جسیکا استفن

ترجمه مجله هفته

«پاکسازی اجتماعی» پیش از بازی‌های المپیک پاریس: ۱۲۵۰۰ نفر در منطقه پاریس تخلیه شدند

«بیرون! المپیک دو ماه دیگر است، اینجا کاری ندارند!» با صدایی خشن، فواد، داوطلب انجمن Enfants du Canal، کلماتی را که پلیس به افرادی که در خیابان‌ها زندگی می‌کردند و قرار بود با زور تخلیه شوند، گفته بود را نقل می‌کند. در ماه ژوئن، گزارشی از سوی 104 انجمن همبستگی که مجموعه Revers de la médaille «آنروی سکه» را تشکیل می‌دهند، در مورد «پاکسازی اجتماعی» که در آستانه بازی‌های المپیک پاریس در حال انجام بود، هشدار می‌داد: 12500 نفر در سال گذشته در منطقه پاریس تخلیه شده بودند.

در ۱۶ ژوئیه، حدود دوازده نفر به دعوت «آنروی سکه» Revers de la médaille در ساحل رود سن در پاریس جلسه گفتگویی برگزار کردند. پناهندگان، کودکان بدون همراه، بی‌خانمان‌ها، افرادی که در خیابان‌ها زندگی می‌کردند… صداها و داستان‌های مختلف، اما همه آن‌ها وضعیتی را توصیف می‌کردند که چند روز قبل از افتتاحیه بازی‌ها به شدت وخیم شده بود.

و برای پل آلوزی، هماهنگ‌کننده پزشکان بدون مرز، قدرت‌های عمومی فراتر از حد خود عمل می‌کنند: «ما می‌توانیم در مورد مرحله نهایی پاکسازی اجتماعی صحبت کنیم.» در روزهای ۱۶ و ۱۷ ژوئیه، هفت اردوگاه که بیش از ۵۰۰ نفر در آن بودند، تخلیه شدند. از جمله آن‌ها آخرین اردوگاه‌های مهاجران کانال سن‌دنی بود. پل آلوزی می‌گوید: «ده روز مانده به بازی‌ها، مقامات کمی دچار وحشت شده‌اند.» دولت و فرمانداری منطقه ایله‌دوفرانس (پایتخت و اطراف آن) برخی از مکان‌های خالی را در این منطقه برای اسکان آخرین افراد تخلیه شده نگه داشته‌اند.
تکامل کمک‌ها

پل آلوزی توضیح می‌دهد: «به مدت یک سال، استراتژی بسیار واضح مقامات این بود که تا حد امکان افراد ناخواسته را از زندگی المپیکی دور نگه دارند و آن‌ها را با استفاده از سیستم قفل‌های منطقه‌ای به مناطق دیگر بفرستند.» او می‌افزاید که این نتیجه منطق «پراکندگی» است که از سال ۲۰۱۵ اعمال شده است. افرادی که از اردوگاه‌های خود تخلیه شده بودند، مجبور بودند برای ماندن در ایل‌دوفرانس «شرایط سختگیرانه‌ای» را رعایت کنند: قرارداد کار نامحدود یا قرارداد مدت‌دار نه ماهه، اقامت در منطقه و… یک مانع بزرگ.

عبدی، پناهنده‌ای که تقریباً دو سال است در فرانسه زندگی می‌کند، می‌تواند این را تأیید کند. حدود صد روز قبل از المپیک، چهار اتوبوس در مقابل خانه اشغالی ویتری سور سن که او نیز در آن اقامت داشت، توقف کردند تا ساکنان آن را به منطقه دیگری ببرند. او می‌گوید: «من امتناع کردم زیرا منتظر اجازه اقامت و گذرنامه از فرمانداری و یک دوره آموزشی هستم.» از آن زمان، او در خیابان زندگی می‌کند. لورا یکی از دوازده خانواده رومایی است که به طور اضطراری از زمینی متعلق به مقامات بین‌شهری پلن کامون که آن‌ها را اسکان داده بود، تخلیه شدند. او با فرزندانش در یک پارک زندگی می‌کند – خانواده‌ها که شکایت خود را در دادگاه اداری پیروز شدند، هنوز اسکان مجدد نشده‌اند.

تغییر استراتژی مقامات

پشت مشکلات این زندگی‌های پراکنده، آگاهی از نامرئی بودن نهفته است. هدف همچنان یکسان است: پل آلوزی می‌گوید: «فقر را جابه‌جا کنید!» تا به بینندگان یک «پاریس کارت پستالی» نشان دهد. اما تغییر استراتژی در آستانه بازی‌ها آشکار است. اکنون آن‌ها افراد تخلیه شده را به «مکان‌های موقت» می‌فرستند که توسط Drihl (اداره منطقه‌ای و بین‌بخشی مسکن و اقامتگاه) در سراسر منطقه ایل‌دوفرانس ایجاد شده است. برخی از این مکان‌ها به عنوان مراکز اداری پذیرش و بررسی وضعیت‌های اداری (CAES) عمل می‌کنند که توسط فرمانداری منطقه‌ای اداره می‌شوند و وضعیت مهاجران را ارزیابی می‌کنند. در یک یادداشت داخلی ماه ژوئن که L’Humanité توانست به آن دسترسی پیدا کند، Drihl اعلام کرد که ۵۳۹ مکان «پذیرش» برای خانواده‌ها و ۲۲۴ مکان برای افراد مجرد در ورزشگاه‌ها و هتل‌های اجتماعی وجود دارد. اکثر این مکان‌ها در اول ژوئیه افتتاح شدند.

