توسط جان بلامی فاستر و بارت کلارک
منتشر شده در مانتلی ریویو
ترجمه مجله هفته

قدرت دریایی و محاصره چین

امروزه، «آینه وار» عمل کردن واشنگتن، به ویژه در زمینه منطقه هند و آرام، ادامه دارد. در این رویکرد، امپریالیسم آمریکا به عنوان ضد امپریالیسم و اساس حفظ «صلح» در منطقه از هفتاد و پنج سال پیش – از زمان انقلاب چین – به تصویر کشیده می شود. به ما گفته می شود که نقش ایالات متحده در منطقه، ترویج «آزادی «، ارائه «خودمختاری و گزینه ها» و ایجاد «رویکردهای مبتنی بر قوانین» است. به طور کلی، هدف حفظ «امنیت» و «رفاه منطقه ای» است. در این استراتژی بزرگ امپریالیستی، ژئوپلیتیک و ژئواکونومی به هم گره خورده اند. امروزه حدود «دو سوم اقتصاد جهانی» در این منطقه مستقر است که منجر به سرمایه گذاری های مالی، سیاسی و نظامی اضافی در منطقه شده است که واشنگتن آن را «مرکز ثقل جهان» می داند.

برای دستیابی به هدف خود، یعنی «ایجاد تعادل نفوذ در جهان که برای ایالات متحده حداکثر سودمند باشد»، واشنگتن به گفته خود باید متحدان خود در هند و اقیانوس آرام را در برابر رفتار «آزار‌دهنده» و «زیانبار» چین محافظت کند. این یک ضرورت مطلق است، زیرا به گفته وزارت امور خارجه آمریکا، «حزب کمونیست چین (ح.ک.چ)» «بزرگترین تهدید زمان ما» است و به دنبال تبدیل شدن به یک ابرقدرت منطقه ای و جهانی است. گفته می شود چین «یک شهروند جهانی نمونه» نیست، بلکه یک «قدرت تجدیدنظرطلب» است و باید با آن مقابله شود. طبق استراتژی هند و اقیانوس آرام بایدن، این طرح شامل تکیه بر «پیمان های آهنین»، ایجاد ارتباط بیشتر «بین هند و اقیانوس آرام و یوروآتلانتیک» که تا کشورهای عضو ناتو گسترش می یابد، ایجاد «بازدارندگی یکپارچه» در «مناطق جنگی»، افزایش سرمایه گذاری در بهبود ظرفیت های نظامی و عملیات های ایالات متحده، از جمله تمرینات مشترک با متحدان، و گسترش حضور نظامی ایالات متحده است. از نظر استراتژیک، این بدان معنی است که باید از «بزرگترین قدرت نامتقارن»، یعنی «شبکه اتحادها و مشارکت های امنیتی» ایالات متحده در منطقه، به عنوان اولویت برای «توسعه و استفاده از توانایی های جنگ پیشرفته» برای محافظت از شهروندان و منافع آنها استفاده شود. طرح بزرگتر امپریالیستی شامل استراتژی آناکوندا است که در آن چین با پایگاه های نظامی آمریکا محاصره می شود و پیمان های مختلف و توافقات امنیتی به عنوان پایه ای برای تلاش برای «محاصره» استراتژیک چین استفاده می شود. این اقدامات، به ویژه احیای تشکیل گفتگوی امنیتی کواد، نگرانی هایی را در مورد تلاش ایالات متحده برای ایجاد یک ناتو آسیایی به عنوان بخشی از جنگ سرد جدید ایجاد کرده است که واشنگتن بارها به آن اشاره کرده است.
اگرچه ایالات متحده با تأکید ادعا می‌کند که یک «قدرت هند و اقیانوسیه» با ارتباطاتی است که به صدها سال پیش باز می‌گردد، اما موقعیت استراتژیک کنونی آن در این منطقه – که شامل مستعمرات واقعی مانند گوام و ساموآی آمریکا و همچنین وابستگی‌ها و تعدادی پایگاه نظامی است – عمدتاً محصول تاریخی جنگ اسپانیا و آمریکا، جنگ جهانی دوم و جنگ سرد است. یکی از ایالت‌های آمریکا، هاوایی، توسط ارتش آمریکا به عنوان بخشی از منطقه عملیاتی USINOPACOM معرفی می‌شود که به همراه مستعمرات آمریکا در این ابرمنطقه، نقش آمریکا را به عنوان یک قدرت حاکم در هند و اقیانوس آرام و یک قدرت نظامی برتر تأیید می‌کند.

