چگونه سیاست بایدن در قبال اسرائیل ما را به آستانه جنگ با ایران کشاند

مِدیا بنجامین و نیکلاس جِی. اِس دیویس
منتشر شده در میدل ایست آی
ترجمه جنوب جهانی

در حالی که به سوی فاجعه پیش می‌رویم، هیچ رهبری دیپلماتیک از سوی ایالات متحده در دیدرس نیست و تنها ترامپ و هریس در انتظار جایگزینی قرار دارند.

روز سه‌شنبه، ایران در پاسخ به ترورهای اخیر اسرائیل علیه رهبران سپاه پاسداران، حزب‌الله و حماس، حدود ۱۸۰ موشک به سمت اسرائیل شلیک کرد.

گزارش‌های متناقضی درباره تعداد موشک‌هایی که به اهداف خود برخورد کرده‌اند و میزان تلفات احتمالی وجود دارد. اما اکنون اسرائیل در حال بررسی یک حمله متقابل است که ممکن است آن را به یک جنگ تمام‌عیار با ایران بکشاند و ایالات متحده نیز به دنبالش باشد.

ایران سال‌هاست که در تلاش برای اجتناب از چنین جنگی است. به همین دلیل در سال ۲۰۱۵ توافق هسته‌ای را با ایالات متحده، بریتانیا، فرانسه، آلمان، روسیه، چین و اتحادیه اروپا امضا کرد.

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور سابق ایالات متحده، به طور یک‌جانبه در سال ۲۰۱۸ کشورش را از این توافق خارج کرد و با وجود تفاوت‌های چشمگیری که بایدن با ترامپ مطرح می‌کرد، او نیز نتوانست تعهد آمریکا به توافق را بازگرداند.

در عوض، بایدن تلاش کرد از نقض توافق توسط ترامپ به عنوان ابزاری برای تحت فشار قرار دادن ایران و درخواست امتیازات بیشتر استفاده کند. این امر تنها شکاف بین ایالات متحده و ایران را که از سال ۱۹۸۰ روابط دیپلماتیک نداشته‌اند، بیشتر کرد.

اکنون، بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، فرصتی که مدت‌ها در انتظارش بود را برای کشاندن ایالات متحده به جنگ با ایران می‌بیند. با کشتن رهبران نظامی ایران و اسماعیل هنیه، رهبر حماس، در خاک ایران و همچنین حمله به متحدان ایران در لبنان و یمن، نتانیاهو واکنش نظامی ایران را تحریک کرد و بهانه‌ای برای گسترش بیشتر این درگیری به دست آورد.

به طور تراژیک، برخی مقامات جنگ‌طلب در ایالات متحده از وقوع جنگ با ایران استقبال می‌کنند و بسیاری دیگر نیز بدون هیچ‌گونه تأملی همراه با آن پیش می‌روند.

خویشتن‌داری ایران مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور تازه انتخاب شده ایران، با پلتفرمی مبتنی بر آشتی با غرب به قدرت رسید. زمانی که هفته گذشته برای سخنرانی در مجمع عمومی سازمان ملل به نیویورک آمد، سه تن از اعضای تیم مذاکره‌کننده توافق هسته‌ای ایران نیز او را همراهی می‌کردند: جواد ظریف وزیر خارجه سابق، عباس عراقچی وزیر امور خارجه و مجید تخت‌روانچی معاون وزیر امور خارجه.

پیام پزشکیان آشتی‌جویانه بود. او با حضور ظریف و عراقچی در کنار خود، در یک نشست خبری از صلح و احیای توافق هسته‌ای متوقف شده سخن گفت: «ما صد بار گفته‌ایم که آماده‌ایم به توافقات خود عمل کنیم. امیدواریم بتوانیم بر سر میز مذاکره نشسته و گفتگو کنیم.»

در مورد بحران خاورمیانه، پزشکیان گفت که ایران خواهان صلح است و در برابر نسل‌کشی اسرائیل در غزه، ترور رهبران مقاومت و مقامات ایرانی، و جنگ علیه همسایگانش خویشتن‌داری نشان داده است.

وی افزود: «بیایید شرایطی را ایجاد کنیم که بتوانیم با هم زندگی کنیم. بیایید تلاش کنیم تا تنش‌ها را از طریق گفتگو حل کنیم… ما آماده‌ایم تا همه سلاح‌هایمان را کنار بگذاریم، به شرط آنکه اسرائیل نیز همین کار را انجام دهد.» او تأکید کرد که ایران امضاکننده پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای است، در حالی که اسرائیل نیست و زرادخانه هسته‌ای اسرائیل تهدیدی جدی برای ایران محسوب می‌شود.

