مکس لین
مانتلی ریویو آنلاین
ترجمه جنوب جهانی

۱۵ سپتامبر سومین سالگرد اعلام توافق آکوس (AUKUS) بین استرالیا، بریتانیا و ایالات متحده بود. هدف این توافق، خرید زیردریایی‌های هسته‌ای توسط استرالیا از بریتانیا و ایالات متحده است. این اقدام، همکاری عملیاتی با نیروهای آمریکایی را که قدرت خود را در منطقه و در امتداد سواحل چین به نمایش می‌گذارند، افزایش می‌دهد. علاوه بر این، استرالیا در ائتلاف‌های غیررسمی در منطقه هند و اقیانوس آرام نظیر «کواد» (QUAD) و «اسکود» (SQUAD) شرکت دارد. شهر داروین در شمال استرالیا برای نیروهای آمریکایی، از جمله هواپیماهای حامل تسلیحات هسته‌ای، باز شده است. افزون بر این، استرالیا مدت‌هاست که میزبان پایگاه‌هایی برای سیستم‌های ماهواره‌ای جاسوسی ایالات متحده بوده است. (برای جزئیات بیشتر درباره این توافق‌ها، به وب‌سایت ائتلاف ضد آکوس مراجعه کنید.)

تمام این‌ها با تاریخ سازگار است. طبقه سرمایه‌دار استرالیا به همان دیدگاه درباره روابط شمال جهانی و جنوب جهانی معتقد است و دریافته که منافع حاکمیت آن‌ها در تداوم سلطه شمال جهانی است. افزایش توانایی چین برای مقاومت در برابر هژمونی ایالات متحده، حتی اگر نتواند آن را شکست دهد، به عنوان تهدیدی دیده می‌شود. گفتمان هژمونیک در رسانه‌ها همواره از چین به عنوان دشمن یاد می‌کند. در استرالیا، این موضوع زمانی که درباره «حیاط خلوت» امپریالیسم استرالیا صحبت می‌شود، برجسته‌تر می‌شود.

عضو باشگاه امپریالیستی جهانی

حداقل ۱۵۰ سال است که استرالیا در شبکه کشورهای ثروتمند صنعتی ادغام شده، کشورهایی که بخش زیادی از ثروتشان از استثمار استعماری و امپریالیستی مدرن آنچه اکنون به عنوان جنوب جهانی شناخته می‌شود، به دست می‌آید. اگرچه اقتصاد استرالیا کوچک است، برخی از بزرگترین سرمایه‌داران آن در کشورهای جنوب جهانی، از جمله اندونزی و شیلی، سرمایه‌گذاری دارند.

استرالیا یکی از بالاترین سرانه‌های تولید ناخالص داخلی در جهان را دارد. ثروت آن از همین استثمار و همچنین از سهم‌بردن در استثمار جنوب جهانی توسط بلوک امپریالیستی به دست می‌آید. ثروت اولیه استرالیا که در قرون ۱۸ و ۱۹ انباشته شد، بر اساس تهاجم نسل‌کشی بنا شده بود که منجر به تصاحب زمین‌های قاره از ساکنان اصلی آن شد.

در سیاست‌های خارجی و امنیتی، دولت استرالیا و اکثریت طبقه سرمایه‌دار همواره معتقد بوده‌اند که منافع استراتژیک آن‌ها با منافع بلوک امپریالیستی مشترک است. از زمان جنگ جهانی دوم، آن‌ها همچنین منافع استراتژیک ایالات متحده را به اشتراک گذاشته‌اند.

در رابطه با آسیا، دولت استرالیا با ایالات متحده هم‌نظر است که انقلاب سوسیالیستی در آسیا تهدیدی برای تمام منافع امپریالیستی است. از سال ۱۹۴۵، طبقه حاکم استرالیا یک کمپین تبلیغاتی عظیم درباره «خطر زرد» چین کمونیستی و جنبش‌های چپ‌گرا در جنوب شرقی آسیا در میان مردم استرالیا به راه انداخته است. علاوه بر این، نیروهای استرالیایی پیش از ویتنام در کره جنوبی، مالایا و اندونزی درگیر بوده‌اند. حتی پیش از آنکه ایالات متحده به جنگ ویتنام متعهد شود، دولت استرالیا آمریکا را تشویق به دخالت در این جنگ می‌کرد.

