نوشته: کانسپسیون کروز روخو
ترجمه مجله هفته

سفر به ونزوئلا در جریان انتخابات این کشور برایم درس‌های بسیاری به همراه داشت. همانند انتخابات‌های گذشته، ونزوئلا ناظران و مشاهده‌گران بین‌المللی از سراسر جهان را دعوت می‌کند تا این روند را از دیدگاه کشور خودشان بررسی کنند. در انتخابات گذشته در ۲۸ جولای، تعداد ناظران به حدود هزار نفر از حوزه‌های سیاسی، علمی و فرهنگی رسید. افتخار بزرگی بود که به عنوان ناظر در این موقعیت تاریخی دعوت شدم و توانستم کل فرآیند را مشاهده کنم، در مکان‌های مختلف رأی‌گیری حضور یابم و در راهپیمایی‌های عظیم حزب پولو پاتریوتیکو شرکت کنم. فراتر از تحلیل سیاسی که ما را به دنبال وقایع و حملات مکرر به انقلاب بولیواری کشاند، این تنها بازتابی شخصی از تجربه‌ای است که داشتم.

پیش از هر چیز باید گفت که کل فرآیند انتخابات بر عهده پنجمین قدرت، یعنی شورای ملی انتخابات (CNE) است که مستقل از چهار قدرت دیگر حاکم در ونزوئلا است: قدرت قانونگذاری، اجرایی، قضایی و قدرت اخلاقی. از زمان روی کار آمدن هوگو چاوز، فرآیندهای انتخاباتی متعددی در کشور بولیواری برگزار شده است که با شفافیت و کیفیت داده‌ها مشخص می‌شود.

اما این بازدید از ونزوئلا تنها به خاطر آموختن درباره روند انتخابات شفاف و پیشرفته این کشور نبوده است که امکان شناسایی رأی‌دهنده را دوبار، از طریق کارت شناسایی و اثر انگشت، فراهم می‌کند. وقتی دستگاه هویت رأی‌دهنده را تأیید می‌کند، دستگاه دوم فعال می‌شود که در آن انتخابات انجام می‌شود. پس از رأی‌گیری، دستگاه رسیدی با نام فرد منتخب صادر می‌کند که باید در صندوق قرار داده شود. همچنین، پس از فرآیند شناسایی و رأی‌دهی دوگانه، فرد باید در دفتر ثبت امضا کند و دوباره اثر انگشت خود را ثبت کند. دفاتر ثبت که توسط تمامی احزاب شرکت‌کننده هنگام بسته شدن مرکز انتخاباتی بررسی می‌شود.

دفاتر مشهوری که مخالفان ادعا می‌کنند تقلب صورت گرفته است. نتایج انتخابات به سرعت از دستگاه‌ها دریافت می‌شود که اطلاعات را منتقل می‌کنند، البته تلاش‌هایی برای تخریب این فرآیند انجام شده که فقط به کندی آن منجر شده است. اگر تقلبی صورت گرفته چرا انتقال اطلاعات دستگاه‌ها را تخریب می‌کنند؟ دفاتر ثبت تمامی مراکز نیز به طور معمول در ۵۵٪ مراکز بررسی می‌شود و یک ماه برای انجام این کار وقت دارند. در پاسخ به ادعای تقلب، نیکلاس مادورو، رئیس‌جمهور منتخب، درخواست بررسی تمامی دفاتر ثبت را کرده است، ۱۰۰٪ آن‌ها! و این نتایج را با نتایج دستگاه‌ها مقایسه کند. آیا هیچ کشوری ۱۰۰٪ دفاتر ثبت را بررسی می‌کند؟ آیا هیچ کشوری ۱۶ روش متوالی برای بررسی رأی دارد؟ آیا هیچ کشوری پنج قدرت دارد که دو مورد از آن‌ها به وضوح با دموکراسی بورژوازی سازگار نیست؟

