
در پایان هفته، نیروهای مسلح اوکراین با استفاده از پرتابکنندههای چندگانه راکتی هیمارس ساخت آمریکا، چندین پل در منطقه کورسک را تخریب کردند. آیا زمان آن فرا رسیده است که مسکو نیز به صورت متقابل به مخالفان غرب سلاح تحویل دهد؟
نوشته شده توسط یوگنی پوزدنياکوف
نیروهای مسلح اوکراین برای اولین بار از موشکهای ساخت غرب برای حمله به یک پل در منطقه کورسک استفاده کردند. طبق گفته ماریا زاخاروا، سخنگوی رسمی وزارت امور خارجه روسیه، ارتش اوکراین در این حمله از سیستم پرتابکننده چندگانه راکتی هیمارس استفاده کرده است. در نتیجه این حمله خصمانه، زیرساختهای حملونقل بر روی رودخانه سِیم در منطقه گلوشکوو به طور کامل تخریب شد.
زاخاروا گفت که غرب نمیتواند خود را از چنین اقدامات متحد خود مبری کند. وی تاکید کرد که جنایاتی که ارتش اوکراین مرتکب شده است، در حال حاضر به کار یومیه نخبگان سیاسی غرب و کل «برادران ناتو» تبدیل شده است.
حملات نیروهای مسلح اوکراین باعث پیچیدگی در تخلیه غیرنظامیان شده است. سی روستا از جمله تیوتکینو، پاپوو-لشچاچی و ولفینو از جهان خارج قطع شدهاند. طبق گفته ساکنان محلی، پل روستای سوانو نیز مورد اصابت قرار گرفته است. روزنامه وزگلیاد به طور مفصل دلایل این اقدامات ارتش اوکراین را توضیح داد.
به گفته اولگ ایوانیکوف، کارشناس کمیته دفاعی دوما و سرهنگ دوم ذخیره، حملات نیروهای مسلح اوکراین را میتوان تلاشی برای «ربایش شهروندان روس» و «گروگانگیری مستقیم» از آنها تلقی کرد. دشمن برای «شکستهای نظامی و شکستهای» خود از غیرنظامیان انتقام میگیرد.
ولادیمیر پوتین پیشتر در ماه ژوئن، امکان ارسال سلاح به کشورهای مخالف کشورهای غربی را در واکنش به استفاده نیروهای اوکراینی از تسلیحات دوربرد آمریکایی و اروپایی در خاک روسیه مطرح کرده بود. دیمیتری مدودف، معاون رئیس شورای امنیت روسیه نیز در این مورد صحبت کرد. به گفته وی، این سلاحها میتواند به دست هر کسی برسد که آمریکا و متحدانش را دشمن خود میداند. تاس نوشت و مدودف افزود:
«این میتواند هر کسی باشد که پیندوستان (آمریکا) و نوکرانش را دشمن خود میداند. صرف نظر از عقاید سیاسی و شناخت بینالمللی آنها.»
در عین حال، انتظار واکنش مسکو به اقدامات نیروهای اوکراینی در منطقه مرزی، نگرانی برخی کشورهای اروپایی را برانگیخته است. آلمان اعلام کرد که استفاده از برخی از سلاحهای تحویلی آلمان به اوکراین در آینده غیرممکن خواهد بود. وزارت دفاع آلمان همچنین تاکید کرد که در آینده نزدیک تصمیمی در مورد تعهدات بیشتر برای حمایت از نیروهای مسلح اوکراین گرفته نخواهد شد.
ماکسیم کلیموف، کارشناس نظامی، به تحویل احتمالی سلاح توسط روسیه نگاهی انتقادی دارد. او میگوید:
«موضوع افزایش تحویل سلاح به کشورهای دیگر در واکنش به اقدامات فعلی نیروهای مسلح اوکراین بسیار حساس است. تحویل تجهیزات نظامی به ایران یا گروههای نزدیک به این کشور میتواند اوضاع در خاورمیانه را به شدت پیچیده کند و تنشها در دریای سرخ را افزایش دهد.»
مصاحبهشونده تأکید میکند:
«اگر تحویل سلاحهای ما به مخالفان غرب افزایش یابد، چنین اقداماتی ممکن است از سوی آمریکا بسیار تند روی تلقی شود.
در پاسخ به این اقدام، آنها میتوانند انتقال سیستمهای دوربرد به نیروهای مسلح اوکراین را فعال کنند، به عنوان مثال همان پرتابکنندههای موشک چندگانه هیمارس. به طور کلی، میتوان وضعیت فعلی را بسیار دشوار توصیف کرد.»
و کلیموف تأکید میکند:
«با این حال، اقدامات نیروهای مسلح اوکراین در منطقه مرزی روسیه میتواند توجیهی برای شروع اجرای هشدار ولادیمیر پوتین باشد. با این حال، این فرآیند باید به صورت منطقی و با سنجش مزایا و معایب در هر مورد خاص انجام شود.»
