مشاور امنیت ملی آمریکا، سالیوان در پکن 

نوشته یورگ کروناور 
ترجمه مجله هفته

اگر کسی امیدوار بوده باشد که گفتگوهای مشاور امنیت ملی ایالات متحده، جیکوب سالیوان، در پکن منجر به کاهش تنش‌ها در روابط بین آمریکا و چین شود، احتمالاً اکنون به شدت ناامید شده است. بر اساس اطلاعات موجود، سالیوان به وضوح تأکید کرده است که ایالات متحده همچنان تلاش خواهد کرد تا جمهوری خلق چین را با سیلی از تحریم‌ها، از نظر فناوری به رتبه دوم تنزل دهد. همچنین، بدون شک، آمریکا به تحریکات خود در مورد تایوان ادامه خواهد داد. علاوه بر این، همکاری نظامی خود با فیلیپین را نیز ادامه خواهد داد، کشوری که دولت آن کشور خود را به عنوان «میدان نبرد» احتمالی برای جنگ بین ایالات متحده و چین آماده می‌کند، همانطور که نخست‌وزیر سنگاپور در اواخر سال ۲۰۲۳ هشدار داده بود. اگر واشنگتن کوتاه بیاید، این گامی دیگر در مسیر نزول از جایگاه طولانی‌مدت ابرقدرت جهانی به قدرتی بزرگ اما عادی خواهد بود. دولت‌ها چنین کاری را بدون فشار انجام نمی‌دهند.

با این حال، گفتگوهای جامع از سه‌شنبه تا پنج‌شنبه، که سالیوان ابتدا با وزیر خارجه چین، وانگ یی، سپس با نایب‌رئیس کمیسیون مرکزی نظامی، ژنرال ژانگ یوشیا، و در نهایت با رئیس‌جمهور شی جین‌پینگ انجام داد، شکست نخورده است. مشکل این است که با هر تحریم جدید و با هر تحویل اسلحه به تایوان، خطر این وجود دارد که مبارزه قدرت ایالات متحده علیه جمهوری خلق چین از کنترل خارج شود و به طور غیرقابل کنترل تشدید یابد؛ و این امر به ویژه زمانی صدق می‌کند که نیروی دریایی آمریکا واقعاً به زودی شروع به همراهی کشتی‌های فیلیپینی در درگیری‌هایشان با نیروی دریایی چین در دریای چین جنوبی کند. احتمال پیروزی در هنگامه تشدید درگیری بیشتر میشود اگر کنترل بر آن حفظ شود؛ و این دقیقاً همان چیزی بود که سالیوان به دنبال آن بود: از این پس قرار است گفتگوهای بیشتری بین مقامات چینی و آمریکایی انجام شود، به‌ویژه بین نظامیان؛ نه برای صلح، بلکه برای توافقات فنی به منظور جلوگیری از جنگی که به شکلی ناخواسته یا نامطلوب رخ دهد.

چرا چین با همه اینها همراهی می‌کند؟ پکن نیز کوچک‌ترین علاقه‌ای به تشدید غیرقابل کنترل ندارد. علاوه بر این، چین تلاش می‌کند تا در روابط دوجانبه، عناصر پیونددهنده و شاید تثبیت‌کننده بیشتری وارد کند – زیرا در بلندمدت، اگر چین بتواند از جنگ اجتناب کند، به لطف وسعت و جمعیت عظیم خود، موقعیت بهتری برای پیروزی در این مبارزه قدرت خواهد داشت. البته چین در مسائل اصلی خود کوتاه نخواهد آمد – همانطور که وانگ، ژانگ و شی به‌طور قاطع تأکید کردند. بنابراین، این درگیری بزرگ فراآتلانتیکی در آینده نزدیک ادامه خواهد داشت. تنها سوال این است که آیا می‌توان آن را کنترل کرد – و اگر بله، در چه سطحی از تشدید. پاسخی که حتی باد هم نمی‌داند.