همانطور که گفتم، این بازدید تنها برای آموختن درباره فرآیند انتخاباتی این کشور نبوده است، بلکه همچنین برای دیدن پیشرفت‌های فناورانه و کیفیت کنترل‌های انتخاباتی ونزوئلا، یکی از بهترین‌ها در جهان، شاید بهترین. اما همچنین بیشترین تحت حمله و نظارت جهان تحت حمایت امپریالیسم، به ویژه ایالات متحده، نه به خاطر اینکه نمی‌دانند سیستم‌های انتخاباتی آن‌ها بی‌عیب است، یا اینکه دولت و مردم آن از سرقت دارایی‌ها، بلوک‌های اقتصادی گسترده، خرابکاری‌های مختلف و پرداخت به معترضین عبور کرده‌اند، بلکه به این خاطر که امپریالیسم‌ها به شدت به ثروت‌های عظیم کشور (نفت، طلا، سنگ‌های قیمتی، جنگل‌ها و آب فراوان) طمع دارند.

اما همچنین می‌خواهند که انقلاب‌ها، مانند انقلاب بولیواری، موفق نباشند، و اگر موفق باشند، مردم اروپا، از جمله برخی بخش‌های چپ، باور کنند که هنوز گرسنگی، فقر و تردید در مدیریت آن وجود دارد. تردیدهایی که تاریخی توسط ظرفیت دولت‌های چپ ایجاد شده است، همانطور که با سالوادور آلنده پیش از کودتای نظامی فاشیستی حمایت شده رخ داد. هدف این است که ذهن مردم کشورهای امپریالیستی و خود کشور آسیب دیده را با پیام‌های تحریف شده مداوم اینطور تلقین کنند که مردم جنوب و چپ نمی‌توانند یا نمی‌دانند چگونه خود را اداره کنند، با نژادپرستی مکرر علیه این مردم.

این بازدید و بازدید قبلی به دلیل انتخابات  کشوری را به من نشان داد که با وجود نابرابری‌های اجتماعی و اقتصادی ناشی از تحریم‌های سخت اقتصادی، علمی، بهداشتی و غیره که از سال ۲۰۱۵ توسط امپریالیسم تحمیل شده است، حتی در گوشه‌های فقیرترین مناطق کاراکاس که چندین بار از آنها بازدید کردم، مردم غذا دارند، به سالمندان جیره و آبمیوه می‌دهند، خدمات اجتماعی ضروری مانند مسکن، آموزش، از جمله برای سالمندان، بهداشت و مستمری‌ها وجود دارد. خانه‌های این محله‌ها در حال بازسازی هستند، از جمله فاضلاب و آب آشامیدنی. این پیشرفت‌ها به لطف شبکه‌ای مردمی امکان‌پذیر شده است که ابتدا در خفا و سپس از زمان روی کار آمدن هوگو چاوز، با شوراهای محلی و هزاران کمون ایجاد شده است، همچنین ایجاد مأموریت‌ها. مأموریت شناسایی به بیش از ۶ میلیون نفر، بیش از ۲۵٪ جمعیت ونزوئلا، حقوق اجتماعی و انواع حقوقی که قبلاً نداشتند، اعطا کرد. مأموریت تغذیه یا بارریو آدنترو و سایر مأموریت‌ها نیز مشارکت بخشی از مهم مردم ونزوئلا را در بازسازی و بهبود شرایط زندگی‌شان به همراه داشت.

همه این دستاوردها با مبارزات، فداکاری‌ها و مرگ‌ها به دست آمده است، هیچ چیزی به رایگان به آن‌ها داده نشده است، بلکه مردم بولیواری خودشان با آگاهی و شجاعت این دستاوردها را ساخته‌اند. همچنین همبستگی و بین‌المللی‌گری کشورهایی مانند کوبا که از ابتدا به ملت برادر در جنبه‌های مهم بهداشتی و آموزشی کمک کرده است، بسیار مهم بوده است. همچنین کمک‌های بی‌دریغ ایران در زمان‌های سخت‌ترین تحریم‌ها که از طریق کشتی‌هایش تأمین انرژی ضروری را به ونزوئلا ارسال کرد، قابل توجه است. این و سایر کشورهای ضد امپریالیستی به بهبودهای اجتماعی و اقتصادی که دولت مادورو با مردمش به دست آورده است، کمک کرده‌اند.

