اعضای کابینه اسرائیل اعلام کردند که بلینکن سیاست بمباران کامیون های کمک رسانی را تایید کرده است.
اخبار سایت دراپ در 6 اکتبر 2024 توسط یانیک کوگان (بیشتر توسط دراپ سایت نیوز).
از همان ابتدای حمله اسرائیل به نوار غزه، آنتونی بلینکن، وزیر امور خارجه ایالات متحده، کنترل اوضاع را به دست گرفت. پس از رویدادهای ۷ اکتبر، بلینکن نخستین مقام ارشد آمریکایی بود که در ۱۱ اکتبر به اسرائیل سفر کرد. گفته میشود پیش از سوار شدن به هواپیما، بلینکن اعلام کرده بود: «با پیامی بسیار ساده و روشن میروم… که ایالات متحده پشت اسرائیل ایستاده است.»
او چند روز بعد بار دیگر بازگشت. این بار بلینکن برای این به اسرائیل آمد که از این کشور بخواهد تصمیم خود مبنی بر بمباران هرگونه کمکهای بشردوستانه ورودی به غزه و اعمال «محاصره کامل» بر نوار غزه را بازنگری کند. در عوض، جو بایدن، رئیسجمهور ایالات متحده پیشنهاد داد که شخصاً به اسرائیل سفر کند. گفته میشود بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل، در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۳ به بلینکن گفت:
«افرادی در کابینه دارم که نمیخواهند حتی یک آسپرین وارد غزه شود به خاطر اتفاقاتی که افتاده است.»
او از داخل «کریا»، مقر اصلی ارتش اسرائیل در تلآویو، بلینکن در بحثهای شتابزده کابینه جنگ اسرائیل – که هدایتگر کمپین نسلکشی بود – شرکت داشت. این بحثها همزمان با مذاکرات در کابینه امنیتی گستردهتر جریان داشت.
به گزارش خبرنگار شبکه ۱۲، یارون آورهام، در روزهای ۱۶ و ۱۷ اکتبر، کابینه امنیتی ساعتها بر سر واژگان دقیق تصمیمگیری بحث کردند و هر نسخه از متن تصمیمگیری بین اتاق کابینه و اتاق بلینکن، که فقط چند متر از هم فاصله داشتند، دست به دست میشد… سرانجام، حوالی ساعت ۳ بامداد، بر سر متنی توافقشده رسیدند که به زبان انگلیسی در اتاق کابینه خوانده شد.
روایت آورهام از این روند توسط خبرنگار رقیبش در شبکه ۱۳ به طور مستقل تأیید شد که نوشت:
«مذاکره با بلینکن به این صورت انجام میشود: او با مشاوران و تیم امنیتیاش در اتاقی در کریا نشسته، در حالی که کابینه امنیتی بحث را ادامه میدهد؛ [وزیر امور استراتژیک، ران] درمر، بین دو طرف رفتوآمد میکند و با او در ارتباط است.»
بلینکن در پایان روز با سخنرانی پیروزمندانهای مسئولیت از سرگیری کمکهای بشردوستانه به غزه را بر عهده گرفت و گفت:
«به این منظور، امروز، به درخواست ما، ایالات متحده و اسرائیل توافق کردهاند که برنامهای را توسعه دهند که امکان دسترسی کمکهای بشردوستانه از کشورهای اهداکننده و سازمانهای چندجانبه به غیرنظامیان غزه را فراهم کند – و فقط به آنها – از جمله امکان ایجاد مناطقی برای دور نگهداشتن غیرنظامیان از خطر. مهم است که کمکها در اسرع وقت به غزه جریان پیدا کند.
ما نگرانی اسرائیل را درباره این که حماس ممکن است این کمکها را تصرف یا نابود کند یا به هر نحوی از رسیدن آن به مردمی که به آن نیاز دارند جلوگیری کند، درک میکنیم. اگر حماس به هر نحوی کمکهای بشردوستانه را از رسیدن به غیرنظامیان مسدود کند، از جمله با تصرف خود کمکها، ما اولین کسانی خواهیم بود که آن را محکوم میکنیم و تلاش میکنیم از تکرار آن جلوگیری کنیم.»