هنگامی که بریتانیا در اواسط قرن بیستم شروع به عقب‌نشینی از منطقه هند و اقیانوس آرام کرد، تعدادی توافق‌نامه مخفی برای تبادل اطلاعات در مورد چین و اتحاد جماهیر شوروی امضا کرد. توافق‌نامه UKUSA (بریتانیا/ایالات متحده آمریکا) در سال 1946 امضا شد. این توافق‌نامه در سال‌های 1948 و 1956 به استرالیا، کانادا و نیوزلند گسترش یافت و «پنج چشم» را ایجاد کرد که اطلاعات دفاعی، انسانی و ژئوپلیتیکی را جمع‌آوری و مبادله می‌کنند تا تلاش‌های سازمان‌های اطلاعاتی را در داخل و بین کشورها هماهنگ کنند. از این تلاش‌های هماهنگ برای نظارت بر عملیات ویت مین در جنگ ویتنام استفاده شد. بریتانیا در سال 1971 با اعضای مشترک‌المنافع استرالیا، مالزی، نیوزلند و سنگاپور، توافق‌نامه‌های دفاعی پنج قدرت را منعقد کرد که در چارچوب آن کشورها توافق کردند که در مورد تهدیدات بالقوه در منطقه با یکدیگر مشورت کنند تا «ثبات» هند و اقیانوس آرام را تضمین کنند.

واشنگتن در تلاش برای گسترش بیشتر حضور خود در هند و اقیانوس آرام، قدرت دریایی خود را تقویت کرده است، هم با نظامی‌سازی کشورهای متحد در برابر تهدید ادعایی چین و هم با ایجاد زیرساخت‌های ژئوپلیتیکی گسترده‌تر. از حدود چهل کشور در منطقه هند و اقیانوس آرام، همانطور که قبلاً ذکر شد، ایالات متحده تنها با پنج کشور پیمان‌های نظامی (پیمان‌های دفاعی) دارد: استرالیا، ژاپن، فیلیپین، جمهوری کره (کره جنوبی) و تایلند. این پیمان‌ها که بیشتر ماهیت تهاجمی دارند تا دفاعی، چین، کره شمالی و روسیه را به‌عنوان اهداف اصلی خود قرار داده‌اند. واشنگتن در تلاش برای ایجاد یک بلوک استراتژیک بزرگ‌تر، همچنین سعی کرده است مشارکت‌های امنیتی اضافی با هند، اندونزی، مالزی، نیوزلند، سنگاپور و ویتنام ایجاد کند.
ایالات متحده به طور فزاینده ای هند را به عنوان یک بازیگر کلیدی در استراتژی امپریالیستی خود می داند و بر این نکته تاکید می کند که «هند نقش اساسی در تحقق چشم انداز مشترک ما برای یک هند و اقیانوس آرام آزاد و باز ایفا می کند». در سال 2016، ایالات متحده یک مشارکت دفاعی مهم با هند منعقد کرد تا ظرفیت های نظامی آن را افزایش دهد و آن را به عنوان یک «تأمین کننده خالص امنیت» در ابرمنطقه قرار دهد. این توافق به هند «دسترسی بدون مجوز» برای خرید فناوری های نظامی که توسط وزارت بازرگانی نظارت می شود، ارائه می دهد. تجارت کالاهای دفاعی نظامی با هند که توسط دفتر امور سیاسی-نظامی ایالات متحده هماهنگ می شود، «از تقریباً صفر در سال 2008 به بیش از 20 میلیارد دلار در سال 2020 افزایش یافت». ایالات متحده نه تنها خرید هواپیماهای جنگی از لاکهید مارتین و بوئینگ را به هند، که کشوری غیرعضو در پیمان است، پیشنهاد کرده است، بلکه یک سیستم هوانوردی بدون سرنشین از دسته 1 رژیم کنترل فناوری موشکی را نیز به آن ارائه کرده است.