تناقضات برای طبقه سرمایه‌دار استرالیا

برای سرمایه‌داری استرالیا به طور کلی تناقضی وجود دارد. به گفته «مرکز پیچیدگی اقتصادی»، «در پنج سال گذشته، صادرات استرالیا به چین با نرخ سالانه ۷.۷۶ درصد افزایش یافته و از ۸۴.۸ میلیارد دلار در سال ۲۰۱۷ به ۱۲۳ میلیارد دلار در سال ۲۰۲۲ رسیده است.» چین معمولاً در صدر لیست کشورهایی است که استرالیا به آن‌ها صادرات دارد. دولت کنونی استرالیا هر کاری می‌کند تا روابط تجاری با چین را بهبود بخشد، از جمله استقبال از نخست‌وزیر چین و هیئت‌های دیگر. روابط تجاری نیز بهبود یافته است. در عین حال، در عرصه سیاسی، تبلیغات ضدچینی همچنان به قوت خود باقی است. مخالفت عمومی آشکار با آکوس یا سیاست‌های مشابه از سوی طبقه سرمایه‌دار یا سیاستمداران حامی سرمایه‌داری بسیار کم است. تنها منتقد آشکار، نخست‌وزیر سابق حزب کارگر، پل کیتینگ، است که استدلال می‌کند: چین تهدیدی برای امنیت استرالیا نیست؛ تایوان متعلق به چین است؛ و اقتصاد استرالیا نیازمند بهترین روابط اقتصادی ممکن با چین است.

مخالفت با آکوس

مخالفت‌ها ضعیف است و از سمت چپ و برخی از پارلمانترهای چپ‌گرای حزب سبزها می‌آید. چپ استرالیا دو بخش اصلی دارد. حزب سبزها یک حزب معتدل چپ‌گرای میانه است که نمایندگی کوچکی در سنا و مجلس نمایندگان دارد. آن‌ها با آکوس مخالفند و بر هدر رفتن پول، فرسایش حاکمیت دفاعی به نفع ایالات متحده و تأثیرات زیست‌محیطی ذخیره زباله‌های هسته‌ای تأکید دارند. اگرچه بیانیه‌های مترقی‌ای در مورد عدم تهدید بودن چین منتشر می‌کنند، به نظر نمی‌رسد که بر این موضوع تأکید زیادی داشته باشند. حزب سبزها ابتکار عمل یا رهبری کمپین‌ها و اعتراضات جمعی را به دست نمی‌گیرند.

جنبش صلح و چپ افراطی شامل «شبکه استرالیای مستقل و صلح‌آمیز» و «ائتلاف ضد آکوس استرالیا» است. این سازمان‌ها فعال هستند، اما کوچک و ضعیفند و تأثیر یا شناخته‌شدگی عمومی کمی دارند. این موضوع بازتابگر افول ۲۰ ساله سازمان‌های چپ رادیکال در استرالیا است، به‌ویژه آن‌هایی که مبارزه شمال جهانی و جنوب جهانی (امپریالیسم) را چارچوب اصلی یا پایه‌ای خود قرار می‌دهند.

بیانیه‌های این گروه‌ها معمولاً نسخه‌های کمی رادیکال‌تر از بیانیه‌های حزب سبزها هستند. هیچ‌کس حول شعار «چین دشمن نیست» فعالیت نمی‌کند یا مهار چین توسط ایالات متحده را به امپریالیسم مرتبط نمی‌کند.

راه‌حل‌ها

راه‌حل جادویی برای این ضعف وجود ندارد. تنها راه برای جبران خسارت، توضیح صبورانه و کمک به ایجاد فعالیت‌ها و جنبشی علیه امپریالیسم است.

یک عامل که ممکن است به این فرآیند کمک کند، افزایش صدای جنبش‌های مردمی آسیا در میان مردم استرالیا و به‌ویژه جوانان استرالیایی است که شروع به طرح سوالاتی در این زمینه کرده‌اند. بازدیدهای بیشتر دوستان آسیایی از استرالیا می‌تواند به مردم با دیدگاه امپریالیستی کمک کند تا از تأثیرات بی‌ثبات‌کننده سیاست‌های ایالات متحده و استرالیا آگاه شوند. این امر فوری و بسیار مفید است و ما باید راه‌هایی برای غلبه بر چالش‌های زیرساختی و مالی برای دستیابی به این هدف پیدا کنیم.

این مقاله بر اساس وبینار آنلاین «ایالات متحده در حال بی‌ثبات کردن شرق آسیا» در تاریخ ۱۷ اوت ۲۰۲۴ توسط «نه به جنگ سرد» است.

مکس لین نویسنده و مفسر مسائل آسیایی و جنوب شرقی آسیا و روابط استرالیا با آسیاست. او در دانشگاه‌های استرالیا، اندونزی، سنگاپور و فیلیپین، همچنین در ایالات متحده و اروپا تدریس کرده است. او در طول ۵۰ سال گذشته برای روزنامه‌های کانبرا تایمز، نیشن ریویو، نشنال تایمز و گرین لفت ویکلی نوشته است. او بیش از ۲۰ کتاب درباره اندونزی نوشته، ویرایش و ترجمه کرده است.