روز بعد، پس از دور دیگری از جلسات کابینه، این بار با حضور بلینکن و بایدن، چارچوب تصمیمگیری توسط دفتر نخستوزیری نتانیاهو به طور عمومی اعلام شد: «ما اجازه نخواهیم داد که کمکهای بشردوستانه به شکل غذا و دارو از خاک ما به نوار غزه وارد شود» و در نسخهای جداگانه به زبان عبری: «با توجه به درخواست رئیسجمهور بایدن، اسرائیل مانع از رسیدن کمکهای بشردوستانه از مصر نخواهد شد، به شرطی که این کمکها فقط شامل غذا، آب و دارو برای جمعیت غیرنظامی در جنوب نوار غزه یا در حال حرکت به آنجا باشد و این کمکها به دست حماس نرسد. هر کمکی که به دست حماس برسد، متوقف خواهد شد.» واژه عبری «לסכל» به معنای «متوقف کردن»، اغلب توسط اسرائیل برای توصیف ترورها و کشتارهای هدفمند استفاده میشود. سیاست قبلی «متوقف کردن» تمامی کمکهای بشردوستانه به غزه به عنوان تهدیدی صریح برای «بمباران» کامیونهای حامل کمک به مصر منتقل شده بود.
محتوای سیاست تأییدشده توسط بلینکن بهوضوح توسط بزالل اسموتریچ، یکی از اعضای کابینه امنیتی، بیان شد که بعداً به رسانههای اسرائیلی گفت:
«در ابتدای کار، به ما در کابینه وعده داده شد که نظارت وجود خواهد داشت و کامیونهای کمکی که توسط حماس و سازمانهای وابستهاش تصرف شدهاند، از هوا بمباران خواهند شد و کمکها متوقف خواهند شد.»
سخنگوی وزارت خارجه آمریکا، ودانت پاتل، به «Drop Site News» گفت: «ادعای اینکه کسی در وزارت خارجه به هر نحوی حملات به کارگران بشردوستانه یا کاروانهای امدادی را تأیید کرده باشد، مضحک است. ما همیشه بهصراحت اعلام کردهایم، از جمله بلافاصله پس از ۷ اکتبر، که اسرائیل حق دارد به شبهنظامیان حماس حمله کند. وزیر بلینکن نیز بهطور واضح اعلام کرده است که اسرائیل باید اطمینان حاصل کند که کمکهای بشردوستانه به غزه ارسال میشود و کارگران بشردوستانه در داخل غزه محافظت میشوند.» وزارت خارجه آمریکا روشن نکرده است که آیا حملات هوایی علیه شبهنظامیان حماس (یا افرادی که بهطور نادرست بهعنوان شبهنظامی طبقهبندی میشوند) که کاروانهای کمک را تأمین میکنند یا محمولههای آنها را تصرف میکنند، تأیید شده است یا خیر.
«حداقل کمک باید مجاز باشد»
برای اسموتریچ و دیگر سیاستمداران اسرائیلی، تأیید این سیاست توسط آمریکا فرصتی بود برای تحقق آرزوهایی که مدتها پیش از ۷ اکتبر در سر داشتند. از پیش، در سال ۲۰۱۸، زمانی که فلسطینیان غزه در اعتراض به محاصره اسرائیل – که به شوخی از سوی دولت اسرائیل به آن «قرار ملاقات با یک متخصص تغذیه» گفته میشد – به اعتراضات گسترده پرداختند، اسموتریچ بیان کرده بود:
«از نظر من، غزه باید بهطور کامل بسته شود. ما نباید چیزی به آنها بدهیم. بگذارید از گرسنگی، تشنگی و مالاریا بمیرند. برای من مهم نیست، آنها شهروندان من نیستند، من به آنها هیچ دینی ندارم.»
