اسرائیل از سال ۱۹۴۸ با حمایت مجتمع صنعتی-نظامی آمریکا، حقوق بینالملل را نقض میکند
نوشته لنین کونترراس
در ۲۰ ژوئن، دیوان بینالمللی دادگستری (ICJ) اعلام کرد که شهرکسازیهای اسرائیل در بیتالمقدس شرقی و کرانه باختری غیرقانونی است. این دومین حکم یک نهاد بینالمللی علیه تلآویو در سال ۲۰۲۴ است. در ۲۰ مه، دادگاه کیفری بینالمللی (ICC) حکم بازداشت فوری بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل، را به دلیل جنایات جنگی نیروهای اشغالگر اسرائیلی در غزه از اکتبر ۲۰۲۳ صادر کرد.
واقعیت این است که این قطعنامهها یا احکام فشار کمی بر نتانیاهو، اسرائیل و متحدانش وارد میکند. آنها مصمم به اجرای طرح اشغال کامل سرزمین فلسطین هستند، مگر اینکه قطع روابط دیپلماتیک به طور گسترده از سوی جامعه بینالمللی، تحریمهای تجاری یا مالی، تحریم تسلیحاتی و به ویژه تعلیق یا لغو حمایت مجتمع صنعتی-نظامی آمریکا و دولت واشنگتن صورت گیرد.
جهان شاهد است که اسرائیل، به گفته دقیق ندا عوض، از استثناگرایی در رعایت حقوق بینالملل برخوردار است، زیرا تاریخاً به قطعنامههای نهادهای بینالمللی توجهی نمیکند، علیرغم ارتکاب نسلکشی در غزه از طریق پاکسازی قومی و تبعیض نژادی در کرانه باختری و بیتالمقدس شرقی.
پس از اعلام غیرقانونی و نامشروع تشکیل یک دولت یهودی در سرزمین فلسطین از طریق قطعنامه ۱۸۱ سازمان ملل، که به طور ناعادلانه ۵۴٪ از سرزمین را به آن اختصاص داد، تلآویو عملاً به قطعنامههای سازمان ملل توجهی نمیکند. فهرست نقضهای قطعنامههای نهادهای بینالمللی توسط اسرائیل طولانی است.
قطعنامه ۱۹۴ مجمع عمومی سازمان ملل متحد. ۱۱ دسامبر ۱۹۴۸. در ماده ۱۱ خود مقرر میکند که فلسطینیهای اخراج شده از سرزمین خود حق بازگشت و دریافت غرامت از قدرت اشغالگر را دارند.
قطعنامه ۲۴۲ شورای امنیت سازمان ملل متحد. ۲۲ نوامبر ۱۹۶۷. تصریح میکند که تصرف یا گسترش سرزمین توسط اسرائیل از طریق جنگ غیرقابل قبول است و خروج ارتش اسرائیل از تمام سرزمینهای اشغالی پس از جنگ شش روزه را دستور میدهد.
قطعنامه ۳۲۳۶ مجمع عمومی سازمان ملل متحد. ۲۰ نوامبر ۱۹۷۴. به رسمیت شناختن حق مردم فلسطین برای تعیین سرنوشت خود مطابق با منشور سازمان ملل متحد را مقرر میکند. حقوق غیرقابل انکار مردم فلسطین برای تعیین سرنوشت بدون دخالت خارجی و حق استقلال و حاکمیت ملی را مجدداً تأیید میکند.
قطعنامه ۴۴۶ شورای امنیت سازمان ملل متحد. ۲۲ مارس ۱۹۷۹. اشغال سرزمینهای فلسطینی و ساخت شهرکهای یهودینشین در این سرزمینها را غیرقانونی میداند. همچنین اسرائیل را به عنوان قدرت اشغالگر که موظف به رعایت کنوانسیونهای ژنو است، به رسمیت میشناسد.
قطعنامه ۴۷۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد. اوت ۱۹۸۰. پایتخت بودن اورشلیم برای اسرائیل را رد میکند.
قطعنامه ۷۹۹ شورای امنیت سازمان ملل متحد. ۱۸ دسامبر ۱۹۹۲. اخراج اجباری جمعیت فلسطینی از سرزمینهای اشغالی پس از جنگهای ۱۹۶۷ و ۱۹۷۳ را محکوم میکند.
