ترجمه جنوب جهانی

اکنون آن‌ها می‌دانند که بمباران واقعی به چه معناست: چهل‌ویکمین خبرنامه (۲۰۲۴) ایمن بعلبکی، لبنان، بدون عنوان، ۲۰۲۰

دوستان عزیز، سلام از میز مؤسسه‌ی تریکونتیننتال: مؤسسه تحقیقات اجتماعی.

در ۱ اکتبر، مایکل مک‌کال، نماینده‌ی ایالات متحده و رئیس کمیته امور خارجی مجلس نمایندگان، بیانیه‌ای صادر کرد و از رئیس‌جمهور جو بایدن خواست تا «بجای فشار بر اسرائیل برای آتش‌بس، حداکثر فشار را بر ایران و نیروهای نیابتی‌اش اعمال کند. ما باید روند انتقال سلاح به اسرائیل را که این دولت ماه‌هاست به تأخیر انداخته، تسریع کنیم، از جمله بمب‌های دو هزار پوندی، تا اطمینان حاصل کنیم که اسرائیل تمامی ابزارهای لازم برای مقابله با این تهدیدات را در اختیار دارد.» این فراخوان جنگ‌طلبانه چند روز پس از آن منتشر شد که اسرائیل در ۲۷ سپتامبر با استفاده از بیش از هشتاد بمب دو هزار پوندی ساخت آمریکا و دیگر مهمات، به محله‌ای مسکونی در بیروت حمله کرد و—در میان صدها غیرنظامی—سید حسن نصرالله (۱۹۶۰-۲۰۲۴)، رهبر حزب‌الله، را کشت. در این حمله هوایی، اسرائیل بیشتر از بمب‌های «بانکر باستر» (شکافنده پناهگاه) استفاده کرد که ارتش ایالات متحده در تهاجم خود به عراق در سال ۲۰۰۳ به کار برده بود.

فرمانده گراهام اسکاربرو از نیروی دریایی ایالات متحده، که یک هوانورد سابق آمریکایی است، شواهد حملات اسرائیل را برای مؤسسه نیروی دریایی آمریکا بررسی کرد. در مقاله‌ای بسیار افشاگر، اسکاربرو می‌نویسد که اسرائیل «به‌نظر می‌رسد رویکردی متفاوت نسبت به خسارات جانبی نسبت به نیروهای ایالات متحده در چند دهه گذشته اتخاذ کرده است.» در حالی که ایالات متحده هرگز نگرانی قابل توجهی برای تلفات غیرنظامیان یا «خسارات جانبی» نشان نداده، باید توجه داشت که حتی مقامات ارشد نظامی ایالات متحده نیز از درجه‌ی بی‌توجهی اسرائیل به جان انسان‌ها شگفت‌زده شده‌اند. اسکاربرو می‌نویسد، ارتش اسرائیل «به‌نظر می‌رسد آستانه بالاتری برای خسارات جانبی داشته باشد… به این معنا که حتی زمانی که احتمال تلفات غیرنظامیان بیشتر است، حمله می‌کند.»

با وجود اینکه واشنگتن می‌دانست اسرائیلی‌ها به طور بی‌پروا غزه و اکنون لبنان را بمباران می‌کنند—و حتی پس از آن که دادگاه بین‌المللی دادگستری حکم داد که «محتمل است» اسرائیل در غزه در حال ارتکاب نسل‌کشی است—ایالات متحده همچنان اسرائیل را با سلاح‌های کشنده تأمین کرده است. در ۱۰ اکتبر ۲۰۲۳، بایدن گفت: «ما کمک‌های نظامی بیشتری را تسریع می‌کنیم» که در طول یک سال نسل‌کشی به رکوردی حداقل ۱۷.۹ میلیارد دلاری رسید. در مارس ۲۰۲۴، واشنگتن پست گزارش داد که ایالات متحده «بیش از ۱۰۰ فروش نظامی خارجی مجزا به اسرائیل را به‌طور محرمانه تصویب و تحویل داده که شامل هزاران مهمات هدایت‌شونده دقیق، بمب‌های کوچک، بانکر باسترها، سلاح‌های سبک و دیگر کمک‌های کشنده بوده است.» این فروش‌های «کوچک» زیر حداقل آستانه‌ای بودند که بر اساس قوانین ایالات متحده رئیس‌جمهور را ملزم می‌کند برای تأیید به کنگره مراجعه کند (که البته رد نمی‌شد). این فروش‌ها شامل انتقال حداقل ۱۴ هزار بمب MK-84 دو هزار پوندی و ۶۵۰۰ بمب ۵۰۰ پوندی بود که اسرائیل در غزه و لبنان از آن‌ها استفاده کرده است.