نخستین بخش از سیاست کمکهای بشردوستانه که توسط بلینکن تأیید شد – ممانعت از ورود کمکها از داخل خاک اسرائیل – عمر کوتاهی داشت. تا دسامبر ۲۰۲۳، کمکها مستقیماً از طریق اسرائیل وارد میشدند، و از همان ابتدا سازوکار نظارتی اسرائیل، که بلافاصله پس از جلسات ۱۶ و ۱۷ اکتبر اجرا شد، ایجاب میکرد که تمام کمکها، بدون توجه به منبع آن، قبل از رسیدن به غزه در اسرائیل بررسی شوند. این امر باعث تأخیرهای عمده شد. اما سیاست دوم – «خنثیسازی» محمولههای کمک در داخل غزه در صورتی که به «دست حماس برسد» – نیز به ابزاری مؤثر در زرادخانه اسرائیل تبدیل شد تا جمعیت غزه را از گرسنگی ضعیف کند.
در پایان سال ۲۰۲۳، شورای امنیت سازمان ملل درباره قطعنامهای برای تسهیل ورود کمکها به غزه رأیگیری کرد که تحت فشار ایالات متحده بهطور قابل توجهی تضعیف شده بود. آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل، توضیح داد:
بسیاری از مردم اثربخشی عملیات بشردوستانه در غزه را بر اساس تعداد کامیونهای جمعیت هلال احمر مصر، سازمان ملل و شرکای ما که اجازه دارند از مرز عبور کنند، اندازه میگیرند. این اشتباه است. مشکل اصلی این است که شیوه حمله اسرائیل موانع بزرگی برای توزیع کمکهای بشردوستانه در داخل غزه ایجاد کرده است.
کمکهایی که بدون فاسد شدن به غزه میرسید، با وجود تأخیرهای ناشی از ارتش و معترضین اسرائیلی که به تحریک دولت کامیونهای کمک را مسدود میکردند، باید در غزه توسط تعداد کمی کامیون که اسرائیل اجازه فعالیت در نوار غزه را داده بود، توزیع میشد. این کامیونها با سوختی اندک، در شرایط آتشباری، بر روی جادههای ویرانشده پر از مهمات منفجرنشده و بدون ارتباطات زنده به دلیل قطعهای اعمالشده توسط دولت اسرائیل، حرکت میکردند. برای بیش از یک میلیون پناهجوی محصور در جنوب نوار غزه، هر غذایی که دریافت میکردند، باید در چادرهایی ذخیره میشد که ظروف نگهداری در آنها بهشدت کمیاب شده بود. در همین حال، ظرفیت تولید داخلی غذا در غزه با تخریب عمدی و خوشحالانه کشاورزی توسط ارتش اسرائیل و نانواییها به شدت کاهش یافته بود.
اظهارات گوترش در درخواست دولت آفریقای جنوبی به دادگاه بینالمللی دادگستری یک هفته بعد، همراه با نظرات یک مقام ارشد سازمان امداد و کار سازمان ملل متحد (UNRWA) – که بیشتر تلاشهای بشردوستانه در غزه را هماهنگ کرده بود – نقل شد. او این قطعنامه را «چراغ سبزی برای ادامه نسلکشی» توصیف کرد.
در ۲۶ ژانویه، هیئتی متشکل از ۱۷ قاضی به این نتیجه رسیدند که «خطر واقعی و فوری» برای حقوق فلسطینیان بر اساس کنوانسیون نسلکشی وجود دارد. در همان روز، ایالات متحده بودجه UNRWA را قطع کرد، پس از اینکه اعضای کنست اسرائیل بهطور جدی روایت کرده بودند که این سازمان – که دهها هزار نفر را در نوار غزه استخدام کرده است – تعداد نامعلومی از اعضای حماس را نیز استخدام کرده و «تروریستها» دانشآموزان مدارس تحت مدیریت UNRWA بودهاند.
شارن هاسکل، یکی از اعضای کنست، به رسانههای خارجی گفت:
«UNRWA پوششی کامل برای فعالیتهای حماس و فعالیتهای تروریستی است.»
او ادامه داد: «حماس کنترل این سازمان را به دست گرفته است.»
