فاش شد: جاسوسهای اسرائیلی که اخبار آمریکا را مینویسند
آلن مکلوید مینتپرس نیوز | مانتلی ریویو آنلاین
ترجمه جنوب جهانی
«یک سال پس از حملات ۷ اکتبر، نتانیاهو در مسیر پیروزی قرار دارد.» این عنوان یکی از مقالات اخیر سایت اکسیوس است که نخستوزیر اسرائیل را در اوج موفقیتهای پیدرپی توصیف میکند. باراک راوید، نویسنده این مقاله، اشاره میکند که این «موفقیتهای خیرهکننده نظامی» شامل بمباران یمن، ترور اسماعیل هنیه رهبر حماس و حسن نصرالله رهبر حزبالله و حمله پیجری علیه لبنان بوده است.
همین نویسنده به تازگی به خاطر مقالهای مورد توجه قرار گرفت که در آن ادعا کرده بود حملات اسرائیل علیه حزبالله «قصدی برای آغاز جنگ ندارند، بلکه تلاشی برای ‹کاهش تنش از طریق افزایش تنش› هستند.» کاربران شبکههای اجتماعی این منطق عجیب و اورولی را به تمسخر گرفتند. اما آنچه تقریباً از دید همه پنهان ماند این بود که باراک راوید یک جاسوس اسرائیلی است—یا دستکم تا مدت کوتاهی پیش بوده است. راوید تحلیلگر پیشین واحد ۸۲۰۰، سازمان جاسوسی اسرائیل بوده و تا سال گذشته به عنوان ذخیره در نیروهای دفاعی اسرائیل فعالیت میکرد.
واحد ۸۲۰۰ بزرگترین و شاید بحثبرانگیزترین سازمان جاسوسی اسرائیل است. این سازمان مسئولیت بسیاری از عملیاتهای جاسوسی و تروریستی پر سروصدا، از جمله حمله پیجری اخیر که باعث جراحت هزاران شهروند لبنانی شد، را برعهده داشته است. همانطور که این تحقیق نشان خواهد داد، راوید تنها جاسوس سابق اسرائیلی نیست که در رسانههای برجسته آمریکایی فعالیت میکند و برای جلب حمایت غرب از اقدامات کشورش تلاش میکند.
نفوذ در کاخ سفید راوید به سرعت تبدیل به یکی از تأثیرگذارترین افراد در محافل رسانهای کاپیتول هیل شد. در ماه آوریل، او برنده جایزه معتبر خبرنگاران کاخ سفید برای «برتری کلی در پوشش خبری کاخ سفید» شد—یکی از بالاترین جوایز روزنامهنگاری آمریکا. داوران از آنچه که آن را «سطوح عمیق، تقریباً صمیمانه از منابع در ایالات متحده و خارج از کشور» توصیف کردند، تحت تأثیر قرار گرفتند و شش مقاله را به عنوان نمونههای برجسته روزنامهنگاری انتخاب کردند.
بیشتر این گزارشها به سادگی شامل چاپ منابع ناشناس کاخ سفید یا دولت اسرائیل، ارائه تصویری مثبت از آنها و فاصله دادن بایدن از فجایع حمله اسرائیل به فلسطین بود. در نتیجه، این مقالات تفاوت چندانی با بیانیههای مطبوعاتی کاخ سفید نداشتند. برای مثال، یکی از مقالاتی که داوران آن را انتخاب کردند، عنوان «خبر انحصاری: بایدن به بیبی گفت توقف ۳ روزه درگیریها میتواند به آزادی برخی گروگانها کمک کند» داشت و رئیسجمهور چهل و ششم ایالات متحده را به عنوان یک انساندوست متعهد به کاهش رنجها معرفی میکرد. مقاله دیگری از چگونگی «ناامیدی» بایدن از نتانیاهو و دولت اسرائیل خبر میداد.