مرتبط با این موضوع، این کشور به من ساختاری بسیار سازمان‌یافته در حوزه نظامی-مدنی (ائتلاف نظامی-مدنی) را نشان داده است که شامل مردان و بسیاری زنان است. از پرسنل نظامی، پلیس شهرداری موتوری، پرسنل امنیتی که در برخی موارد زنان در اکثریت بودند. اما همچنین پرسنل مدنی که شوراهای محلی، محله‌ها و بسیاری مأموریت‌های دیگر را سازمان‌دهی می‌کنند که به مدیریت و عملکرد همه جنبه‌های زندگی ساکنانشان مراقبت می‌کنند. یک دموکراسی پیشرو، همانطور که ونزوئلایی‌ها می‌نامند، که از نظر کیفی برتر از رهبری سیاسی نماینده کشور است. با این حال، با توجه به جنگ شدید امپریالیستی علیه مردم ونزوئلا، تمامی راه‌های که توسط حکومت اجرا میشوند برای دفاع از کشور و برای تقویت انقلاب بولیواری و ترکیب آن در جامعه بسیار ضروری هستند.

همچنین این کشور به من ملتی شاد، ساده اما در عین حال پیچیده و غنی در شکل‌های خودسازمان‌دهی و، همانطور که انتظار می‌رفت، بسیار مفتخر و آگاه از دستاوردهای خود، استقلال خود و احساس قهرمان بودن در زندگی کشورشان را نشان داده است. ملتی که به خاطر انقلاب بولیواری و حزب پولو پاتریوتیکو به خیابان‌ها می‌آیند. در ۷ روزی که در کاراکاس بودم، هیچ تجمع بزرگ از راستها را ندیدم، اما یک راهپیمایی چشمگیر در حمایت از حزب پولو پاتریوتیکو و نیکلاس مادورو دیدم. همچنین راهپیمایی مقابل کاخ میرافلورس پس از حملات خشونت‌آمیز راست، که توسط جنایتکارانی که به ازای دلار یا مواد مخدر آتش‌سوزی و ایجاد موانع می‌کردند، انجام شد.

ونزوئلا به من ملتی نشان داده که با مواد مخدر مبارزه می‌کند، جایی که حتی نوشیدنی‌های الکلی نیز محبوب نیستند، اگرچه می‌توان آبجو و مشروبات الکلی مانند مشروبات ونزوئلایی را خریداری کرد

من هیچ فرد مست و الکلی را ندیدم، که متأسفانه در شهر خودم به راحتی در شب می‌توان آنها را مشاهده کرد. در تمام قدم‌زنی‌هایم در کاراکاس، چه روز و چه شب، هیچ موردی ندیدم. می‌توانم از تجربیات خودم و تجربیات دیگران که همان حقیقت را تصدیق می‌کنند صحبت کنم.

مسئله مواد مخدر مشکلی جدی است که در کشورهای امپریالیستی داریم و باید با آن بی‌وقفه مبارزه کرد، همانطور که دولت ونزوئلا در حال انجام آن است. نباید فراموش کنیم که ونزوئلا بیش از ۱۰۰۰ کیلومتر مرز با کلمبیا، بزرگترین تولیدکننده کوکائین جهان، دارد که با پایگاه‌های نظامی آمریکا برای «مبارزه» با آن پر شده است. با این حال، همانطور که انتظار می‌رفت، مشکل حل نشده است. به این ترتیب، همچنین تلاش کرده‌اند تا ورود مواد مخدر و کارتل‌ها به ونزوئلا را برای بی‌ثبات کردن کشور انجام دهند، اما موفق نشده‌اند.