در تلاش برای تقویت توافقات موجود و تلاش برای نزدیک‌تر کردن هند به ایالات متحده، گروه چهارگانه در سال 2017 با هدف اعلام شده محدود کردن نفوذ چین در منطقه هند و اقیانوس آرام احیا شد. این گفتگوی امنیتی غیررسمی عمدتاً بین استرالیا، هند، ژاپن و ایالات متحده برگزار شد. حضور هند کلید گفتگوی موسوم به سه به علاوه یک است، زیرا سه کشور دیگر قبلاً بخشی از سیستم پیمان نظامی تحت رهبری ایالات متحده در منطقه بودند. هند یک شرکت کننده محتاط بود که نمی خواست از اهداف غربی ها را به طور کامل حمایت کند، موقعیت خود را در منطقه مختل کند یا نقش یک جبهه امنیتی را بر عهده بگیرد. علاوه بر این، هند در سال 2005 یک مشارکت استراتژیک با چین برای ترویج رفاه و صلح امضا کرد و بنابراین چندین مشارکت در منطقه دارد. دهلی نو با پیشنهادهای گسترش عضویت کواد مخالفت کرده است. با این وجود، همکاری کواد با افزایش مانورهای نظامی مشترک در منطقه هند و اقیانوس آرام همزمان شد که واشنگتن آن را پیش درآمدی بر یک بلوک استراتژیک گسترده تر در منطقه هند و اقیانوس آرام می داند. کواد ادعاهای دریایی چین در دریای چین جنوبی را به چالش می کشد. این گروه به عنوان ابزاری برای ترویج منافع انجمن ملل آسیای جنوب شرقی (آسه آن) و به عنوان پایه ای برای توسعه سیاسی و اقتصادی معرفی شده است. مطابق با «چارچوب اقتصادی هند و اقیانوس آرام» جامع بایدن، این گروه به عنوان مقابله ای برای ابتکار کمربند و جاده چین در نظر گرفته شده است. تا به امروز، گروه چهارگانه به عنوان ابزاری برای دستیابی به اهداف بزرگتر، کشش زیادی پیدا نکرده است، اما به عنوان یکی از چندین توافق استراتژیک برای به چالش کشیدن چین باقی مانده است.

ایالات متحده و سه متحدش – استرالیا، ژاپن و فیلیپین – که اکنون به صورت مشترک با نام اسکوا (Squad) شناخته می‌شوند (که نباید با کواد اشتباه گرفته شود)، در آوریل و مه 2024 مانورهای دریایی مشترکی را در دریای چین جنوبی انجام دادند. متحدان اسکوا ادعا می‌کنند که این مانورهای نظامی برای بهبود «قابلیت‌های مشترک» آن‌ها و «حفظ حق ناوبری و پرواز و احترام به حقوق دریایی مطابق با قوانین بین‌المللی» انجام می‌شود. این اقدام به وضوح تحریک‌آمیز است، زیرا این عملیات در داخل «مرز دریایی چین» انجام شد و توسط چین به عنوان بخشی از «نمایش قدرت نظامی» واشنگتن تلقی می‌شود.

نکته مهم‌تر، شبکه‌ای از پایگاه‌های نظامی در هند و اقیانوس آرام است که چین را احاطه کرده و به حفظ سلطه دریایی کمک می‌کند. ایالات متحده مدت‌هاست آزادی حرکت بی‌دردسر در سراسر هند و اقیانوس آرام را بدیهی می‌داند و حتی کشتی‌ها و هواپیماهای نظامی خود را از تنگه تایوان به آب‌های سرزمینی چین می‌فرستد، با این استدلال که از امنیت و حفاظت از کشورهای آسیایی اطمینان حاصل می‌کند و از طریق مشارکت فراآتلانتیک برای تضمین تجارت آزاد کمک می‌کند. این حضور استراتژیک برای واشنگتن با افزایش توانایی‌های دریایی چین و گسترش تجارت بین چین و سایر کشورهای آسیایی که نقش اقتصادی نسبی ایالات متحده را در ابرمنطقه کاهش داده است، اهمیت بیشتری پیدا کرده است.