در غزه، اسرائیلی‌ها به‌طور معمول از بمب‌های دو هزار پوندی برای حمله به مناطقی که پر از غیرنظامیان است، استفاده می‌کنند—غیرنظامیانی که خود مقامات اسرائیلی به آن‌ها گفته بودند به این مکان‌ها پناه ببرند. نیویورک تایمز گزارش داد که «در دو هفته اول جنگ، حدود ۹۰ درصد از مهماتی که اسرائیل در غزه انداخت، بمب‌های هدایت‌شده ماهواره‌ای با وزن ۱۰۰۰ یا ۲۰۰۰ پوند بود.» در مارس ۲۰۲۴، سناتور آمریکایی برنی سندرز توییت کرد: «ایالات متحده نمی‌تواند یک روز از نتانیاهو بخواهد که بمباران غیرنظامیان را متوقف کند و روز بعد هزاران بمب ۲۰۰۰ پوندی دیگر که می‌توانند بلوک‌های شهری را با خاک یکسان کنند، به او بفرستد. این شرم‌آور است.» در گزارش ۲۰۱۶ مؤسسه‌ی Action on Armed Violence ارزیابی زیر در مورد این سلاح‌های کشتار جمعی ارائه شده است:

این‌ها بمب‌های بسیار قدرتمندی هستند که وقتی در مناطق مسکونی استفاده می‌شوند، ظرفیت تخریبی زیادی دارند. آن‌ها می‌توانند ساختمان‌ها را منفجر کرده و افراد را در صدها متری نقطه انفجار بکشند یا مجروح کنند. الگوی پراکندگی و دامنه بمب MK 84 دو هزار پوندی قابل پیش‌بینی نیست، اما عموماً گفته می‌شود که این سلاح دارای «شعاع مرگبار» است (یعنی فاصله‌ای که در آن احتمالاً افراد را در نزدیکی خود می‌کشد) تا ۳۶۰ متر. امواج انفجار چنین سلاحی می‌تواند تأثیر مخربی داشته باشد؛ انتظار می‌رود که یک بمب دو هزار پوندی تا فاصله ۸۰۰ متری از نقطه برخورد، آسیب شدید و جراحت‌های سنگینی ایجاد کند.

من چندین بار در محله حاره حریک در ضاحیه، که در حمله به رهبری حزب‌الله توسط بمب‌های اسرائیلی هدف قرار گرفته بود، قدم زده‌ام. این منطقه بسیار پرتراکم است و بین ساختمان‌های مسکونی بلند آن فقط چند متر فاصله وجود دارد. حمله به مجموعه‌ای از این ساختمان‌ها با بیش از هشتاد بمب قدرتمند، هرگز نمی‌تواند «دقیق» تلقی شود. بمباران اسرائیل در بیروت، بازتابی از حملات سختگیرانه آن‌ها به غزه است و نماد بی‌توجهی به جان انسان‌هاست که هر دو جنگ اسرائیل و ایالات متحده را تعریف می‌کند. در ۲۳ سپتامبر، اسرائیل لبنان را با سرعتی بیش از یک حمله هوایی در دقیقه بمباران کرد. در چند روز، حملات هوایی شدید اسرائیل بیش از یک میلیون نفر را آواره کرد، یعنی یک پنجم کل جمعیت لبنان.

اولین بمبی که از هواپیما رها شد، یک نارنجک دستی Haasen (دانمارک) بود که در ۱ نوامبر ۱۹۱۱ توسط ستوان جولیو کاووتی از نیروی هوایی ایتالیا بر روی شهر تاجورا، نزدیک طرابلس در لیبی انداخته شد. صد سال بعد، در نوعی یادبود شوم، هواپیماهای فرانسوی و آمریکایی بار دیگر لیبی را به عنوان بخشی از جنگشان برای سرنگونی دولت معمر قذافی بمباران کردند. وحشیگری بمباران هوایی از همان ابتدا درک شد، چنان‌که سون لیندکویست در کتاب خود، «تاریخ بمباران» (۲۰۰۳) به آن اشاره کرده است. در مارس ۱۹۲۴، رهبر اسکادران بریتانیا، آرتور «بمب‌افکن» هریس گزارشی نوشت (که بعداً حذف شد) درباره بمباران‌های خود در عراق و معنای «واقعی» بمباران هوایی:

جایی که عرب‌ها و کردها تازه داشتند متوجه می‌شدند که اگر بتوانند کمی سروصدا را تحمل کنند، می‌توانند بمباران را هم تحمل کنند… اکنون آن‌ها می‌دانند که بمباران واقعی به چه معناست، از نظر تلفات و خسارات؛ آن‌ها اکنون می‌دانند که در عرض چهل و پنج دقیقه، یک روستای کامل… می‌تواند تقریباً به طور کامل ویران شود و یک سوم از ساکنان آن کشته یا مجروح شوند، توسط چهار یا پنج هواپیما که هیچ هدف واقعی برای آن‌ها ارائه نمی‌دهد، هیچ فرصتی برای افتخار به عنوان جنگجو ندارد و هیچ وسیله‌ی مؤثری برای فرار وجود ندارد.