قطعنامه ۱۵۱۵ شورای امنیت سازمان ملل متحد. ۱۹ نوامبر ۲۰۰۳. تمام قطعنامههای قبلی، از جمله حق مردم فلسطین برای داشتن کشور خود را تأیید میکند.
قطعنامه ۲۳۲۴ شورای امنیت سازمان ملل متحد. ۲۳ دسامبر ۲۰۱۶. به رسمیت میشناسد که شهرکهای اسرائیلی در سرزمین اشغالی اورشلیم شرقی و آنهایی که از سال ۱۹۶۷ ایجاد شدهاند، غیرقانونی هستند.
قطعنامه ۱۳۹۷ شورای امنیت سازمان ملل متحد. مرزهای کشور فلسطین و در نتیجه حاکمیت مردم آن و حق داشتن کشور خود را به رسمیت میشناسد.
پس از ۷۴ سال، فلسطین هنوز دولت خود را ندارد، مرزها هر روز تنگتر میشوند، اماکن مقدس فلسطینیان همچنان مورد بیحرمتی قرار میگیرند، بازگشت فلسطینیان اخراج شده تضمین نشده است، سرزمینهای اشغالی پس از جنگهای ۱۹۶۷ و ۱۹۷۳ همچنان تحت کنترل اسرائیل است، شهرکهای یهودی در سرزمین فلسطینی کرانه باختری یا بیتالمقدس شرقی گسترش مییابند و صهیونیسم همچنان قصد دارد بیتالمقدس را به عنوان پایتخت خود معرفی کند. همه اینها، همانطور که تحلیل روشنگرانه عوض میگوید، «شکست حقوق بینالملل در فلسطین» است.
چگونه تلآویو میتواند مکرراً حقوق بینالملل را نقض کند؟ زیرا قدرت نظامی و مالی برای انجام این کار را دارد، قدرتی که ریشه در امپریالیسم آمریکا دارد. تا زمانی که حمایت مالی و نظامی ایالات متحده و برخی کشورهای اروپایی ادامه یابد، اسرائیل به آخرین قطعنامههای ICJ و ICC توجهی نخواهد کرد، همانطور که در هفت دهه گذشته به اظهارات سازمان ملل یا شورای امنیت بیتوجه بوده است.
کمکهای میلیاردی ایالات متحده همچنان به وفور به نیروهای اشغالگر صهیونیستی میرسد، که تنها در سال ۲۰۲۳ به ۲۶ میلیارد و ۴۰۰ میلیون دلار رسید. بین سالهای ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۸، میانگین کمک نظامی واشنگتن به تلآویو ۲۶ میلیارد دلار بود؛ بین ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۸، ۳۰ میلیارد دلار، و از ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۸ برنامهریزی شده است که ۳۸ میلیارد دلار باشد.
اگرچه جامعه بینالمللی اسرائیل را به عنوان یک قدرت اشغالگر و فلسطین را به عنوان سرزمین اشغالی به رسمیت میشناسد، که به معنای عدم برخورداری مردم فلسطین از حقوق مدنی است، اقدامات موثری برای پایان دادن به نقض سیستماتیک حقوق بینالملل و حقوق بشر وجود ندارد.
شیوه استثنایی که اسرائیل حقوق بینالملل را نقض میکند، تمام ساختار حقوقی را که تلاش میشود صلح نسبی در خاورمیانه بر اساس آن ساخته شود، به چالش کشیده است. اگر درگیری نظامی با ابعاد منطقهای گستردهتری رخ دهد، مسئولیت آن نه بر عهده حماس یا حوثیهای یمن، بلکه بر عهده صهیونیسم-امپریالیسم و طبلهای جنگی است که هر صبح توسط مجتمع صنعتی آمریکا و عوامل آن در واشنگتن و اروپا نواخته میشود.
امروز بشریت به مردم فلسطین مبارزه برای آزادی کشور را مدیون است. آنچه ما برای متوقف کردن نسلکشی انجام میدهیم یا انجام نمیدهیم نیز بخشی از تاریخ خواهد بود.
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 