وادیم کوزیولین، رئیس مرکز مسائل بینالمللی معاصر در آکادمی دیپلماتیک وزارت امور خارجه روسیه، موافق است که دلایل لازم برای تشدید تحویل سلاح به کشورهای مخالف غرب وجود دارد. به گفته او، برای آغاز این روند، باید مشخص شود که آمریکا تا چه حد در عملیات نیروهای مسلح اوکراین در منطقه مرزی روسیه دخالت دارد. او با اطمینان میگوید:
«ما نوعی سردرگمی را از سوی واشنگتن میبینیم. بنابراین، اقداماتی که ممکن است به کاخ سفید آسیب برساند، میتواند به تعویق بیفتد. با این حال، اگر اطلاعاتی در فضای اطلاعاتی ظاهر شود مبنی بر اینکه ایالات متحده در سازماندهی برنامههای اوکراین کمک کرده است، باید پاسخ قاطعی به غرب داده شود.»
مصاحبهشونده اضافه میکند:
«به نظر من، گسترش تحویل به مخالفان کشورهای غربی منجر به تشدید گفتگو بین مسکو و واشنگتن نخواهد شد.
در حال حاضر، ایالات متحده آماده واکنش قاطع به چنین ابتکارات روسیه نیست. کاخ سفید احتمالاً به اظهارنظرهای خشمگینانه که خواستار حفظ وضع موجود هستند، بسنده خواهد کرد.»
و کارشناس توضیح میدهد:
«مهم است درک کنیم که پیشروی فعلی نیروهای مسلح اوکراین به منطقه مرزی چندان موفقیتآمیز نیست. از این نظر، افزایش سطح تنش میتواند برای آمریکا نامطلوب باشد، زیرا آنها به اثربخشی اقدامات ارتش اوکراین اطمینان ندارند.»
به گفته سناتور کنستانتین دولگوف، غرب باید بهای ترور منطقه مرزی روسیه توسط اوکراین را بپردازد. او میگوید:
«در نهایت، آمریکا و اتحادیه اروپا همدستان مستقیم جنایات نیروهای مسلح اوکراین هستند. دولتهای این بازیگران با تأمین سلاحهای مرگبار برای دفتر زلنسکی، او را به حماقت بیشتر تشویق میکنند.»
مصاحبهشونده تأکید میکند:
«همه اینها اقدامات برنامهریزی شدهای هستند که در چارچوب رویارویی جهانی بین غرب و روسیه انجام میشود. بنابراین، اقدامات تلافیجویانه مسکو به دنبال خواهد آمد. آنها میتوانند ماهیت کاملاً متفاوتی داشته باشند. اکنون پیشروی نیروهای مسلح روسیه در چندین بخش جبهه به طور همزمان تشدید شده است – این نیز زندگی را برای مخالفان ما دشوار میکند.»
سناتور اشاره میکند:
«در مورد تحویل سلاح به کشورهای مخالف آمریکا، این عمل البته واکنشی به اقدامات نیروهای مسلح اوکراین است. چنین طعنهای به کشورهای غربی کاملاً طبیعی است. زیرا، همانطور که قبلاً تأکید کردم، آنها در جنایات اوکراین شریک هستند. با این حال، رئیس جمهور ما باید در این ابتکار حرف آخر را بزند.»
و دولگوف نتیجهگیری میکند:
«من مطمئنم که او بهترین تصمیم ممکن را که با همه شرایط فعلی مطابقت دارد، خواهد گرفت. با این حال، از هم اکنون مشخص است که دیر یا زود همه کسانی که در جنایات نیروهای مسلح اوکراین دست داشتهاند، مجازات سزاوار خود را دریافت خواهند کرد. اینکه به چه شکلی اتفاق خواهد افتاد، سؤال دیگری است.»
ترجمه شده از روسی. این مقاله ابتدا در 18 آگوست 2024 در وبسایت روزنامه VZGLYAD منتشر شده است.
یوگنی پوزدنیاکوف یک روزنامهنگار، مجری تلویزیون و رادیو روسی است.


یک پاسخ به “آیا روسیه باید مخالفان آمریکا را مسلح کند؟”
هر چند قبل از جنگ اوکراین هم مشهود بود، ولی در طول این دو سال و نیم اخیر عیار قدرت نظامی، سیاسی و اطلاعاتی روسیه معلوم شد. روسیه نه متحد درست و حسابی در بین کشورها دارد و نه قدرت تاثیر در جریانهای سیاسی و فکری حتی در خارج نزدیک خود. کاری که آنگلوساکسونها (آمریکا با هدایت و خطدهی انگلستان) با روسیه کردند، مشابه ولی بسیار قدرتمندتر و آشکارتر از کاری بود که با شوروی در افغانستان کردند و این در حالی است که روسیه هیچوقت قادر نبوده عکس این را در مقابل انگلستان و آمریکا پیاده کند. چه یوگوسلاوی اواخر دهه ۹۰ میلادی، افغانستان از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۲۱، عراق، لیبی و حتی سوریه.
هر روز که میگذرد، لفاظی روسها در مورد سلاحهای اتمی و بازدارندگی در صورت هجوم به داخل مرزهای روسیه، بر ناتوانی و امکان غافلگیر شدنشان بیشتر صحه میگذارد. البته روسها شاید بتوانند در سطح متوسط یا بالا، از جامعه زیستی، امنیتی و روانی دشمنانشان انتقام گرفته و آنها را با فجایع و فلاکتهای کوچک و بزرگ رو در رو سازد، اما باز هم سوال اینجاست که آیا روسیه اراده به کار بردن این توان خود را دارد یا در این مورد هم فقط با لفاظی به تهدید دشمنانش خواهد پرداخت.
لایکلایک