صد سال بعد، این کلمات «بمب‌افکن» هریس به‌خوبی نوع بی‌رحمی‌ای را که بر هر دو فلسطین و لبنان تحمیل شده، توصیف می‌کند.

ممکن است بپرسید: تکلیف موشک‌هایی که توسط حزب‌الله و ایران به سمت اسرائیل شلیک شده‌اند چیست؟ آیا آن‌ها بخشی از خشونت جنگ نیستند؟ بدون شک، این‌ها هم بخشی از زشتی جنگ هستند، اما نمی‌توان به‌راحتی آن‌ها را مقایسه کرد. موشک‌های بالستیک ایران پس از حمله اسرائیل به یک مرکز دیپلماتیک ایرانی در سوریه (آوریل ۲۰۲۴)، ترور رهبر حماس، اسماعیل هنیه، در تهران پس از مراسم تحلیف رئیس‌جمهور ایران، مسعود پزشکیان (ژوئیه ۲۰۲۴)، ترور سید حسن نصرالله در بیروت (سپتامبر ۲۰۲۴) و کشته شدن چندین مقام نظامی ایران شلیک شدند. به‌طور قابل‌توجهی، در حالی که اسرائیل بارها و بارها غیرنظامیان، کادر پزشکی، روزنامه‌نگاران و امدادگران را هدف قرار داده است، موشک‌های ایران تنها مراکز نظامی و اطلاعاتی اسرائیل را هدف گرفتند و نه مناطق غیرنظامی. از سوی دیگر، حزب‌الله پایگاه هوایی رمت داوید اسرائیل را در شرق حیفا در سپتامبر ۲۰۲۴ هدف قرار داد. نه ایران و نه حزب‌الله موشک‌های خود را به مناطق متراکم شهری اسرائیل شلیک نکرده‌اند. از ۸ اکتبر ۲۰۲۳ به بعد، حملات هوایی اسرائیل به لبنان بسیار بیشتر از حملات حزب‌الله به اسرائیل بوده است. پیش از این موج از درگیری‌ها و تا ۱۰ سپتامبر، اسرائیل ۱۳۷ غیرنظامی لبنانی را کشته و صدها هزار نفر را از خانه‌هایشان آواره کرده بود؛ در حالی که تا آن زمان موشک‌های حزب‌الله ۱۴ غیرنظامی اسرائیلی را کشته و به تخلیه ۶۳ هزار غیرنظامی اسرائیلی منجر شده بودند. نه تنها از لحاظ تعداد حملات و شمار تلفات تفاوت وجود داشته، بلکه از لحاظ کیفی نیز خشونت‌ها متفاوت بوده است. خشونتی که عمدتاً به اهداف نظامی معطوف است، تحت شرایطی خاص در چارچوب قوانین بین‌المللی مجاز است؛ اما خشونتی که بی‌رویه و بی‌تمایز است، مانند استفاده از بمب‌های عظیم علیه غیرنظامیان، قوانین جنگ را نقض می‌کند.

اتل عدنان (۱۹۲۵–۲۰۲۱)، شاعر و هنرمند لبنانی، پس از فرار والدینش از امپراتوری عثمانی در حال فروپاشی که به ترکیه مدرن تبدیل شد، در بیروت بزرگ شد. او به عمق خاک نزاع و درد، که عناصر اصلی شعرش بودند، نفوذ کرد. صدای او از بالکن آپارتمانش در اشرفیه، «کوه کوچک»، که از آنجا می‌توانست کشتی‌ها را که به بندر می‌آمدند و می‌رفتند، شنیده می‌شد. وقتی اتل عدنان درگذشت، رمان‌نویس الیاس خوری (۱۹۴۸–۲۰۲۴)، که خود او نیز کمی قبل از بمباران دوباره بیروت درگذشت، نوشت که او زنی را عزاداری می‌کند که نمی‌میرد، اما نگران شهری است که به‌تنهایی رنج می‌برد. در اینجا چند گزیده از شعر اتل، «بیروت، ۱۹۸۲»، آمده است تا به ما یادآوری کند که ما به‌اندازه طوفان خشمگین هستیم.

هرگز باور نداشتم
که انتقام
درخت باشد
که در باغ من رشد کند.

درختان در همه جهات رشد می کنند
فلسطینی ها نیز:

آواره
و بر خلاف پروانه ها
بی بال،
زمینی،
سنگین با عشق
برای مرزها و بدبختی هایشان،

هیچ ملتی نمی تواند برای همیشه پشت
میله ها
یا زیر باران برود.

…

ما هرگز با اشک نخواهیم گریست
بلکه با خون.

…

این بر روی قبرستان ها نیست که ما
دانه بکاریم
یا در کف دستم
ما مانند طوفانی هستیم
خشمگین.

با گرمی،

ویجی