مستی قدرت، «پیروزی» اسرائیل دروازههای جنگ بیپایان را میگشاید
لبنی مصروه
منتشرشده در میدل ایست آی
ترجمه جنوب جهانی
امروز اسرائیلیها «دستاوردهای» خود در لبنان را جشن میگیرند. اما آنها در دهههای آینده بهای سنگینی برای رنجی که اسرائیل بر فلسطینیها و لبنانیها تحمیل کرده است، خواهند پرداخت.
در برنامه «ملاقات با مطبوعات» شبکه ۱۲، آمیت سگال و بن کسپیت به افتخار مرگ نصرالله جامی عرق بالا بردند. پاز رابینسون، خبرنگار شبکه ۱۳، در کرمیل شکلات پخش کرد. شبکه ۱۳ چپگرا محسوب میشود.
برنامه اصلی شبکه ۱۴، «میهنپرستان»، با آواز و جشن به رهبری مجری، ینون ماگال، آغاز شد. ناداو ایال در واینت نوشت: «ترور [نصرالله] رویدادی در مقیاس منطقهای و تاریخی است.»
شادی رسانهها با سیاستمداران چپ و راست همراه بود.
یائیر گولان، رهبر حزب دموکراتها و رئیس سابق حزب مرتص که زمانی به عنوان چپگراترین سیاستمدار جریان اصلی کشور شناخته میشد، از این ترور خرسند بود.
او در ایکس نوشت: «ترور نصرالله دستاوردی عظیم و مهم است. عصری جدید در خاورمیانه آغاز شده است.»
طیف سیاسی که بر سر بازگشت گروگانها از غزه به شدت قطبی شده بود، بر سر پیروزی که اسرائیل معتقد است با نابودی رهبری حزبالله به دست آورده، دوباره متحد شده است.
یائیر لاپید، رهبر اپوزیسیون، نوشت: «بگذارید همه دشمنان ما بدانند که هر کس به اسرائیل حمله کند، خواهد مرد.»
عصری جدید؟
ارتش اسرائیل، سرمست از موفقیت، ویدئویی از برخاستن جتها از پایگاه هوایی هاتزریم در صحرای نِگِو منتشر کرد که شامل ارتباطات رادیویی بین یک فرمانده نیروی هوایی و خلبانان بود.
در این کلیپ که بین خبرنگاران توزیع شد، میتوان صدای سرتیپ تومر بار، فرمانده نیروی هوایی اسرائیل را شنید که میگوید: «شما اینجا نمایشی از پیروزی ارائه دادید، من معتقدم. آفرین. غرور عظیم.» یک خلبان پاسخ میدهد: «ما به همه، همه جا خواهیم رسید.»
و این هم کافی نبود.
هاآرتص گزارش داد که ارتش اسرائیل در حال تلاش برای حمله به جنوب لبنان است و از منابع نظامی نقل قول کرد که میگویند آنها باید از لحظه شوک و آشفتگی حزبالله پس از ضربات دو هفته اخیر استفاده کنند، قبل از اینکه ایران فرصت تجدید ذخایر موشکی خود را پیدا کند.
در جای دیگر گزارش شد که سه یگان ارتش، نزدیک به ۳۰۰۰ نفر، به کرانه باختری اعزام شدهاند.
جنگ در سه جبهه، و به نظر میرسید کل کشور فکر میکرد که اسرائیل در حال پیروزی در هر سه جبهه است. چه پایانی برای سالی پر از اندوه و شکستهای نظامی در غزه.
اسرائیل فکر میکند که فرصتی طلایی توسط یک رئیس جمهور آمریکایی در حال خروج به نام جو بایدن، که آشکارا در مهار آن ناتوان است، به آن ارائه شده است.
نخست وزیر بنیامین نتانیاهو اکنون سه بار بایدن را به چالش کشیده است – در مورد اشغال مجدد رفح، پذیرش آتشبس در غزه با حماس، و اکنون گشودن جبههای جدید در لبنان.
و هر بار از آن سربلند بیرون آمده است.
انتظار میرفت نتانیاهو هفته گذشته در مجمع عمومی سازمان ملل متحد در موضع دفاعی باشد. اما چنین نبود. او با تحدی شعلهور شد. نتانیاهو به متحد و تأمینکننده اصلی تسلیحاتش انگشت وسط نشان داد. و اسرائیل او را تشویق کرد.
نتیجه امتناع آمریکا از قطع تمام تأمین تسلیحات به اسرائیل پیامدهایی دارد: اکنون هیچ مانعی برای کشتار آن وجود ندارد.هیچ مرزی وجود ندارد.
بدون خطوط قرمز
خلبانان و اپراتورهای پهپاد اسرائیلی مجبور نیستند درباره تعداد غیرنظامیانی که ممکن است با موشکی که به سمت یک هدف ادعایی شلیک میشود کشته شوند، فکر کنند. تصمیمگیری برای ترور اخیراً به فرماندهان منطقهای ارتش واگذار شده است که اختیارات آنها به طور قابل توجهی گسترش یافته است.
