نویسنده: استیون روهد
ترجمه مجله هفته

تعداد خبرنگاران کشته شده در غزه اکنون از مجموع خبرنگارانی که در جنگ جهانی دوم و جنگ کره جان باخته‌اند، بیشتر است.
اسکیلو می‌گوید: «در جنگ، حقیقت اولین قربانی است.» در عصر مدرن، این شامل خبرنگارانی است که به کشف این حقیقت می‌پردازند. در تاریخ ۲۲ اوت، کمیته حفاظت از خبرنگاران در نیویورک گزارش داد که از زمان آغاز درگیری‌ها، حداقل ۱۱۶ خبرنگار و کارمند رسانه‌ای در غزه جان خود را از دست داده‌اند. این بالاترین آمار کشته‌ها در هر درگیری از زمانی است که CPJ (کمیته حفاظت از خبرنگاران) از سال ۱۹۹۲ شروع به جمع‌آوری داده‌ها کرده است.
این احتمال وجود دارد که این آمار در هفته‌های آینده افزایش یابد. این گروه در حال تحقیق در مورد تقریباً ۳۵۰ مورد دیگر از قتل‌ها، دستگیری‌ها و جراحت‌های خبرنگاران و کارمندان رسانه‌ای در غزه است. این آمار به مراتب از درگیری‌های بزرگتر و طولانی‌تر از غزه هم بیشتر است. در طول جنگ جهانی دوم، ۶۹ خبرنگار کشته شدند. در جنگ کره، ۱۷ نفر. در ویتنام، ۶۳ نفر جان باختند. در جنگ‌های افغانستان و عراق در این قرن، به ترتیب ۶۵ و ۲۸۲ خبرنگار کشته شدند.
آخرین مورد کشته ها در غزه که توسط CPJ مورد تحقیق قرار گرفت، در تاریخ ۳۱ ژوئیه اتفاق افتاد. اسماعیل الغول، یک خبرنگار فلسطینی ۲۷ ساله، و رامی الرفی، یک تصویربردار فلسطینی ۲۷ ساله، در حال کار به صورت مستقل برای الجزیره بودند که موشک‌های اسرائیلی به خودرویی که در کمپ الشاطی، نزدیک شهر غزه، از آن استفاده می‌کردند، اصابت کرد. طبق گزارش الجزیره، الغول و الرفی در حال تحقیق در مورد قتل رهبر حماس، اسماعیل هنیه، بودند و تنها پنج دقیقه در مقابل خانه‌اش پارک کرده بودند که کشته شدند. در بیانیه‌ای، شبکه الجزیره این حمله را «قتل به‌طور سرد» توصیف کرد و متعهد شد که «تمامی اقدامات قانونی را برای محاکمه عاملان این جنایات انجام دهد» و همچنین «با تمامی خبرنگاران در غزه به‌طور قاطع همبستگی دارد.»
در تاریخ ۱ اوت، نیروهای مسلح اسرائیل تأیید کردند که الغول را در یک حمله هوایی کشته‌اند و او را عضو جناح نظامی حماس نامیدند و ادعا کردند که «فعالیت‌های او در میدان، بخشی حیاتی از فعالیت نظامی حماس بود.» آنها ادعا کردند که این اقدام توجیه‌پذیر است زیرا الغول «به‌طور فعال در ضبط و انتشار حملات علیه نیروهای خود مشارکت داشت.» الجزیره پاسخ داد که این ادعاها بدون شواهد است و «نشان‌دهنده تاریخ طولانی اسرائیل در اختراعات و شواهد جعلی است که برای پنهان کردن جنایات وحشتناک خود استفاده می‌کند.»
این موارد، مانند بسیاری دیگر، از سوی اکثر رسانه‌های غربی نادیده گرفته شده‌اند، اما این از توجه ایرن خان، گزارشگر ویژه سازمان ملل در مورد آزادی بیان و آزادی بیان دور نمانده است. خان گفت: «به نظر می‌رسد ارتش اسرائیل بدون هیچ مدرک معتبری، خبرنگاران را هدف قرار می‌دهد که این کاملاً با حقوق بین‌الملل انسانی مغایرت دارد.» او یادآوری کرد که خبرنگاران به عنوان غیرنظامیان از حمایت برخوردارند و حمله عمدی به آنها یک جنایت جنگی است. طبق حقوق بین‌الملل انسانی، کارمندان رسانه‌ای تنها در صورتی وضعیت غیرنظامی خود را از دست می‌دهند که به‌طور مستقیم در درگیری‌ها شرکت کنند. تا به امروز، اسرائیل هیچ مدرک مشخصی ارائه نکرده است که نشان دهد خبرنگاران در درگیری‌ها مشارکت داشته‌اند. گزارشگر ویژه از دیوان کیفری بین‌المللی خواسته است که «به سرعت برای محاکمه قتل خبرنگاران در غزه به عنوان جنایات جنگی اقدام کند.»
کشتار بی‌سابقه خبرنگاران در غزه بخشی از یک کاهش خطرناک است که یک دهه به طول انجامیده است. در سال ۲۰۱۳، مجمع عمومی سازمان ملل قطعنامه‌ای را تصویب کرد که ۲ نوامبر را به عنوان «روز جهانی پایان دادن به مصونیت از جنایات علیه خبرنگاران» اعلام کرد. متن این قطعنامه از کشورهای عضو خواسته است تا اقدام‌های مشخصی را برای مقابله با فرهنگ کنونی مصونیت انجام دهند.
از آن زمان، وضعیت تنها بدتر شده است. گزارشی در سال ۲۰۲۲ که به شورای حقوق بشر سازمان ملل ارائه شد، افزایش مداوم حملات و کشتار خبرنگاران، جنایت‌انگاری روزنامه‌نگاری، شامل آزار قانونی و قضایی، و تضعیف کلی استقلال، تنوع و قابلیت رسانه‌ها به‌دست بازیگران دولتی و شرکتی، شامل شرکت‌های دیجیتال را مستند کرده است.
طبق گزارش یونسکو، بین سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۲۳، بیش از ۱۶۰۰ خبرنگار در سرتاسر جهان کشته شده‌اند و نزدیک به ۹ نفر از هر ۱۰ قتل همچنان بدون پاسخ مانده است. «مصونیت از تعقیب و مجازات منجر به کشتار بیشتر می‌شود و اغلب نشانه‌ای از وخامت درگیری‌ها و فروپاشی قانون و نظام‌های قضایی است.» در اینباره آژانس سازمان ملل هشدار داد: «مصونیت به کل جوامع آسیب می‌زند و به پنهان کردن نقض‌های جدی حقوق بشر، فساد و جنایات کمک می‌کند. از دولت‌ها، جامعه مدنی، رسانه‌ها و همه ذینفعان خواسته می‌شود تا به تلاش‌های جهانی برای پایان دادن به مصونیت بپیوندند.»
ازو لای تأکید کرد که کار خبرنگاران به‌ویژه در سال «سوپر انتخاباتی» پیش رو، که حدود ۲.۶ میلیارد شهروند به پای صندوق‌های رأی خواهند رفت، بسیار مهم است. ازو لای مأموریت یونسکو را که در سال ۱۹۹۷ تصویب شده، تأکید کرد که «کشتار و هرگونه خشونت فیزیکی علیه خبرنگاران را به عنوان یک جرم علیه جامعه محکوم کند.»
چند خبرنگار باید جان خود را از دست بدهند تا ملت‌های جهان به این درخواست توجه کنند؟
منتشر شده در Truthdig