در مصاحبهای با رسانههای اسرائیلی، هاسکل که این هفته به همراه دیگر اعضای حزب امید نو به ائتلاف دولتی پیوسته بود، اضافه کرد: «۱۳۰۰۰ کارمند UNRWA در نوار غزه هستند و همه آنها اعضای حماس یا بستگان آنها هستند.»
قطع بودجه که در آن زمان بهعنوان «وقفه موقت» توصیف شده بود، تا امروز عمدتاً پابرجا مانده و تلاشهای بشردوستانه این سازمان را فلج کرده است. در غیاب UNRWA، اسرائیل روابط خود را با سازمانهای غیردولتی خارجی تقویت کرد، بهویژه با «World Central Kitchen»، که از انتقاد از سیاستهای اسرائیل یا اصرار بر آتشبس خودداری کردند و فاقد زیرساختها و تخصص برای جبران ناتوانی UNRWA بودند.
تقریباً همزمان، نتانیاهو در سخنرانیهای عمومی خود بارها تأکید کرد که مقدار کمکی که اسرائیل به غزه اجازه ورود میدهد «حداقلی» است. گفته میشود سرتیپ سابق ارتش، افی ایتام، که پس از ۷ اکتبر به یکی از نزدیکترین مشاوران نتانیاهو تبدیل شده بود، مفهوم این عبارت را اینگونه روشن کرد:
«در مورد کمکهای بشردوستانه، باید حداقل کمک مجاز باشد و وقتی میگویم حداقل، منظور این است که نباید از وقوع بحران بشردوستانه در غزه اجتناب کرد. در غزه هیچ بیگناهی وجود ندارد.»
در ۶ فوریه ۲۰۲۴، گیدئون ساعر، عضو کابینه امنیتی و رهبر حزب راستگرای امید نو (که از آن زمان از ائتلاف خارج شده است)، تغییر سیاست را مورد انتقاد قرار داد. در یک تماس ویدیویی با اعضای حزب، ساعر اظهار داشت:
«در حال حاضر، معتقدم که کمکهای بشردوستانه به غزه باید فوراً متوقف شود، تا زمانی که سازوکاری برای کمکهای بشردوستانه ایجاد شود که تحت تصرف حماس نباشد و حماس نتواند کمکها را بین جمعیت غیرنظامی توزیع کند.»
او گفت که این سیاست از پیش در «تصمیم کابینه امنیتی که در آغاز جنگ گرفته شد» تثبیت شده بود و بر اساس آن «کمکهای بشردوستانه از مصر تا زمانی مجاز است که این کمکها به دست حماس نرسد و هر کمکی که به حماس برسد، خنثی خواهد شد.» به گفته او، این سیاست توسط «ایالات متحده… در مذاکراتی که در اواسط اکتبر صورت گرفت، از جمله در مذاکرات با وزیر امور خارجه بلینکن که [اسرائیل] را بازدید کرد و در بحثهای کابینه جنگ در مورد کمکهای بشردوستانه شرکت داشت، تأیید شد.»
او افزود: «در حال حاضر، در آستانه بازدید دیگر وزیر امور خارجه آمریکا از اسرائیل، باید این ایده را دوباره احیا کنیم تا هدفی که قبلاً ذکر کردم، که یکی از اهداف جنگ است، یعنی نابودی تواناییهای دولتی حماس، تحتالشعاع قرار نگیرد.»
حملات به کمکها
در حالی که ساعر در حال سخنرانی بود، سیاست اسرائیل در حال تغییر بود. در ۵ فوریه، ارتش اسرائیل یک کامیون کمکهای UNRWA را گلولهباران کرد، و باعث شد که این سازمان و برنامه جهانی غذا مأموریتهای کمکرسانی خود را برای هفتهها متوقف کنند. سخنگوی ارتش اسرائیل به رسانهها گفت که این حادثه «در دست بررسی است» و از ارائه جزئیات بیشتر خودداری کرد. با این حال، یک روز بعد، رسانه اسرائیلی i24NEWS با استناد به «منابع امنیتی» ناشناس گزارش داد که ارتش اسرائیل «کامیونهای کمکی دزدیدهشدهای را که حماس از آنها بهعنوان حملونقل مهمات استفاده میکرد» هدف قرار داده است.
