پاریس 2024: آغاز المپیک تحت سایه نابودی ورزش فلسطینی توسط اسرائیل
منتشر شده در میدل ایست آی
ترجمه مجله هفته
ورزشکاران و مدیران فلسطینی از قتل ستارگان ورزشی و تخریب تأسیسات ورزشی در غزه توسط اسرائیل سخن میگویند.
باشگاه الصلاح در دیرالبلح یکی از معدود تأسیسات ورزشی غزه است که همچنان پابرجاست.
صبحی مبروک، مربی این باشگاه فوتبال دسته دوم، به میدل ایست آی میگوید: «باشگاه اکنون پناهگاهی برای افراد بیخانمان است… مردم برای پناه گرفتن به آنجا میآیند. ما به فکر از سرگیری فعالیتهای ورزشی بودیم، اما نتوانستیم. این عملی نیست. این نشانهای از جنگ اسرائیل علیه غزه، بهویژه علیه ورزش است.»
باشگاه الصلاح، که زمانی محل تمرین صدها ورزشکار بود، مهد ورزشهایی مانند جودو، کاراته، هندبال و کشتی بود. اما همه چیز زمانی تغییر کرد که حمله اسرائیل به غزه در 7 اکتبر آغاز شد.
بمبهای اسرائیلی بسیاری از ستارگان با استعداد این باشگاه را کشتهاند.
برای کسانی که زنده ماندهاند، هدف قرار دادن تأسیسات ورزشی توسط اسرائیل و استفاده از تاکتیکهای گرسنگی عمدی، آنها را ضعیف و ناتوان کرده است.
برای مربی باشگاه مبروک، که خود یک ستاره فوتبال بوده است، بازیهای المپیک در پاریس در روز جمعه تحت سایه تیره جنایات خشونتآمیز اسرائیل آغاز میشود.
وی گفت: «ما هفته آینده شاهد حضور ورزشکاران فلسطینی در المپیک خواهیم بود. امیدوارم بتوانیم شاهد پیروزیهای آنها باشیم و آنها را جشن بگیریم.» او به هشت ورزشکاری اشاره کرد که قرار است فلسطین را در بازیها نمایندگی کنند.
«اما متأسفانه، همه فرصت را پیدا نمیکنند. ما اشغال شدهایم و به حاشیه رانده شدهایم. این واقعیت انکارناپذیر زندگی در غزه است.»
اسرائیل «آتشبس المپیک» باستانی را نقض میکند.
بر اساس گزارش کمیته المپیک فلسطین، طی 10 ماه گذشته، حدود 350 ورزشکار فلسطینی توسط نیروهای اسرائیلی کشته شدهاند.
این نهاد فلسطینی این هفته نامهای به کمیته بینالمللی المپیک (IOC) نوشت و خواستار ممنوعیت حضور اسرائیل در بازیها بهخاطر جنگ علیه غزه شد.
این درخواست به تلاشهای اتحادیه فوتبال فلسطین برای خارج کردن اسرائیل از فیفا نیز افزوده شده است.
نادر الجایوشی، معاون دبیر کل کمیته المپیک فلسطین، به میدل ایست آی گفت: «ما تمام مدارک را به IOC و فیفا ارائه دادهایم تا ورزشکاران اسرائیلی را ممنوع کنند.»
این مدارک شامل جزئیاتی درباره نقض «آتشبس المپیک» باستانی توسط اسرائیل، تنها چند ساعت پس از آغاز آن در 19 ژوئیه است.
آتشبس المپیک که به دوران یونان باستان در قرن هشتم قبل از میلاد بازمیگردد، خواستار توقف جنگها پیش از بازیهاست.
جایوشی گفت که اسرائیل قوانین بینالمللی و همچنین قوانین IOC و فیفا را نقض کرده است.
وی به مثالهایی از ورزشکاران اسرائیلی که در این هفته در المپیک شرکت میکنند و یا در ارتش اسرائیل خدمت کردهاند یا حمایت عمومی از ارتش اسرائیل نشان دادهاند اشاره کرد.
وی گفت: «با وجود تمام مدارکی که به هر دو کمیته ارائه شده است، متأسفانه پاسخی مثبت دریافت نکردهایم. این کاملاً غیرقابل قبول است.»
IOC این هفته دوباره درخواستها برای تعلیق اسرائیل را رد کرد.
این کمیته به استانداردهای دوگانه متهم شده است، پس از آنکه روسیه و بلاروس را بهخاطر جنگ در اوکراین از بازیها ممنوع کرد. ورزشکاران روسیه و بلاروس تنها بهعنوان بیطرف میتوانند شرکت کنند، بدون پرچم یا سرود.
میرنا مهدی، یک علاقمند به ورزش 17 ساله در غزه، معتقد است که حقوق بشر بهطور انتخابی اعمال میشود.
وی به میدل ایست آی گفت: «روسیه ممنوع شد… و سپس اسرائیل که نسلکشی میکند و از ممنوعیت فرار میکند.»
او با اشک افزود: «به نظر میرسد که ما در دنیای دیگری زندگی میکنیم که حقوق بشر برای دستههای خاصی اعمال میشود.»