طبق گزارش سرویس تحقیقات کنگره در ژوئن 2023 با عنوان «زیرساخت‌های دفاعی ایالات متحده در هند و اقیانوس آرام»، ایالات متحده دارای «حداقل 66 پایگاه دفاعی مهم در منطقه» است که به عنوان «مرکز ژئوپلیتیک قرن بیست و یکم» نیز شناخته می‌شود. سایر دارایی‌ها و سرزمین‌های تحت کنترل ایالات متحده (از جمله مستعمره ایالات متحده گوام) در سراسر اقیانوس آرام گسترده شده است. برخی دیگر در کشورهای متحد از جمله ژاپن، کره جنوبی، استرالیا و فیلیپین قرار دارند. این زیرساخت نظامی هند و اقیانوس آرام، یعنی شبکه پایگاه‌ها در ابرمنطقه، بیش از 375000 نظامی آمریکایی را در خود جای داده است.
اگر بخواهیم منطقه هند و اقیانوس آرام را با استفاده از خط بین‌المللی تاریخ به دو بخش شرقی و غربی تقسیم کنیم، خواهیم دید که ایالات متحده بیست و شش پایگاه نظامی در بخش شرقی (از سواحل اقیانوس آرام آمریکا تا خط تاریخ) و چهل پایگاه در بخش غربی (از خط تاریخ در اقیانوس آرام تا انتهای مرز فرماندهی هند و اقیانوس آرام آمریکا در اقیانوس هند) دارد. (به نقشه 2: «مکان‌های مهم دفاعی ایالات متحده در هند و اقیانوس آرام» مراجعه کنید). طبق گزارش سرویس تحقیقات کنگره، اگرچه پایگاه‌های شرقی برای حفظ کل شبکه حیاتی هستند، اما احتمال حمله به آن‌ها با سلاح‌های متعارف توسط دشمن کمتر است. برعکس، پایگاه‌های نظامی در غرب اقیانوس آرام گره‌های مهم عملیات نظامی پیشرفته هستند و به طور بالقوه در برد سلاح‌های متعارف قرار دارند. مهم‌تر از آن، پایگاه‌های غربی مهم‌ترین نقاط شروع برای حملات آمریکا هستند.

نقشه 2. مکان‌های مهم دفاعی ایالات متحده در هند و اقیانوس آرام

منبع: براساس «شکل 2: پایگاه‌های دفاعی در هند و اقیانوس آرام»، کنگره ایالات متحده، سرویس تحقیقات کنگره، زیرساخت‌های دفاعی ایالات متحده در هند و اقیانوس آرام، 6 ژوئن 2023.

