایزات اخلاقی را بی‌معنا کرده‌اید. شما زندگی خود را در یک جهان اخلاقی می‌گذرانید که در آن خوب و بد هیچ معنایی جز احساسات شما و اینکه چیزها چه احساسی به شما می‌دهند، ندارند.

شما می‌توانید بگویید که به هیولای نسل‌کش مورد نظر خود رأی می‌دهید زیرا احساس میکنید مواضع آن هیولای نسل‌کش درباره مراقبت‌های بهداشتی یا کنترل اسلحه یا هر چیز دیگری ترجیح دارد، اما نمی‌توانید کسی را که چشمانش باز است فریب دهید تا باور کند که شما طرف هر نوع «شر کمتر» هستید.
…
هر چه به انتخابات نوامبر نزدیک‌تر می‌شویم، روشن‌تر خواهد شد که کدام گرایش چپ‌گرای آمریکایی از کلمه «نسل‌کشی» صادقانه استفاده کرده‌ و کدام‌یک فقط برای کسب پذیرش و تأیید آن در محافل چپ  از آن استفاده کرده‌.

آنچه تماشای نسل‌کشی غزه را بسیار وحشتناک‌تر می‌کند، به یاد آوردن این است که هیچ‌کس برای حمله به عراق دچار عواقبی نشد. همه چیز فقط به وضعیت رایج «عادی» دیستوپیایی بازگشت، علی‌رغم اینکه ما فقط دیده بودیم که آنها به جهان با همدستی کامل رسانه‌های خبری ما درباره یک جنایت جمعی غیرقابل بخشش دروغ گفتند. مثل این بود که یک خانواده تماشا کنند که پدر به طور عادی سر دخترش را در شام پنجشنبه شب قطع کند، و سپس همه فقط به غذای خود بازگردند و طوری رفتار کنند که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است.

و واقع‌بینانه این است که می‌توانیم انتظار داشته باشیم پس از این جنایت های وحشتناک فعلی نیز همین را ببینیم. اسرائیل همه دستاوردهای مادی را که از جنایاتش در غزه به دست آورده حفظ خواهد کرد، درست همانطور که آمریکا در عراق این را انجام داد. بایدن به آرامی در بسترش در احاطه عزیزانش خواهد مرد، همانطور که نتانیاهو خواهد مرد، در حالی که هیچ یک از این هیولاها حق ندارند جایی خارج از یک سلول زندان در لاهه بمیرند. همه جنایات جنگی، همه دروغ‌ها، همه تبلیغات و تحریفات رسانه‌های جمعی، احتمالاً کاملاً بدون مجازات خواهند ماند، و سپس امپراتوری به شرارت غیرقابل درک بعدی خود خواهد رفت.

این وضعیت تا زمانی که مردم به اندازه کافی خسته شوند تا از قدرت و کمیتشان برای اعمال تغییرات شدید در سیستم‌هایی که این تمدن را سازماندهی می‌کنند استفاده کنند، ادامه خواهد داشت. تا آن زمان، هیچ یک از بدترین افراد جهان در زندان نخواهند بود. قانون نه برای محافظت از ما در برابر بدترین افراد جامعه ما، بلکه برای محافظت از بدترین افراد جامعه‌ب ما در برابر ما وجود خواهد داشت.