میدل ایست آی
ترجمه مجله هفته
چگونه نیروهای «پشتیبانی سریع» سودان به یک متحد کلیدی برای منافع لجستیکی و شرکتی امارات متحده عربی تبدیل شدند

تحلیلگران می‌گویند ابوظبی با استفاده از شبه‌نظامیان سودانی، منابع این کشور آفریقایی را به زیان مردم محلی بهره‌برداری می‌کند.

در حالی که امارات متحده عربی 70 میلیون دلار به نهادهای سازمان ملل برای مقابله با بحران انسانی در حال گسترش در سودان اختصاص داده است، شواهد فزاینده‌ای نشان می‌دهد که این کشور خلیج فارس در درگیری مرگبار با نیروهای مسلح سودان (SAF) نیز به نیروهای «پشتیبانی سریع» (RSF) تسلیحات ارائه می‌دهد.
تحلیلگران می‌گویند این حمایت به‌طور نزدیک با علاقه ابوظبی به منابع عظیم کشاورزی و معدنی سودان مرتبط است و با وجود تأثیرات انسانی گسترده بر مردم سودان همچنان ادامه دارد؛ به طوری که بیش از 750 هزار نفر در معرض خطر گرسنگی، حداقل 15 هزار نفر کشته و بیش از 10.2 میلیون نفر آواره شده‌اند.
کارشناسان و ناظران معتقدند بخشی از انگیزه امارات برای تأمین مالی این خصومت‌های ویرانگر، تضمین دسترسی این کشور به زمین، بنادر و منابع معدنی و کشاورزی سودان، از جمله دام و محصولات کشاورزی است.
امجد فرید الطیب، تحلیلگر و مشاور ارشد سابق نخست وزیر سودان عبدالله حمدوک، گفت: «نیروهای «پشتیبانی سریع» دست دراز شده امارات در سودان است.»
الطیب تأکید کرد که امارات به دنبال حفظ حضور نهادی نیروهای «پشتیبانی سریع» در سودان است تا تأثیر خود بر سیاست‌های سودان را ادامه دهد و سرمایه‌گذاری‌های بلندمدت خود در این کشور را حفظ کند.
سرمایه‌گذاری‌های کشاورزی کشورهای خلیج فارس در سودان برای مقابله با ناامنی غذایی به دهه 1970 بازمی‌گردد. امارات متحده عربی 90 درصد غذای خود را وارد می‌کند زیرا آب کمیاب است و بخش کمی از زمین‌های آن قابل کشت است.
به گفته رنه وله، یکی از بنیان‌گذاران سازمان Grain، سرمایه‌گذاری‌های عمده کشاورزی اخیر امارات در سودان بر روی خوراک دام (عمدتاً یونجه)، محصولات کشاورزی و دام تمرکز دارد.
صادرات سودان به امارات به دلیل شیوع شبکه‌های قاچاق و مسیرهای تجاری غیرقانونی دشوار است.
امارات کنترل چندین عملیات زمینی و کشاورزی در سودان را در دست دارد. شرکت بین‌المللی هلدینگ (IHC)، بزرگترین شرکت سهامی عام امارات، و جنان اینوستمنت بیش از 50 هزار هکتار زمین را در سودان کشاورزی می‌کنند. پروژه کشاورزی ابو حمد نیز 162 هزار هکتار دیگر از زمین‌های کشت‌شده را پوشش می‌دهد.
پروژه ابو حمد یک پروژه بزرگ کشاورزی است که توسط IHC با همکاری گروه دال، بزرگترین شرکت خصوصی سودان، رهبری می‌شود. این پروژه منطقه کشاورزی را به یک بندر جدید دریای سرخ، بندر ابو عمامه، متصل می‌کند که توسط گروه بنادر AD ساخته و اداره می‌شود.
سودان دریافت‌کننده 35 درصد از سود این بندر خواهد بود.
بندر ابو عمامه به امارات اجازه می‌دهد تا بر زمین و مسیرهای تجاری سودان کنترل داشته باشد و نقش حیاتی در استراتژی‌های نظامی، امنیتی و لجستیکی این کشور ایفا کند.
امارات برای این پروژه مبلغ اولیه 6 میلیارد دلار سرمایه‌گذاری کرده است.
ابوبکر عمر، کارشناس سودانی در سیستم‌های غذایی و کشاورزی گفت: «اگر امارات این مقدار پول را سرمایه‌گذاری کند، باید اطمینان حاصل کند که هدر نخواهد رفت. این شامل داشتن متحدان و شرکای قوی در محل می‌شود.»