در همان روز، یک حمله هوایی اسرائیل به خودروی پلیسی که به کامیونی حامل آرد اسکورت امنیتی میداد، حمله کرد و بنا به گفته شاهدان، «سرنشینان را تکهتکه کرد». سپس ارتش اسرائیل بروشورهایی با تصویر این خودروی نابودشده بر فراز غزه پخش کرد و هشدار داد:
«پیام ما روشن است؛ دستگاههای امنیتی اسرائیل اجازه نخواهند داد که دستگاههای امنیتی حماس به کار خود ادامه دهند.»
تا ۹ فوریه، فیلیپ لازارینی، مدیر UNRWA، به رسانهها گفت که ارتش اسرائیل هشت افسر پلیس فلسطینی را که به کاروانهای کمکرسانی بشردوستانه اسکورت میدادند، ترور کرده است. چند روز بعد، دیوید سترفیلد، نماینده ویژه وقت وزارت امور خارجه آمریکا در مسائل بشردوستانه خاورمیانه، به هدف قرار دادن نیروهای امنیتی اسکورت کمکها توسط ارتش اسرائیل به عنوان یکی از موانع اصلی در ارائه کمکها اشاره کرد:
«با خروج اسکورتهای پلیس، عملاً امکان ندارد که سازمان ملل یا هر کشور دیگری مانند اردن، امارات متحده عربی یا هر مجری دیگری بتواند بهطور ایمن کمکها را در غزه جابهجا کند.»
در ۲۸ مارس، دادگاه بینالمللی دادگستری اعلام کرد که «سطوح بیسابقهای از ناامنی غذایی در هفتههای اخیر در میان فلسطینیان در نوار غزه تجربه شده است» و به اسرائیل دستور داد «تمام اقدامات لازم و مؤثر را برای تضمین فوری… ارائه بدون مانع… خدمات اساسی و کمکهای بشردوستانه ضروری از جمله غذا، آب، برق، سوخت، پناهگاه، لباس، نیازهای بهداشتی و دارویی و همچنین مراقبتهای پزشکی» انجام دهد.
کمتر از ۲۴ ساعت بعد، گزارش شد که اسرائیل چندین افسر پلیس محلی را که امنیت تحویل کمکها را تأمین میکردند، در دو حمله جداگانه هدف قرار داده و به همراه برخی از اعضای خانواده آنها و عابران بیارتباط کشته است. و روز بعد، ارتش اسرائیل ۱۲ نفر را که برخی از آنها مقامات نماینده کمیتههای قبیلهای بودند و توزیع کمکها را هماهنگ میکردند، به قتل رساند.
دو روز بعد، ارائهدهنده کمکهای مورد علاقه اسرائیل، World Central Kitchen، نیز قربانی همین سیاست شد: در طول چند دقیقه، یک پهپاد ارتش اسرائیل یک تیم ۷ نفره از WCK را که در مسیری تعیینشده حرکت میکرد، تعقیب و در سه حمله هوایی مختلف، در چند کیلومتر فاصله، همه اعضای آنها را هدف قرار داده و به قتل رساند. خودروها که با نشان WCK مشخص شده بودند، طبق ادعای ارتش اسرائیل، در دوربین حرارتی پهپاد قابل مشاهده نبودند و در مسیری از پیش تأییدشده، کاروانی از کمکها را که مأموریت آن با ارتش اسرائیل هماهنگ شده بود، اسکورت میکردند.
سازمان World Central Kitchen در پی این حادثه تصمیم گرفت عملیات امدادرسانی خود را در غزه متوقف کند، هرچند که بعداً آن را از سر گرفت.
ارتش اسرائیل در نهایت سرهنگ نوخی مندل را که دستور حمله را داده بود و قبلاً نیز از توقف کمکرسانی به غزه حمایت کرده بود، مقصر دانست. مجازات مندل به اخراج از خدمت نظامی او ختم شد و او به کار روزانه معتبر خود بهعنوان مدیر اداره شهرکسازی در وزارت دفاع اسرائیل بازگشت.