این شصت و شش پایگاه نظامی مهم ایالات متحده در هند و اقیانوس آرام که توسط سرویس تحقیقات کنگره نامگذاری شده است، تنها بخشی از زیرساخت‌های دفاعی است که برای محاصره چین استفاده می‌شود – همانطور که جان پیلجر فقید اشاره کرد، به طور واقع‌بینانه حدود چهارصد پایگاه نظامی آمریکا در اطراف چین وجود دارد. پایگاه‌های هند و اقیانوس آرام برای حفظ برتری نیروی دریایی بسیار مهم هستند. آن‌ها به عنوان بخش مهمی از مهار استراتژیک چین در نظر گرفته می‌شوند. به همین منظور، ایالات متحده به طور فعال با کشورهای میزبان برای ایجاد پایگاه‌های بیشتر، چه به صورت دائمی و چه به عنوان مکان‌های غیرمنتظره برای عملیات پشتیبانی، مذاکره می‌کند. از سال 2011، آن‌ها دوازده پایگاه دیگر در استرالیا و فیلیپین به دست آورده‌اند. تأسیسات و تجهیزات جدیدی در گوام و ژاپن در حال ساخت است. کنگره برای سال‌های مالی 2020 تا 2023، 8.9 میلیارد دلار برای ساخت پایگاه‌های نظامی جدید در هند و اقیانوس آرام اختصاص داده است. ابتکار بازدارندگی در منطقه اقیانوس آرام در سال 2020 پیشنهاد شد و برای تأمین مالی سرمایه‌گذاری‌های بیشتر برای مدرن‌سازی، تقویت و گسترش حضور، ظرفیت‌ها و زیرساخت‌های نظامی ایالات متحده در چارچوب USINDOPACOM، به منظور افزایش آمادگی در برابر چین و تضمین حمایت نظامی ایالات متحده از متحدان، استفاده می‌شود.
یکی از جدیدترین و تهاجمی‌ترین توافقات نظامی واشنگتن، اوکوس است که استرالیا، بریتانیا و ایالات متحده در آن مشارکت دارند. اوکوس که در سال 2021 تأسیس شد، با هدف بهبود امنیت نظامی فراتر از پیمان پنج چشم ایجاد شده است. علاقه زیادی به تحقیق در مورد فناوری‌های مرتبط با جنگ سایبری و الکترونیکی وجود دارد. یکی دیگر از تمرکزهای اصلی، حمایت بریتانیا و ایالات متحده از استرالیا برای خرید زیردریایی‌های هسته‌ای است تا ظرفیت‌های نظامی این کشور را افزایش دهد. این توافق نگرانی‌های زیادی را در میان کشورهای دیگر هند و اقیانوس آرام از جمله اندونزی و مالزی ایجاد کرده است که آیا اوکوس منجر به درگیری‌های بیشتر، گسترش سلاح‌های هسته‌ای در غرب اقیانوس آرام و پیامدهای مرگبار خواهد شد یا خیر. زیردریایی‌های هسته‌ای به عنوان اولین گام خطرناک برای معرفی زیردریایی‌های هسته‌ای مسلح، در این مورد به ابتکار دو قدرت هسته‌ای غربی، تلقی می‌شود. اولین گفتگوها در مورد گسترش اوکوس بر روی ژاپن متمرکز بود که از استرالیا در خرید زیردریایی‌های هسته‌ای مسلح حمایت می‌کند، و نیوزیلند که اشاره کرده است که ممکن است مشارکت در ابعاد غیرهسته‌ای این مشارکت را در نظر بگیرد.

با توجه به توسعه زیرساخت‌های نظامی و اقتصادی بلوک ایالات متحده که در درجه اول علیه چین هدایت می‌شود و پکن از آن آگاه است، تلاش کرده است تا اقداماتی را برای تضمین امنیت خود انجام دهد. با این وجود، واشنگتن به متحدان خود اطمینان می‌دهد که مفهوم مشترک دسترسی و مانور آن در فضاهای مشترک جهانی که قبلاً به عنوان نبرد هوایی-دریایی شناخته می‌شد، یک رویکرد یکپارچه ارائه می‌دهد که «تخریب، نابودی و شکست» استراتژی‌های نظامی دفاعی دشمنانی مانند چین را بر هم خواهد زد. در محافل نظامی ایالات متحده، صحبت از یک جنگ جهانی سوم احتمالی در هند و اقیانوس آرام به سختی متوقف می‌شود، اگرچه این تقریباً به طور اجتناب‌ناپذیری به یک درگیری هسته‌ای منجر خواهد شد که کل بشریت را تهدید می‌کند. به همین دلیل، جنگ سرد جدید واشنگتن علیه چین که بر سر کنترل هند و اقیانوس آرام است، یک تظاهر واضح از چیزی است که اکنون «خطرناک‌ترین مرحله امپریالیسم» نامیده می‌شود.