ونزوئلا به من ملتی با سطح بالای فکری و سیاسی نشان داد. همچنین بسیار مذهبی و مسیحی، بسیار محترم نسبت به تمامی ادیان که به عنوان فردی بی‌دین، عمیقاً احترام می‌گذارم. همانطور که به مذهبی بودن مردم در کشور خودم احترام می‌گذارم، نه به نخبگان کلیسای کاتولیک که تاریخی از فاشیسم در پس خود حمل میکنند. اما فراتر از مذهب، همانطور که گفتم، سطح فکری و سیاسی برجسته است. تحلیل وضعیت سیاسی ملی و بین‌المللی، استدلالات عمیق در مورد رویدادهای سیاسی که چپ کشورهای ما هم آرزوی داشتن آن‌ها را دارد. در جوامع اروپایی، جهل نتیجه‌ای است که توسط قدرت رسانه‌ای بورژوایی و توانایی بیگانه‌سازی سرمایه ایجاد شده است، که سادگی و تحلیل‌های سطحی از رویدادهای سیاسی و علمی را با دروغ‌های آشکار یا ظریف که به طور روانی ذهن مردم را دستکاری می‌کنند، منتشر می‌کند.

در این تأملات، سعی کردم برداشت‌هایم را بیان کنم، که البته جنبه‌های ذهنی خود را دارد، از موضع سیاسی چپ و انقلابی‌ام. همیشه می‌گوییم که آگاهانه یا ناخودآگاه، ما سوژه‌های سیاسی هستیم که موضع می‌گیریم، چه فعالانه و چه منفعلانه. حقیقت، هرچند مطلق نیست (زیرا ذهنی است و باید به این نکته آگاه باشیم)، همیشه انقلابی است. افرادی که آگاهانه و صریحاً موضع می‌گیرند، از یک موضع سیاسی مشخص، کارت‌هایشان را روی میز می‌گذارند و حداقل قابل اعتمادتر از کسانی هستند که ادعا می‌کنند غیرسیاسی هستند، کسانی که می‌گویند موضع نمی‌گیرند اما در واقعیت، خود را به پیام‌ها و دکترین‌های تحریف کننده قدرت موجود می‌سپارند و به همین دلیل، فعالانه یا منفعلانه، از سیاست‌های امپریالیستی و ناتویی حمایت می‌کنند.

برای نتیجه‌گیری، جایی که فکر می‌کنم بیشترین یادگیری عملی و نظری را داشته‌ام، در یکی از کمون‌های نمادین کاراکاس بوده است، واقع در یکی از محله‌های بسیار خودسازمانده و چاویستای شهر، که در دوران دیکتاتوری‌های خدمتگزار امپریالیسم آمریکا نیز بسیار مبارز بودند. کمون ۲۳ ژانویه تصاویری و درس‌هایی عمیق به من داده است. تصمیمات و کارهای تحول‌آفرین جمعی، قدرت واقعی مردم، آگاه‌ترین و خودسازمانده‌ترین است، زیرا در مجمع تصمیم می‌گیرند که در محله‌هایشان چه کنند و توسعه دهند. از تولید مواد غذایی و سایر محصولات ضروری، صنایع تبدیلی، مدارس و مراکز تفریحی و ورزشی، تا بهبود محله و مسکن. در یک مفهوم عملی کمون و تحول‌آفرین، کمونیستی، که هدف نهایی آن ادغام قدرت کمونی در سراسر کشور با هزاران کمون شهری و روستایی برای دستیابی به یک قدرت فراتر از کمون است که در آن مردم، در تصمیمات مجمعی، سرنوشت کشور را هدایت می‌کنند.

در نهایت، هیچ چیز بهتر از بازدید از ونزوئلا و غرق شدن در آموزه‌های حیاتی گذشته و حال آن نیست که به ما انرژی بدهد و به ما کمک کند در کشور خود و خارج از آن، با قدرت بیشتری در مسیر تحول و خودسازماندهی مردمی، در مسیر روشن به سوی سوسیالیسم، ادامه دهیم.

آندلس، ۴ اوت ۲۰۲۴.