برای صرفهجویی در زمان، هیچ ارجاعی به سلسله مراتب فرماندهی وجود ندارد. تمام غیرنظامیان در لبنان، غزه و کرانه باختری هدف هستند.
تابوهای کشتن کودکان از بین رفته است. در این جنگ هیچ مرز یا خط قرمزی وجود ندارد. اسرائیل میتواند یک ملت را گرسنه نگه دارد، به طور معمول در زندانهایش از شکنجه و تجاوز استفاده کرده است، و میتواند جشن بگیرد.
در این جنگ هیچ مرز یا خط قرمزی وجود ندارد. اسرائیل میتواند یک ملت را گرسنه نگه دارد، به طور معمول در زندانهایش از شکنجه و تجاوز استفاده کرده است، و میتواند جشن بگیرد
تصور میشود اسرائیل در حملات خود به چهار بلوک آپارتمانی بر روی مرکز فرماندهی حزبالله، ۳۰۰ نفر را کشته باشد که اکثر آنها غیرنظامی بودهاند، و جامعه بینالمللی عمدتاً سکوت کرده است.
مست قدرت، اسرائیل دچار توهمی عمیق است. شاید بزرگترین توهم تا به امروز.
از بین بردن رهبری و فرماندهان ارشد آن، خود حزبالله را نکشته و نمیتواند بکشد، و نمیتواند مانع ظهور نسل جدیدی از جنگجویان شود که محدودیتهای نسل قبلی را احساس نخواهند کرد.
اسرائیل همچنین نمیتواند تضمین کند که چه کسی بعداً میآید. تا کنون، حزبالله غیرنظامیان را هدف قرار نداده و علاقهای به درگیر شدن در جنگی بزرگ با اسرائیل نداشته است.
حملات آنها برای نشان دادن ظرفیت نظامی حزبالله طراحی شده بود، نه برای وارد کردن ضربات مهلک. حزبالله همچنین گفته بود که درگیری آنها به محض توافق آتشبس در غزه پایان خواهد یافت.
این خویشتنداری تقریباً قطعاً از بین خواهد رفت. حزبالله چارهای ندارد. سیاست آن برایش تعیین شده است. مانند حماس، مانند غزه، حزبالله اکنون درگیر نزاعی شده است که دشمنش نه تنها میخواهد آن را از سرزمین اصلیاش بیرون براند، بلکه میخواهد آن را کاملاً نابود کند.
این اکنون برای حزبالله به جنگی وجودی تبدیل شده است.
بهایی هنگفت
بعد چه؟ این سؤالی است که اسرائیل در چنین مواقعی به ندرت از خود میپرسد. همچنین از تاریخ این درگیری تلخ درس نمیگیرد.
این تاریخ طولانی ترور سیاسی، که برای ایجاد وحشت و بازدارندگی طراحی شده، شامل حتی یک مورد نبوده است که در آن قطع سر منجر به مرگ یا عقبنشینی یک گروه نظامی شده باشد. حزبالله موظف است احیا شود و ضربه متقابل بزند.
اسرائیل با نمایش قدرت خود و به رخ کشیدن شمشیرش، نسلی از جوانان در جهان عرب ایجاد کرده است که روزی به دنبال انتقام خواهند بود.
تمام قدرتهای نظامی محدودیت دارند. تنها راه برای اسرائیل جهت کسب امنیت برای مردمش، بازگشت به میز مذاکره و پایان دادن به اشغال خواهد بود. در غیر این صورت، تنها کاری که کردهاند باز کردن در جنگ برای نسلهای آینده است.
اسرائیل میتواند بخشهایی از لبنان را به غزه تبدیل کند. میتواند جنوب لبنان و شمال غزه را دوباره اشغال کند. میتواند خانهها و بیشمار زندگی را نابود کند. میتواند با کل منطقه وارد جنگ شود. اما نمیتواند منبع اصلی درگیری که همان مسئله ملی فلسطین است را نادیده بگیرد.
فلسطین موضوعی است که اسرائیل، مهم نیست چند جنگ به راه بیندازد، هرگز نمیتواند از آن فرار کند. و نسلهای آینده اسرائیلیها بهای سنگینی برای رنجی که کشورشان طی دههها بر فلسطینیها و لبنانیها تحمیل کرده است، خواهند پرداخت.
امروز اسرائیلیها دستاوردهای خود را در لبنان جشن میگیرند. اما پیروزی بهای هنگفتی دارد.
«دستاورد» اسرائیل کشتن حدود ۱۰۰۰ لبنانی در یک هفته بوده است که ۵۰ نفر از آنها کودک هستند. این کشور مرگ را عادی کرده و آخرین بقایای انسانیت را از دست داده است.
تصاویر ویرانی در غزه و لبنان در آگاهی جمعی باقی خواهد ماند: اسرائیل تنها میتواند با گرفتن جان بیشتر و بیشتر کسانی که تحت سلطهاش هستند، به مأموریت ملی خود زندگی بخشد.
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 