مارکوس سالگادو
ترجمه مجله هفته

رهبران پیشین دانشجویی چپ‌گرا، گابریل بوریک و کامیلا والخو، که اکنون در کاخ موندا جا خوش کرده‌اند، در شیلی انتقادات شدیدی به رئیس‌جمهور ونزوئلا، نیکلاس مادورو، وارد کرده‌اند. آن‌ها او را بدون ارائه مدرک به تقلب در انتخابات ۲۸ ژوئیه متهم می‌کنند. نیازی نیست که راست‌گرایان پینوشتی این موضوع را مطرح کنند؛ انتقادات چپ‌گرایان در دولت کافی و وافی است.
راول سولیوس در یک مقاله برجسته در روزنامه «سرخ» به درستی بیان می‌کند که چپ‌گرایان جشنواره‌ای علیه ونزوئلا به‌طور «غیرانتقادی» تمام تبلیغاتی را که از رسانه‌های مستقر در میامی یا کاراکاس به آن‌ها می‌رسد، تأیید می‌کنند. آن‌ها آمار غیرقابل تأیید اپوزیسیون به رهبری ماریای کوریندا ماچادو را که در یک وب‌سایت از ایالات متحده منتشر شده، به‌عنوان حقیقت می‌پذیرند.

گابریل بوریک، رئیس‌جمهور شیلی، در یک کنفرانس خبری که به وضعیت ونزوئلا اختصاص داده شده بود، گفت: «من هیچ شکی ندارم که رژیم مادورو سعی در تقلب داشته است.» به گفته این رئیس‌جمهور بی‌فروغ، شواهدی مبنی بر دستکاری نتایج انتخابات در عدم ارائه صورت‌جلسه‌های انتخاباتی از سوی چپ‌گرایان وجود دارد.
توانایی پیش‌بینی بوریک با اظهارات خود مادورو در تضاد است، که چند روز پیش اعلام کرد که صورت‌جلسه‌ها را به حزب خود، حزب سوسیالیست متحد ونزوئلا، ارائه خواهد داد، هنگامی که دیوان عالی کشور از او درخواست کرد. آیا بوریک انتظار داشت که این صورت‌جلسه‌ها را به او تحویل دهد؟ همچنین، اپوزیسیون PUD که ادعا می‌کند صورت‌جلسه‌ها را در اختیار دارد، نیز هیچ کپی از آن‌ها را ارائه نمی‌دهد. دیروز سیمون کالسادیلا، نماینده یکی از احزابی که ادموندو گونزالس را در برگه رأی خود قرار داد، در پاسخ به اصرار خبرنگاران در مقابل دیوان عالی کشور در کاراکاس گفت،د«صورت‌جلسه‌ها در وب‌سایت موجود است».
چرا بوریک نتیجه‌گیری می‌کند که مادورو سعی در تقلب داشته است زیرا صورت‌جلسه‌ها را ارائه نمی‌دهد، اما همین را در مورد اپوزیسیون که آن‌ها نیز صورت‌جلسه‌ها را ارائه نمی‌دهند، نمی‌گوید؟
زیرا او تصمیم گرفته است که به یکی از دو طرف، یعنی راست‌گرایان، بپیوندد، که به نظر می‌رسد – با توجه به دولت بی‌مزه‌اش – برایش کار سختی نیست.

کمونیسم جشنواره‌ای

اظهارات کامیلا والخو، وزیر دبیرخانه عمومی دولت شیلی و رهبر پیشین دانشجویی حزب کمونیست، نیز قابل توجه است. او در حساب توییتر خود نوشت: «مادورو به کشور ما آسیب کافی رسانده است» (نقل به مضمون).
او در همان پست ادامه داد: «ما نمی‌توانیم اجازه دهیم که از وضعیت وحشتناک ونزوئلا به‌عنوان بهانه‌ای برای تأیید رفتارهایی که در شیلی پس از دیکتاتوری ریشه‌کن شده‌اند، مانند تعقیب سیاسی یا ممنوعیت احزاب، استفاده شود.» او این را بدون هیچ شرم و حیایی بیان کرد، با وجود اینکه در حال حاضر دانیل جادو، شهردار کمونیست ریکولتا در سانتیاگو، به‌طور واضح مورد تعقیب سیاسی قرار دارد. این یک «پاپوش» است که به‌طور واضح به‌دنبال خارج کردن او از رقابت‌های ریاست‌جمهوری سال آینده است. آیا ممکن است که والخو بخواهد نامزد شود؟

در مورد اینکه مادورو به شیلی «آسیب کافی» رسانده است، ما دچار سردرگمی هستیم، هرچند فرض می‌کنیم که او به مهاجرت ونزوئلایی‌ها به این کشور اشاره دارد، که توسط راست‌گرایان در یک کمپین ضد خارجی استیگما شده است و چپ‌گرایان جشنواره‌ای در دولت گاهی از آن بهره‌برداری می‌کنند. لازم به ذکر است (نه برای والخو، زیرا او این را می‌داند) که مهاجرت ونزوئلایی‌ها به شیلی تحت تأثیر دولت سباستین پی‌نرا در زمان آزمایش گوایدو اختراع شد.
پی‌نرا، رئیس‌جمهور درگذشته، یکی از مقامات دولتی بود که در فوریه ۲۰۱۹ با حضور خود در شهر کلمبیایی کوکوتا، ورود جنجالی را که با کمک دولت ایوان دوکه و با تأیید ایالات متحده سازماندهی شده بود را عملی کرد.
هدف این اقدام ایجاد یک پایگاه در سرزمین ونزوئلا برای «دولت» گوایدو بود.

دموکراسی توخالی

در واقع، فراتر از تفاوت‌های ظاهری، موضع دولت شیلی با دیگر مواضع «پروگرسیو» که در مورد «دموکراسی» ونزوئلا ناله می‌کنند، هم‌راستا است و به‌طور مداوم استراتژی راست‌گرایان افراطی را تأیید می‌کند که به دنبال رسیدن به قدرت در ونزوئلا برای نابود کردن انقلاب بولیواری و هم‌راستایی بزرگ‌ترین ذخایر هیدروکربن جهان با ایالات متحده هستند.
استفاده توخالی از مفهوم دموکراسی، که توسط چپ‌گرایان جشنواره‌ای بر ایدئولوژی‌ها ترجیح داده می‌شود، سیستم را به آزادی قدرتمندان برای بهره‌برداری از منابع طبیعی و نیروی کار تبدیل می‌کند. همان‌طور که سولیوس در مقاله پیشین اشاره می‌کند، «چیزی نگران‌کننده در این چپ‌گرای جشنواره‌ای وجود دارد که با دقت به تحلیل چندهمسری، تک‌همسری، هویت‌ها یا هر درگیری که به قدرت واقعی آسیب نمی‌زند، می‌پردازد، که همچنان یک موضوع سیستمی و اقتصادی است، اما آنها نمی‌توانند از همان دقت تحلیلی برای افشاگری درباره  منافع واقعی مالکان جهان استفاده کند.»