تلاش دیگری برای کودتا با طعم نفت؟
نوشته آرام آهارونیان
تاریخ بار دیگر تکرار میشود، مانند تلاشهای براندازی دولت قانونی ونزوئلا در سالهای 2002، 2014، 2017 و 2019، همانطور که در دیگر کشورهای آمریکای لاتین که از دستورات واشنگتن پیروی نکردند، اتفاق افتاد. فراتر از دستورات دولت ایالات متحده و همکاری ضروری رسانههای هژمونیک، این بار از اینترنت نیز برای حمله به انتقال دادههای انتخاباتی استفاده کردند.
مانند بدترین دوران جنگ سرد و طرح کندور که ایالات متحده با همکاری دولتهای نظامی که در منطقه تحمیل کرد، نسلکشی رهبران و فعالان چپ در نیمکره را هماهنگ کرد، چندین دولت آمریکای لاتین به حمله علیه ونزوئلا پیوستند و از کودتاچیان 22 سال گذشته حمایت کردند.
سازمان کشورهای آمریکایی (OAS) برای روز چهارشنبه به دلیل نتیجه انتخابات ریاست جمهوری در ونزوئلا، جلسه اضطراری فراخواند. OAS که توسط لوئیس آلماگرو اروگوئهای هدایت میشود و سالهاست تلاش میکند دولت ونزوئلا را منزوی کند، از کشورهای عضو خواست در این نشست که در واشنگتن برگزار میشود، شرکت کنند. این فراخوان به درخواست اروگوئه، آرژانتین، کاستاریکا، اکوادور، گواتمالا، پاناما، پاراگوئه، پرو و جمهوری دومینیکن انجام شد.
همه اینها بر اساس یک سناریوی از پیش ساخته شده است. فیلمنامه سالهای قبل تکرار میشود، اپوزیسیون راست افراطی همچنان نتایجی را که پیروزی نیکلاس مادورو را نشان میدهد، به رسمیت نمیشناسد.
آندرس مانوئل لوپز اوبرادور، رئیس جمهور مکزیک گفت: «OAS چه دخالتی باید بکند؟ این مداخلهگری است و به همین دلیل OAS اعتبار ندارد. OAS بر چه اساسی ادعا میکند که نامزد دیگر پیروز شده است؟ مدارک کجاست؟» او در یک کنفرانس خبری افزود: «این قابل پیشبینی است، زیرا این سازمان نه دموکراتیک است، نه مستقل و نه نماینده کشورهای آمریکاست … هیچ فایدهای ندارد … خب، فقط برای تشدید مشکلات مفید است.»
جالب است: اتهامات تقلب پیش از انتخابات مطرح میشود: «اگر پیروز نشویم، تقلب شده است، زیرا نظرسنجیهای من میگوید که با اختلاف زیاد پیروز میشوم.» نیازی به اثبات چیزی نیست، مسئله تحمیل تصورات جمعی در این جنگهای نسل چهارم و پنجم است که ایالات متحده نه تنها در آمریکای ما، بلکه در سراسر جهان تجربه زیادی در آن دارد.
در طول تمام کارزار انتخاباتی، تلاش شد این تصور ایجاد شود که تنها راه انتخاب مجدد مادورو، تقلب گسترده از طریق شورای ملی انتخابات است، که واقعیت را تحت تأثیر قرار داد. با این حال، تاکنون هیچ ناظری از تقلب سخن نگفته است.
نامزد ادموندو گونزالز از دولت خواسته است که صورتجلسات تک تک حوزههای رأیگیری را نشان دهد، اما همه میدانند که به تمام نمایندگان احزاب سیاسی که برای هر صندوق رأی اعتبارنامه دارند، نسخهای از این صورتجلسه داده میشود. یعنی همه احزاب به طور خودکار صورتجلسات صندوق به صندوق کل کشور را در اختیار دارند. مسئله جدی، ادعای حمله گسترده به سیستمهای رایانهای شورای ملی انتخابات است که آرا را در کاراکاس منتقل و جمعبندی میکند.
تقلب فکری
تحلیل گفتمان اپوزیسیون در طول کارزار انتخاباتی، تقلب فکری برای تصاحب قدرت در ونزوئلا را نشان میدهد، کشوری که علیرغم ۹۰۰ تحریم و محاصره تحمیل شده توسط ایالات متحده برای تسهیل پیروزی نه اپوزیسیون، بلکه راست افراطی، همچنان به حیات خود ادامه میدهد. البته راستگرایان در این مورد صحبتی نمیکنند.