معترضان از خبرنگاران خواسته بودند که در همبستگی با همکاران کشته شدهشان در غزه (که در زمان نگارش این مطلب تعدادشان به دستکم ۱۲۸ خبرنگار میرسید) این رویداد را بایکوت کنند. نه تنها هیچ بایکوتی صورت نگرفت، بلکه برگزارکنندگان بالاترین جایزه خود را به یک مقام اطلاعاتی اسرائیلی سابق که به خبرنگار تبدیل شده بود و به عنوان شاید وظیفهشناسترین گزارشگر قدرت در واشنگتن شناخته میشود، اهدا کردند.
رئیسجمهور بایدن شخصاً جایزه را به راوید تقدیم کرد و او را مانند یک برادر در آغوش گرفت. اینکه یک جاسوس سابق اسرائیلی میتواند به این شکل بایدن را در آغوش بگیرد، نکات بسیاری را درباره روابط نزدیک بین ایالات متحده و اسرائیل و همچنین میزان نفوذ رسانههای جریان اصلی در پاسخگو نگه داشتن قدرت روشن میکند.
راوید به دلیل چاپ بیچون و چرای اطلاعات تحسینبرانگیزی که از سوی دولتهای آمریکا یا اسرائیل به او داده میشد و آن را به عنوان گزارش انحصاری ارائه میکرد، به شهرت رسید. او در ماه آوریل نوشت که «رئیسجمهور بایدن در تماس با نخستوزیر اسرائیل بنیامین نتانیاهو اولتیماتوم داده است: اگر اسرائیل در غزه تغییر مسیر ندهد، ‹ما دیگر نمیتوانیم از شما حمایت کنیم،’» و اینکه «بیشترین فشار خود را برای پایان دادن به جنگ در غزه در شش ماه جنگ اعمال کرده است و برای اولین بار هشدار داد که سیاست آمریکا در قبال جنگ به پایبندی اسرائیل به خواستههای او وابسته خواهد بود»، که شامل «آتشبس فوری» میشد. در ماه ژوئیه، او دوباره به نقل از منابع ناشناس نوشت که نتانیاهو و اسرائیل به دنبال «راهحل دیپلماتیک» هستند—ادعایی بسیار مشکوک.
مقالات دیگر راوید نیز همین الگوی تکراری را دنبال میکنند.
این سفیدشویی بیوقفه از اقدامات دولت بایدن، تمسخر گستردهای را در فضای مجازی به دنبال داشت.
کاربری در ایکس به نام دیوید گروسمن توییت کرد: «اختصاصی اکسیوس: پس از فروش میلیونها دلار سلاح به نتانیاهو، بایدن آهنگ «Bad Blood» از تیلور سوئیفت را با صدای بلند پخش کرد. ‹همه میتوانستند آن را بشنوند،› یکی از منابع نزدیک به بایدن میگوید.» کمدین حسین کسوانی نیز در واکنش به مقاله اخیر راوید که مدعی شده بود بایدن «به طور فزایندهای به دولت اسرائیل بیاعتماد شده» است، نوشت: «ادامه دادن به تحویل تودههای بزرگ پول و سلاح، اما سر تکان دادن تا همه بدانند من تا حدودی با آن مخالفم.»
در طول این اختلافات ادعایی میان ایالات متحده و اسرائیل، دولت بایدن همچنان به حمایت مشتاقانه از حملات اسرائیل ادامه داده، قطعنامههای آتشبس و تشکیل کشور فلسطین در سازمان ملل را مسدود کرده و طی ۱۲ ماه گذشته ۱۸ میلیارد دلار سلاح به اسرائیل ارسال کرده است. بنابراین، هرچند که این گزارشهای اکسیوس تا چه حد سوالبرانگیز باشند، نقش حیاتی در واشنگتن دارند، زیرا به دولت بایدن این امکان را میدهند که خود را از آنچه که نهادهای بینالمللی آن را نسلکشی مینامند، دور کند. نقش راوید این بوده است که رضایتنامهای برای دولت در میان مخاطبان نخبه و لیبرال که اکسیوس را میخوانند، ایجاد کند و به آنها اجازه دهد همچنان باور کنند که ایالات متحده در غرب آسیا یک واسطه صادق برای صلح است، نه یک تسهیلکننده کلیدی برای اسرائیل.