مقاومت محلی
سرمایه‌گذاری‌های امارات در سودان با مقاومت محلی مواجه شده است زیرا ابوظبی از انجام پروژه‌های سودمند متقابل خودداری کرده است، به گفته الطیب.
الطیب ادامه می‌دهد: «اماراتی‌ها ترجیح دادند که ثروت زمین را غارت کنند. وقتی در تصرف زمین شکست خوردند، به طور مستقیم با استفاده از نیروهای «پشتیبانی سریع» شروع به استعمار کردند. این کار با پوشش مصونیتی که از جامعه بین‌المللی دارند، انجام شد.»
گزارش شده است که بریتانیا سعی کرده است نظارت بر نقش امارات در سودان را سرکوب کند. در ژوئن، گزارشی از گاردین نشان داد که دفتر امور خارجه، مشترک‌المنافع و توسعه (FCDO) به دیپلمات‌های آفریقایی فشار آورده تا از انتقاد از امارات خودداری کنند.
ابوبکر عمر، کارشناس، گفت: «آنچه امارات می‌تواند از نیروهای «پشتیبانی سریع» به دست آورد، تضمین طلا و تولیدات کشاورزی آینده است.»
وی افزود: «نیروهای «پشتیبانی سریع» بازیگری است که قدرت بیشتری برای عمل دارد، زیرا هیچ توجهی به روابط عمومی یا حقوق بشر ندارد.»
الکساندر دو وال، مدیر اجرایی بنیاد صلح جهانی، توضیح داد که استراتژی امارات در سودان یک نوع «بانکداری زمین» است. این رویکرد شامل خرید زمین با هدف توسعه در آینده است.
دو وال به میدل ایست آی گفت: «امارات زمین‌ها را در مقیاس بزرگ اجاره کرده است؛ این می‌تواند به دلیل ملاحظات غذایی کوتاه یا میان‌مدت کمتر اهمیتی داشته باشد و بیشتر به دلیل تصرف زمین و بانکداری زمین حائز اهمیت است. زمانی که به مناطق وسیعی از زمین دسترسی پیدا کرد، می‌تواند ضررهای کوتاه‌مدت را تحمل کنند در حالی که دارایی‌های بلندمدت را در اختیار خود قرار میدهند.»
جاه‌طلبی‌های جهانی
به گفته الطیب، جاه‌طلبی امارات برای کنترل بنادر دریایی به دلایل لجستیکی جدید نیست. این کشور اهداف مشابهی را در یمن، جیبوتی و سومالی و دیگر کشورها دنبال کرده است.
«سواحل دریای سرخ سودان کلید عبور بیش از 60 درصد تجارت بین‌المللی است. با ایجاد بی‌ثباتی در سودان، امارات این فرصت را پیدا می‌کند که این سواحل را کنترل کند.»
وی افزود: «امارات در نهایت به دنبال کنترل بنادر دریایی سودان برای اهداف تجاری است.»
حمایت امارات از نیروهای «پشتیبانی سریع» برای حفظ نفوذ شرکتی و سیاسی خود در سودان همچنین برای جاه‌طلبی‌های این کشور برای ایفای نقش کلیدی در سیستم جهانی غذا نیز حیاتی است.کشور خلیج فارس قصد دارد تا سال 2051 در شاخص امنیت غذایی جهانی (GFSI) پیشرو باشد.
در سال 2018، امارات متحده عربی توافق‌نامه تجارت آزاد قاره‌ای آفریقا (AfCFTA) را امضا کرد و پشتیبانی لجستیکی از چندین کشور برای تقویت تجارت آفریقایی در سطح بین‌المللی ارائه داد. برای دستیابی به این هدف، نیاز دارد تا یک شبکه جهانی از عملیات‌های کشاورزی را با دسترسی به منابع حیاتی مانند آب و زمین توسعه دهد و همچنین مسیرهای تجاری امن را از طریق دریا، هوا و زمین ایجاد کند.
در این میان، خشونت همچنان ادامه دارد و جامعه بین‌المللی در قبال ارتباط ادعایی امارات با خونریزی‌های ناشی از نیروهای «پشتیبانی سریع» در سودان، از جمله کشتارهای جمعی، تجاوز و خشونت جنسی، سکوت کرده است.