اما روزنامه راستگرای Makor Rishon بر اساس گفتگوهایی با اپراتورهای پهپادی که در ترور کارکنان امداد شرکت داشتند، نتیجه گرفت که مندل تنها در حال اجرای سیاست رسمی مشترک تعیینشده توسط بلینکن و کابینه اسرائیل در اکتبر بود:
«دستور مأموریت بهوضوح بیان کرده بود که به ارتش اسرائیل دستور داده شده است تلاش تروریستهای حماس برای تصرف کامیونهای کمکی که وارد غزه میشوند، را خنثی کند. ارتش اسرائیل این دستور را از کابینه امنیتی در آغاز جنگ، حوالی ۱۸ اکتبر ۲۰۲۳ و پس از فشار شدید ایالات متحده دریافت کرده بود.»
نگرانیهایی که توسط اپراتورهای پهپاد درباره هدف قرار دادن کارکنان امدادی مطرح شده بود، توسط فرماندهان آنها رد شد که بر پایبندی سختگیرانه به دستور اصرار داشتند،
«به هر قیمتی.»
آنتونی بلینکن، وزیر امور خارجه آمریکا، در واکنش به کشتهشدن کارکنان امدادی WCK بیان کرد:
«کارکنان بشردوستانه قهرمان هستند. آنها بهترینهای بشریت را نشان میدهند. عمیقترین تسلیت خود را به کسانی که در حمله به WCK در غزه جان باختند، ابراز میکنم. باید بهسرعت، بهطور کامل و بیطرفانه این حادثه بررسی شود.»
اما پیگیریهای مطبوعات آمریکایی در ماههای بعد نشان داد که وزارت امور خارجه آمریکا خوشحال بود که این تحقیق توسط رئیسجمهور و مدیرعامل یکی از بزرگترین تولیدکنندگان اسلحه در اسرائیل انجام شود. مقصر اصلی این کشتارها – یعنی سیاستی که بلینکن میانجی آن بود – شناسایی نشد.
در بیانیهای به Drop Site News، پاتل، سخنگوی وزارت امور خارجه، اظهار داشت: «ما در چندین نوبت مستقیماً در دولت اسرائیل مداخله کردهایم تا آنها را وادار کنیم که مکانیزمهای جلوگیری از برخوردها را برای جلوگیری از آسیب به کارکنان بشردوستانه بهبود بخشند. حملات به کارکنان بشردوستانه غیرقابل قبول است و اسرائیل مسئولیت دارد تا هر آنچه در توان دارد انجام دهد تا از وقوع این حملات جلوگیری کند.» در بیانیه پاتل مشخص نشده بود که آیا ایالات متحده از اسرائیل خواسته است که سیاست هدف قرار دادن پلیس مدنی فلسطین یا اسکورتهای مسلح کمکها را کنار بگذارد یا نگرانیهای قبلی خود را در مورد این سیاست تکرار کرده است.
در ۲۹ اوت، ارتش اسرائیل چهار نیروی امدادرسان فلسطینی را که یک کاروان سازمانیافته توسط NGO آمریکایی Anera را همراهی میکردند، ترور کرد. دولت اسرائیل دوباره به سیاست عملیاتی هدف قرار دادن نیروهای مسلح که کنترل کمکها را در اختیار میگیرند، بهعنوان توجیه حمله اشاره کرد.
اثرات ویرانگر
نتایج سیاستهای گرسنگی در غزه دیگر جای حدس و گمان نیست. مطالعهای که توسط محققانی از دانشگاههای مختلف غزه، که همگی اکنون توسط ارتش اسرائیل ویران شدهاند، انجام شد، نشان داد که میانگین وزن هر فلسطینی در غزه از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ به بعد بیش از ۱۰ کیلوگرم (حدود ۲۲ پوند) کاهش یافته و تعداد افراد کموزن چهار برابر شده است. بر اساس ارزیابی «خوشه جهانی تغذیه» که فعالیتهای سازمانهای غیردولتی مختلف در مقابله با سوءتغذیه را هماهنگ میکند، بیش از ۵۰ هزار کودک زیر ۵ سال در غزه به خدمات درمان سوءتغذیه حاد نیاز دارند.