راوید دشمنی آشکار خود با فلسطینیها را پنهان نمیکند. او در ماه سپتامبر پستی را بازنشر کرد که در آن آمده بود:
«این روش پالینازیهاست… آنها امتیازات را بدون دادن هیچ چیزی در عوض دریافت میکنند و سپس از آن امتیازات به عنوان مبنای مذاکرات بعدی استفاده میکنند. پالینازیها نمیدانند چگونه حقیقت را بگویند.»
کمتر از یک هفته بعد، او ادعای بسیار مشکوک وزیر دفاع اسرائیل یوآو گالانت را ترویج کرد که ادعا میکرد نیروهای دفاعی اسرائیل عکسی از کودکان محمد ضیف، رهبر گردانهای القسام، را در حال جشن گرفتن در برابر تصویری بزرگ از هواپیماهایی که به برجهای دوقلوی مرکز تجارت جهانی برخورد میکنند، پیدا کردهاند. گالانت اظهار داشت که این عکس را در یک تونل «که برادران ضیف مانند موش در آن مخفی شده بودند» یافتهاند.
یک سازمان جاسوسی بدنام واحد ۸۲۰۰ که در سال ۱۹۵۲ تأسیس شد، بزرگترین و بحثبرانگیزترین بخش نظامی اسرائیل است.
این واحد مسئول عملیاتهای مخفی، جاسوسی، نظارت و جنگ سایبری است و از تاریخ ۷ اکتبر ۲۰۲۳، در مرکز توجه جهانی قرار گرفته است. این سازمان بهطور گسترده به عنوان مسئول حمله پیجری معروف به لبنان شناخته میشود، حملهای که دستکم ۹ کشته و حدود ۳۰۰۰ نفر زخمی بر جای گذاشت. در حالی که بسیاری در اسرائیل (از جمله خود راوید) این عملیات را موفقیتآمیز دانستند، اما در سطح جهانی به عنوان یک اقدام تروریستی وحشتناک محکوم شد، از جمله توسط لئون پانهتا، رئیس سابق سیا.
واحد ۸۲۰۰ همچنین فهرستی برای کشتار در غزه با استفاده از هوش مصنوعی ایجاد کرده است که دهها هزار نفر (از جمله زنان و کودکان) را برای ترور پیشنهاد میکند. این نرمافزار در ماههای ابتدایی حمله اسرائیل به نوار غزه، به عنوان مکانیزم اصلی هدفگیری ارتش اسرائیل به کار گرفته شد.
واحد ۸۲۰۰ که به «هاروارد اسرائیل» توصیف میشود، یکی از معتبرترین نهادهای این کشور است. فرایند گزینش در این واحد بسیار رقابتی است؛ والدین هزینههای گزافی برای کلاسهای علوم و ریاضی فرزندانشان پرداخت میکنند، به امید آن که آنها برای خدمت در این واحد انتخاب شوند و به یک شغل پر درآمد در بخش تکنولوژی پیشرفته اسرائیل دست پیدا کنند.
این واحد همچنین به عنوان بخش مرکزی دستگاه سرکوبگر پیشرفته اسرائیل عمل میکند. با استفاده از حجم عظیمی از دادهها که از طریق ردیابی هر حرکت فلسطینیها توسط دوربینهای تشخیص چهره و نظارت بر تماسها، پیامها، ایمیلها و اطلاعات شخصی آنها جمعآوری شده است، واحد ۸۲۰۰ یک تور نظارتی و کنترل کننده ایجاد کرده است که برای جاسوسی، آزار و سرکوب فلسطینیها به کار میگیرد.
واحد ۸۲۰۰ پروندههای مفصلی از هر فلسطینی تهیه میکند که شامل تاریخچه پزشکی، روابط جنسی و تاریخچه جستجوهای آنها میشود، تا این اطلاعات در آینده برای اخاذی یا باجگیری به کار گرفته شود. به عنوان مثال، اگر فردی به همسر خود خیانت کند، به شدت به یک عمل جراحی نیاز داشته باشد، یا به صورت مخفیانه همجنسگرا باشد، از این اطلاعات به عنوان اهرم فشار برای تبدیل شهروندان به خبرچین و جاسوس برای اسرائیل استفاده میشود. یکی از مأموران سابق واحد ۸۲۰۰ گفت که به عنوان بخشی از آموزش خود، مأمور به حفظ کلمات مختلف عربی برای «همجنسگرا» شد تا بتواند در مکالمات به آنها گوش دهد.