Revers de la médaille (آنروی دیگر سکه، نام یک گروه فعال اجتماعی) تحقیق کرده بود که در سال ۲۰۲۳، ۳۰۰۰ تخت در مسافرخانه‌های اجتماعی مخصوص بی خانمانها و فقرا – که توسط دولت برای افراد در شرایط نامناسب اجاره شده بود – در منطقه ایل‌دوفرانس تخلیه شده است تا هتل‌ها بتوانند فعالیت‌های گردشگری خود را برای توریست‌های المپیک از سر بگیرند. در ماه ژوئن، این گروه از مقامات دولتی خواست تا «گامی کیفی» در رسیدگی به افراد بی‌خانمان بردارند. اما نتیجه‌ای حاصل نشد. مدت زمان اقامت نیز محدود شده بود. این امر عواقبی به همراه داشت، همانطور که سه مادر اهل جمهوری دموکراتیک کنگو که اکنون با مشکلات تغییر مداوم محل اقامت روبرو هستند، توصیف می‌کنند.

دوره‌های قابل تمدید یک ماهه در یک اقامتگاه واحد که به ثباتی حداقلی وضعیت کمک می‌کرد و امکان ثبت‌نام کودکان در یک مدرسه نزدیک را فراهم می‌کرد، که اکنون به پایان رسیده بود. هر هفته تغییراتی اختراع میکردند: «صبح‌ها مجبور بودیم با تمام وسایلمان بیرون برویم. در سراسر شهر پرسه زدیم تا جایی برای خواب پیدا کنیم. و نمی‌دانیم در طول المپیک چه اتفاقی برای ما خواهد افتاد.» چند روز قبل از بازی‌ها، اقامتگاه‌های جابه‌جا شده در «مکان‌های موقت» منطقه ایل‌دوفرانس به مدت سی روز به آن‌ها پناه می‌دهند، مکان‌هایی که طبق گزارش‌ها به طور صریح «دائمی نیستند». این یک راه دیگر برای پنهان کردن فقر در طول بازی‌ها است.

اردوگاه‌ها تخلیه می‌شوند و فضای عمومی نیز برای جلوگیری از اسکان مجدد آن‌ها غیرقابل سکونت می‌شود. پل آلوزی می‌گوید: روز بعد از تخلیه، در اسکله جمپ (نسبتاً نزدیک به مرکز پومپیدو، به عنوان مثال)، «میزهای پیک نیک و یک قایق جدید» نصب شد. در گالری لورک (در پارک ویلت)، جایی که یک اردوگاه در ۱۶ ژوئیه تخلیه شد، قرار است یک ایستگاه Vélib’ (دوچرخه‌های اجاره‌ای) برای تسهیل دسترسی به منطقه جشن‌های پارک ویلت نصب شود. در پل استاینز، در اوبرویلیه (سن-سن‌دنی)، بلوک‌های سیمانی قرار داده‌اند که شبیه آجرهای لگو هستند. اگرچه اردوگاه‌ها یک راه حل اقامتی نیستند، تخلیه‌ها منجر به انزوای اجتماعی بیشتر و دور شدن افراد تخلیه شده از انجمن‌ها (که به آن‌ها کمک می‌کنند) می‌شود.

وقتی از پیر، هم‌بنیانگذار انجمن BubbleBox که دوش‌های سیار برای افراد بی‌خانمان، پناهندگان و مهاجران می‌سازد، خواسته شد مشعل المپیک را حمل کند، «در گفتن نه مجبور به تردید شد». اما به خاطر بهره‌برداران و فعالان انجمن آنرا پذیرفت. او می‌گوید: «اگر من مشعل را حمل می‌کردم، به خاطر آن‌ها بود، زیرا آن‌ها شعله را دارند و هر روز آن را حمل می‌کنند. این شعله روشن می‌کند، گرم می‌کند، می‌سوزاند، هرگز خاموش نمی‌شود.» مهاجران، پناهندگان، کارگران بدون مدرک، کودکان بدون همراه، کارگران جنسی… همه این افراد نامرئی انتظار دارند که داستان‌هایشان باعث آگاهی ما از وضعیت شود. انجمن «آنروی سکه» قصد دارد در ماه سپتامبر ارزیابی از بازی‌های المپیک انجام دهد. پیر نتیجه می‌گیرد: «ما خواستار امید برای لذت بردن از بازی‌ها بدون اینکه جشن با رفتار ناشایست با انسان‌های آسیب‌پذیر و طرد شده خدشه‌دار شود، هستیم.»