او ادامه داد: «من رئیس‌جمهور کشوری هستم که در طول تاریخ مدرن خود با تهدید، جنگ، اشغال و تحریم مواجه بوده است. دیگران نه به کمک ما آمده‌اند و نه به بی‌طرفی اعلام‌شده ما احترام گذاشته‌اند. قدرت‌های جهانی حتی در کنار متجاوزان ایستاده‌اند. ما آموخته‌ایم که فقط می‌توانیم به مردم خود و توانمندی‌های بومی خود اعتماد کنیم.»

«جمهوری اسلامی ایران به دنبال حفظ امنیت خود است، نه ایجاد ناامنی برای دیگران. ما خواهان صلح برای همه هستیم و با هیچ‌کس جنگ و دعوا نداریم.»

پاسخ ایالات متحده به خویشتن‌داری ایران در طول این بحران این بوده که همچنان سلاح‌های مخرب به اسرائیل ارسال کند؛ سلاح‌هایی که اسرائیل با آن‌ها غزه را ویران کرده، ده‌ها هزار نفر را کشته، کشورهای همسایه را بمباران کرده و نیروهایی را که برای حمله به ایران نیاز دارد، تقویت کرده است.

این شامل سفارش جدید ۵۰ بمب‌افکن دوربرد F-15EX است که دارای مخازن سوخت ۷۵۰ گالنی برای سفر طولانی به ایران هستند. این قرارداد تسلیحاتی هنوز باید از سنا عبور کند، جایی که سناتور برنی سندرز رهبری مخالفت‌ها را بر عهده دارد.

مذاکرات ربوده‌شده در جبهه دیپلماتیک، ایالات متحده قطعنامه‌های متوالی آتش‌بس در شورای امنیت سازمان ملل را وتو کرده و مذاکراتی را که قطر و مصر هدایت می‌کردند، ربوده و پوشش دیپلماتیکی برای نسل‌کشی نامحدود اسرائیل فراهم کرده است.

رهبران نظامی ایالات متحده و اسرائیل، همانند گذشته، به نظر می‌رسد که علیه جنگ با ایران موضع گرفته‌اند. حتی رئیس‌جمهور سابق جورج بوش و معاونش دیک چنی نیز در برابر آغاز جنگی دیگر بر اساس دروغ علیه ایران عقب‌نشینی کردند، زیرا سازمان سیا در برآورد اطلاعات ملی خود در سال ۲۰۰۷ به طور علنی اعلام کرد که ایران در حال توسعه سلاح‌های هسته‌ای نیست.

هنگامی که ترامپ تهدید به حمله به ایران کرد، سیاستمدار تولسی گابارد هشدار داد که جنگ آمریکا علیه ایران چنان فاجعه‌بار خواهد بود که جنگ عراق در مقایسه با آن به عنوان یک «قدم‌زنی آسان» که نو‌محافظه‌کاران وعده‌اش را داده بودند، به نظر خواهد رسید.

اما نه لوید آستین وزیر دفاع ایالات متحده و نه یوآو گالانت وزیر دفاع اسرائیل نمی‌توانند سیاست‌های جنگی کشورهای خود را کنترل کنند، چرا که این سیاست‌ها در دستان رهبرانی با اهداف سیاسی است. نتانیاهو سال‌ها تلاش کرده تا ایالات متحده را به جنگ با ایران بکشاند و بحران غزه را طی یک سال با هزینه جان ده‌ها هزار نفر بی‌گناه تشدید کرده است، با هدف مشخص به راه انداختن این جنگ.

بایدن در طول این بحران فراتر از توان خود عمل کرده است و بر اساس غرایز سیاسی از دوره‌ای که اتخاذ موضع سخت و حمایت کورکورانه از اسرائیل مواضع سیاسی امنی برای سیاستمداران آمریکایی به شمار می‌رفت، عمل کرده است. آنتونی بلینکن، وزیر خارجه، که از طریق شورای امنیت ملی و به عنوان یکی از کارکنان سنا به قدرت رسید، نه به عنوان دیپلمات، به پست بالایی رسیده و همانند رئیسش از عمق خود خارج شده است.

در همین حال، گروه‌های مسلح طرفدار ایران در عراق هشدار داده‌اند که اگر ایالات متحده به حملات علیه ایران بپیوندد، آن‌ها پایگاه‌های آمریکایی در عراق و منطقه را هدف قرار خواهند داد.

بنابراین، ما به سوی یک جنگ فاجعه‌بار با ایران پیش می‌رویم، بدون هیچ رهبری دیپلماتیک از سوی ایالات متحده، و تنها ترامپ و معاون رئیس‌جمهور کامالا هریس در انتظار جایگزینی قرار دارند. همان‌طور که تحلیل‌گر تریتا پارسی در Responsible Statecraft نوشت: «اگر اعضای نیروهای نظامی ایالات متحده در خط آتش در یک درگیری در حال گسترش بین ایران و اسرائیل قرار بگیرند، این نتیجه مستقیم شکست این دولت در استفاده از اهرم آمریکا برای پیگیری اساسی‌ترین منافع امنیتی ایالات متحده در اینجا خواهد بود – جلوگیری از جنگ.»