دکتر یارا آسی، مدیر مشترک برنامه بهداشت و حقوق بشر فلسطین در دانشگاه هاروارد، گفت:
«ما میدانیم که این مسئله میتواند تأثیرات مخربی در تمام عمر بر کودکان داشته باشد. حتی یک دوره کوتاه سوءتغذیه، چه برسد به اینکه یک سال طول بکشد.»
رشد شناختی کند میشود، بنابراین این کودکان در مدارس عملکرد ضعیفتری خواهند داشت. آنها کمتر قادر به مشارکت در اقتصاد خواهند بود. رشد فیزیکی کوتاهقدی، که زمانی رخ میدهد که کودکان با سرعت طبیعی رشد نمیکنند، غیرقابل جبران است.
آسی ادامه داد: «بدن آنها به دلیل سوءتغذیهای که در کودکی تجربه کردهاند، به طور دائمی کوتاه خواهد ماند.»
او افزود:
«احتمالاً اثرات دیگری هم وجود دارد که هنوز نتوانستهایم مطالعه کنیم. تحقیقات کوچکی که از زمینههای مختلف جهان انجام شده، به بررسی این موضوع در بلندمدت پرداختهاند، اما تقریباً همه آنها میگویند که ما اطلاعات کافی برای درک کامل این که این کودکان چگونه بزرگ خواهند شد، نداریم.»
در حالی که ایالات متحده مشغول تدوین سیاستهایی بود که این نتیجه را به بار آورد، همزمان تلاش میکرد تا به اسرائیل کمک کند روایتی بسازد که به آن اجازه دهد جمعیت غزه را بدون مزاحمت از گرسنگی رنج دهد. جک لو، سفیر ایالات متحده در اسرائیل، در ماه ژوئیه به جمعی از دانشگاهیان اسرائیلی گفت:
«تصاویری که در آمریکا دیده میشود بسیار خشن هستند. دشمنان اسرائیل به طور فعال داستان را به شکلی بسیار منفی روایت میکنند و اگر از آن زاویه به موضوع نگاه کنید، نکات زیادی وجود دارد که میتوان به آنها اشاره کرد.»
اسرائیل باید این داستان را تعریف کند که در حال اطمینان از این است که مردم آنچه نیاز دارند برای جلوگیری از قحطی دریافت میکنند.
در همین حال، وزارت امور خارجه آمریکا به طور مداوم به زبانی بیعمل به رنج فلسطینیها اشاره میکرد. وقتی از سخنگوی وزارت امور خارجه آمریکا، متیو میلر، درباره مسئولیت ایالات متحده در گسترش گرسنگی در غزه سؤال شد، او پاسخ داد:
«این ایالات متحده است که همه توافقات اصلی را برای رساندن کمکهای بشردوستانه به غزه از همان روزهای اولیه، اولین هفته پس از ۷ اکتبر، زمانی که وزیر خارجه به منطقه سفر کرد و رئیسجمهور به اسرائیل رفت، تضمین کرده است و آنها با هم اسرائیل را متقاعد کردند تا گذرگاه رفح را باز کند و اجازه ورود کمکهای بشردوستانه را بدهد.»
در واقع، سفر بلینکن و بایدن منجر به شکلگیری سیاست گرسنگی اسرائیل به شکل کنونی شد. آسی گفت: «ایالات متحده، از جمله بلینکن و دیگران، این تاکتیک را مشروعیت بخشیدهاند. استفاده از گرسنگی به عنوان سلاح جنگی تا زمانی که با اهداف شما موافق باشیم، قابل قبول است.» این سیاست تأییدشده توسط ایالات متحده سپس با استفاده از سلاحهای ساخت آمریکا، با حمایت تحریمهای تحمیلشده توسط آمریکا، و تحت پوشش روایتی که توسط آمریکا ساخته شده بود، اجرا شد.
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 