امپریالیسم پسا-صنعتی و هند و اقیانوس آرام

واقعیت اساسی که استراتژی امپریالیستی کنونی ایالات متحده را تعیین می‌کند، کاهش شدید هژمونی اقتصادی، مالی و سیاسی ایالات متحده در جهان است. از زمان جنگ جهانی دوم، سرمایه‌داری ایالات متحده با کمک یک «امپریالیسم هژمونیک جهانی» بر اقتصاد جهانی تسلط داشته است. اکنون که این هژمونی در دوره امپریالیسم پسا-صنعتی در حال کاهش است، واشنگتن با مجموعه‌ای از تناقضاتی روبرو است که در داخل سیستم غیرقابل ریشه‌کنی هستند.
تلاش ایالات متحده برای تبدیل شدن به یک قدرت جهانی تک‌قطبی پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال 1991، بازتابی از تمایلات انبساط‌طلبانه خودِ سرمایه‌داری و تقسیمات ذاتی آن بر اساس دولت‌های ملی است. امپریالیسم ذاتی سرمایه‌داری است و چهره جهانی آن را نشان می‌دهد. با این حال، سه دهه پس از تلاش برای برتری تک‌قطبی، اوضاع به سرعت به سمت یک جهان چندقطبی در حال تغییر است. اگرچه ایالات متحده با قدرت نظامی عظیم خود همچنان نیروی غالب برای تخریب جهانی است، اما توانایی آن برای تبدیل این قدرت به تجدید قدرت اقتصادی و سیاسی خود محدود است. رویارویی‌های نظامی با دیگر قدرت‌های بزرگ امروز این پرسش را مطرح می‌کند که آیا یک آرماگدون جهانی در انتظار است یا خیر. همان‌طور که حتی البریج کولبی، استراتژیست جمهوری‌خواه و مخالف سرسخت چین و نویسنده اصلی استراتژی دفاع ملی 2018 دولت ترامپ اخیراً اذعان کرده است، روزهای «برتری» ایالات متحده به عنوان یک قدرت جهانی هژمونیک به پایان رسیده است: «یک سیاست خارجی بر اساس برتری ایالات متحده به سادگی امکان‌پذیر نیست.» بنابراین ادامه این مسیر، راهی به سوی حماقت است.