بار دیگر، ونزوئلا با تهدید کودتا برای بازگرداندن رژیم الیگارشی تحت هدایت واشنگتن که تا پیروزی انقلاب بولیواری در سال ۱۹۹۸ بر کشور حاکم بود، مواجه شده است.
افراد و سازمانهایی که تا چند ساعت پیش خواستار احترام به دموکراسی و تسهیل آشتی ملی بودند، از لحظهای که متوجه شدند نامزدشان در انتخابات از رئیس جمهور نیکلاس مادورو شکست خورده است، نقاب از چهره برداشتند، روزنامه مکزیکی لا خورنادا در سرمقاله خود اشاره میکند.
صحنه از پیش آماده شده است: انتخابات تنها بهانهای است. رسانههای بزرگ شرکتی، اتهامات تقلب را به عنوان حقایق ثابت شده منتشر میکنند، قانون ونزوئلا را نادیده میگیرند و گروههای خشونتطلب و جنایتکار راست افراطی را به عنوان مبارزان قهرمان دموکراسی تحسین میکنند. برخی حتی به آنها تجهیزات و بودجه میدهند.
علاوه بر این، سازمانهای چندجانبه به این آوای بیثباتکننده میپیوندند و یکصدا نتایج را زیر سؤال میبرند و اقدامات خشونتآمیز اپوزیسیون را که امروز «گواریمباس» جنایتکارانه را احیا میکند، مشروعیت میبخشند. رهبران اپوزیسیون خود را پیروز اعلام میکنند و سازوکارهای بیثباتسازی را با تجربه ۲۵ سال فعالیتهای جنایتکارانه به کار میگیرند.
این بار ائتلافی از اپوزیسیون – به یاد داشته باشید که ۱۰ نامزد علیه نامزد حزب حاکم رقابت میکردند – یک نامزد دستنشانده، یک فرد بسیار مسن بدون هیچ تجربه حکومتی را معرفی کرد، نقابی که ماریا کورینا ماچادو، کارآفرین مورد علاقه وزارت امور خارجه و سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) برای اداره قدرت از آن استفاده کرد. این به معنای تصاحب بزرگترین ذخایر نفتی جهان است.
سازمان کشورهای آمریکایی (OEA) انتخاب مجدد گوایدو را به عنوان رئیس مجلس ملی به رسمیت میشناسد.
پنج سال پیش، خوان گوایدو، نماینده وقت مجلس، نقابی بود که ایالات متحده، سازمان کشورهای آمریکایی به عنوان دنبالهرو آن و شرکای غربیاش، با آن نمایش یک دولت موازی را به راه انداختند. این نمایش برای سرقت (هیچ کلمه دیگری در زبان اسپانیایی نمیتواند آن را بهتر توصیف کند) داراییهای ونزوئلا در خارج از کشور و تشدید محاصره مرگبار استفاده شد که تا امروز مانع از خرید هر نوع کالایی، از جمله غذا و دارو، توسط این کشور میشود.
گوایدو که امروز فراموش شده – در حال لذت بردن از دزدیهایش و بازی پدل در میامی – با همدستی دولت واشنگتن، آسیب عظیمی به کشورش وارد کرد. میتوان گفت که او در گرسنگی، بیماری و فقر میلیونها هموطنش که به دلیل تجاوز مداوم ایالات متحده نمیتوانند زندگی عادی داشته باشند، شریک جرم است.
۲۲ سال است که در حال بیثبات کردن الگوی بد ونزوئلا هستند. بدون شک، نیکلاس مادورو هوگو چاوز نیست، کسی که حتی سعی کردند او را بکشند، تا اینکه سرطان او را کشت.
ماریا کورینا ماچادو قبلاً اعلام کرده که در برنامههایش خصوصیسازی شرکت نفت ونزوئلا قرار دارد. شاید اکنون سعی کنند ادموندو گونزالس را به عنوان «رئیس جمهور» تحمیل کنند، زیرا برای آنها اراده مردم نباید وجود داشته باشد
آرام آهارونیان
روزنامهنگار و متخصص ارتباطات اروگوئهای. کارشناس ارشد یکپارچگی. خالق و بنیانگذار تلهسور. رئیس بنیاد یکپارچگی آمریکای لاتین (FILA) و مدیر مرکز تحلیل استراتژیک آمریکای لاتین (CLAE)
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 