‹رویاهایم، همتیمیهایم، همه چیزم را از دست دادم›
کشتار ورزشکاران فلسطینی توسط اسرائیل در روزهای ابتدایی جنگ آغاز شد، هنگامی که فوتبالیست نظیر النشناش توسط یک موشک اسرائیلی در شمال غزه کشته شد.
در نوامبر، ابراهیم قسیه و حسن زعتر، دو عضو تیم ملی والیبال فلسطین، توسط یک حمله هوایی اسرائیل در اردوگاه پناهندگان جبالیا کشته شدند.
یک ماه بعد، بلال ابو سمان، مربی تیم ملی دو و میدانی، در یک حمله هوایی اسرائیل کشته شد.
محمد باراکات، که برای تیم ملی فوتبال فلسطین بازی کرده بود، در مارس توسط یک حمله هوایی اسرائیل در جنوب غزه کشته شد. او بهعنوان «افسانه خانیونس» شناخته میشد.
مجید ابو مراحیل، اولین ورزشکار المپیکی فلسطین و حامل پرچم در بازیهای 1996 آتلانتا، در ژوئن بهدلیل نارسایی کلیه ناشی از قطع برق و کمبود داروهای ناشی از جنگ و محاصره اسرائیل درگذشت.
برای ناجی النهال، یکی از بهترین و پرافتخارترین فوتبالیستهای غزه، چند ماه گذشته به انتظار برای آب و غذا و عزاداری برای قتل مربیان و همتیمیهایش گذشته است. او از 7 اکتبر تا کنون توپی نزده است.
او به میدل ایست آی گفت: «اشتیاق، رویاها، همتیمیها و خانهام را از دست دادم… همه چیز.»
«این داستان هزاران بازیکن است. فرصتهای زیادی برای بازی و احیای حرفهام در خارج داشتم. با این حال، وضعیت غیرقابل تحمل است. حتی نتوانستم هزینههای هماهنگی را پرداخت کنم.»
وی گفت که مواضع فیفا و IOC در قبال جنگ «شرمآور» بود.
النهال گفت: «اسرائیل همه چیز مربوط به ورزش در غزه، از جمله باشگاهها و استادیومها را نابود کرد.»
جایوشی بر این نکته تأکید کرد و گفت که جنگ اسرائیل علیه غزه به این معناست که هیچکس از نوار غزه قادر به شرکت در المپیک نخواهد بود.
وی گفت: «آینده ورزش در غزه کاملاً نامشخص است، زیرا تقریباً همه تأسیسات ورزشی نابود شدهاند. برای از سرگیری فعالیتهای ورزشی در نوار غزه، بیش از 10 سال زمان نیاز داریم.»
بر اساس گزارش اتحادیه فوتبال فلسطین، حداقل 50 تأسیسات و استادیوم ورزشی در نوار غزه از جمله استادیومهای یرموک، فلسطین، بیت حانون، رفح، نصیرات و استادیوم شهری خانیونس تخریب شدهاند.
تأسیسات ورزشی که هنوز پابرجا هستند در دیرالبلح در مرکز غزه قرار دارند و شامل باشگاههای خدمات دیرالبلح، اتحاد دیرالبلح و الصلاح و همچنین استادیوم محمد الدرّه هستند.
در دسامبر گذشته، استادیوم یرموک در شهر غزه حتی توسط نیروهای اسرائیلی برای بازداشت، خلع لباس و شکنجه فلسطینیها استفاده شد.
‹ما تسلیم نخواهیم شد›
جایوشی گفت که با وجود همه چیز، «ورزشکاران ما بسیار مشتاق و مصمم هستند تا بهترین عملکرد خود را در المپیک نشان دهند و بر تمام مشکلات غلبه کنند، زیرا ما پیامی برای رساندن و هویتی برای حفظ داریم.»
هشت ورزشکار فلسطینی که در روزهای آینده شرکت خواهند کرد، در رشتههای تکواندو، دو و میدانی، شنا، بوکس، جودو و تیراندازی با تفنگ شرکت خواهند کرد.
فوتبالیست النهال گفت: «نمیدانم چگونه میتوانم بازیها را تماشا کنم. واقعاً میخواهم ورزشکاران ما را ببینم، اما شرایط به ما کمک نمیکند. فقط برایشان آرزوی موفقیت میکنم.»
علاقمند به ورزش، مهدی گفت که او منتظر تماشای و حمایت از ورزشکاران فلسطینی است.
وی گفت: «المپیک فرصتی است برای اینکه به جهان بیشتر درباره مبارزات و رنجهای ما در طول این نسلکشی بگوییم. این ورزشکاران شرکتکننده صدای ما هستند. هر نتیجهای که به دست آید، ما را مفتخر خواهد کرد.»
جایوشی تأکید کرد که فلسطین با وجود تمام درد و بیعدالتیها به تلاش خود ادامه خواهد داد.
وی گفت: «در نهایت، ما تسلیم نخواهیم شد. با وجود تمام زخمهایی که در قلبهای ماست، به مسیر خود ادامه خواهیم داد. ما مانند هر انسان دیگری در جهان، مستحق زندگی و آیندهای خوب هستیم.»
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 