علاوه بر این، ایالات متحده با جمهوری خلق چین روبرو است؛ کشوری که سریع‌ترین رشد اقتصادی تاریخ را تجربه کرده و بر اساس یک شکل اجتماعی کاملاً متفاوت استوار است که به نقاط قوت دولت و بازار در قالب سوسیالیسم با ویژگی‌های چینی تکیه دارد. چین به عنوان یک تمدن پنج هزار ساله، هم یک چالش فرهنگی و هم اقتصادی برای غرب است و با ابتکارات تمدنی جهانی خود، هنجارهای جدید جهانی را مطرح می‌کند. چین به دنبال ایجاد یک بلوک نظامی مقابل ایالات متحده و متحدانش نیست، بلکه از تشکیل چنین «مواجهه بلوکی» اجتناب می‌کند.
واکنش ایالات متحده به این شکل بوده است که بیش از پیش، ظهور چین را به عنوان یک مسئله امنیتی تلقی کند که نیازمند رویکردی استراتژیک است. آن‌ها دریافته‌اند که اگر نفوذ اقتصادی کلی چین در منطقه هند-آرام ادامه یابد، نفوذ آمریکا بر مرکز صنعتی کنونی جهان به طور متناسب کاهش خواهد یافت و در نهایت منجر به سقوط امپراتوری ایالات متحده خواهد شد. با توجه به رکود اقتصادی چندین دهه اخیر که ریشه در نظام سرمایه‌داری انحصاری دارد و راه حلی آشکار برای آن دیده نمی‌شود، ایالات متحده قادر نیست تنها با ابزارهای اقتصادی به سلطه خود ادامه دهد. بنابراین، طبقه سرمایه‌دار ایالات متحده به همراه متحدان غربی خود، اکنون با اقدامات خود، بشریت را در معرض خطر فروپاشی قرار می‌دهند.
برای توجیه تشدید تنش‌ها در منطقه هند-آرام، واشنگتن مجبور شد پکن را به عنوان تهدیدی برای کشورهای همسایه معرفی کند. با این حال، از میان بیش از چهل کشور در منطقه هند-آرام، تنها پنج کشور پیمان دفاعی با ایالات متحده دارند که اکثر آن‌ها نتیجه جنگ‌های گذشته هستند. درک عمومی کشورهای منطقه هند-آرام در ده یا دو سال اخیر، افزایش امنیت بوده است که ناشی از نگرش غیرتهاجمی چین و روابط اقتصادی و تجاری روزافزون است. اگرچه طبیعتاً اختلافات تجاری و ارضی وجود دارد، اما چین در آسیا به طور کلی به عنوان منبعی برای توسعه اقتصادی جمعی تلقی می‌شود. چین توافق‌نامه‌های تجارت آزاد بیشتری را با کشورهای منطقه هند-آرام امضا کرده است نسبت به ایالات متحده. علاوه بر این، چین کمک‌های توسعه‌ای گسترده‌ای را در اختیار سایر کشورهای منطقه هند-آرام قرار می‌دهد. در سال 2017، چین 36 میلیارد دلار آمریکا از این کمک‌ها را توزیع کرد و بدین ترتیب 3 میلیارد دلار آمریکا که ایالات متحده ارائه کرده بود را تحت الشعاع قرار داد. به طور کلی، کشورهای این منطقه، یکپارچگی اقتصادی با چین را یک وضعیت برد-برد می‌دانند، در حالی که سلاح‌سازی روابط اقتصادی و سیاسی به دستور ایالات متحده را یک وضعیت باخت-باخت می‌دانند.
همانطور که دیوید سی. کانگ، دانشمند برجسته روابط بین‌الملل، در کتاب «استراتژی بزرگ آمریکا و امنیت شرق آسیا در قرن بیست و یکم» (۲۰۱۷) و آثار دیگر خود بیان کرده است، سهم هزینه‌های نظامی در تولید ناخالص داخلی بزرگترین کشورهای شرق آسیا در دهه‌های اخیر به طور کلی کاهش یافته است. اگر ۱۱ کشور بزرگ را در نظر بگیریم، این سهم به حدود نصف آنچه دو دهه و نیم قبل بود، کاهش یافته است؛ از متوسط ۳.۳۵ درصد در سال ۱۹۹۰ به متوسط ۱.۸ درصد در سال ۲۰۱۵ رسیده‌ است – و این روند همچنان ادامه دارد. این امر به طور عینی نشان می‌دهد که احساس امنیت ملی در منطقه بیشتر در حال افزایش است تا کاهش. این ایالات متحده است که در تلاش است این فضای صلح را بر هم بزند، نه به خاطر شرق آسیا، بلکه برای حفظ موقعیت برتر خود به عنوان یک قدرت جهانی به هر قیمتی.

سی. رایت میلز زمانی گفته بود: «علت مستقیم جنگ جهانی سوم، آماده شدن برای آن است.» ایالات متحده که با سقوط امپراتوری جهانی هژمونیک خود روبرو است، نه تنها برای جنگ جهانی سوم آماده می‌شود، بلکه به طور فعال آن را تحریک می‌کند. با این حال، نشانه‌هایی وجود دارد که در ایالات متحده و سایر کشورهای هسته امپریالیستی اقتصاد سرمایه‌داری جهانی، یک جنبش توده‌ای ضد امپریالیستی در حال ظهور است، که با جنبش برای آزادی فلسطین در واکنش به جنگ نسل‌کشی اسرائیل در غزه که مورد حمایت واشنگتن بود، آغاز شده است. جنبش جهانی امروز باید ضد امپریالیستی، ضد سرمایه‌داری، ضد جنگ و زیست‌محیطی باشد. زیرا جایگزین آن، نابودی جهانی است و این مبارزه‌ای است که تنها بشریت می‌تواند برنده آن باشد.