مأموران واحد ۸۲۰۰ بعداً برخی از پرکاربردترین اپلیکیشنها و برنامههای جاسوسی دنیا، از جمله پگاسوس را ایجاد کردهاند. پگاسوس برای جاسوسی از دهها رهبر سیاسی در سراسر جهان، از جمله امانوئل مکرون رئیسجمهور فرانسه، سیریل رامافوسا رئیسجمهور آفریقای جنوبی و عمران خان نخستوزیر پاکستان به کار رفته است.
دولت اسرائیل مجوز فروش پگاسوس به سازمان سیا و همچنین برخی از مستبدترین دولتهای جهان را صادر کرد. این شامل عربستان سعودی نیز میشود که از این نرمافزار برای جاسوسی از جمال خاشقجی، روزنامهنگار واشنگتن پست، قبل از ترور او توسط عوامل سعودی در ترکیه استفاده کرد.
تحقیقات اخیر مینتپرس نیوز نشان داده است که بخش بزرگی از بازار جهانی VPN توسط شرکتی اسرائیلی اداره میشود که یکی از بنیانگذاران آن از اعضای سابق واحد ۸۲۰۰ بوده است.
در سال ۲۰۱۴، ۴۳ تن از نیروهای ذخیره واحد ۸۲۰۰ در بیانیهای مشترک اعلام کردند که به دلیل رویههای غیراخلاقی این واحد، که شامل عدم تمایز بین شهروندان عادی فلسطینی و تروریستها بود، دیگر حاضر به خدمت در آن نیستند. این نامه همچنین اشاره کرد که اطلاعات به دست آمده توسط آنها به سیاستمداران محلی قدرتمند منتقل میشد تا به دلخواه خود از آنها استفاده کنند.
این بیانیه عمومی، راوید را به شدت از دست همکارانش خشمگین کرد. در پی این رسوایی، راوید در رادیوی ارتش اسرائیل به انتقاد از افشاگران پرداخت. راوید گفت که مخالفت با اشغال فلسطین به معنای مخالفت با اسرائیل است، زیرا اشغال بخشی اساسی از اسرائیل است. او گفت: «اگر مشکل واقعاً اشغال است، پس مالیاتهای شما هم مشکل دارند—آنها هزینه سربازان در پستهای بازرسی، سیستم آموزشی… و ۸۲۰۰ را تأمین میکنند.»
صرفنظر از اظهارات راوید، این سوال مطرح میشود: آیا واقعاً قابل قبول است که اعضای گروهی که برای نفوذ، جاسوسی و هدف قرار دادن جمعیتهای خارجی طراحی شدهاند و برخی از خطرناکترین و مهاجمترین تکنولوژیهای جاسوسی جهان را تولید کردهاند و بهطور گستردهای مسئول حملات تروریستی پیچیده بینالمللی شناخته میشوند، اخبار مربوط به اسرائیل و فلسطین را برای آمریکاییها بنویسند؟ اگر مشخص میشد که چهرههای ارشد رسانهای آمریکا به عنوان مأموران اطلاعاتی حزبالله، حماس یا اف.اس.بی روسیه فعالیت میکنند، واکنشها چگونه بود؟
اخباری درباره اسرائیل، از سوی اسرائیل با این حال، راوید تنها خبرنگار تأثیرگذار در آمریکا نیست که ارتباط عمیقی با دولت اسرائیل دارد. شاحر پلید سه سال به عنوان یک افسر در واحد ۸۲۰۰ خدمت کرد و تیمی از تحلیلگران در زمینه نظارت، اطلاعات و جنگ سایبری را رهبری میکرد. او همچنین به عنوان تحلیلگر فناوری برای سرویس اطلاعاتی اسرائیل، شاباک، کار کرده است. در سال ۲۰۱۷، او به عنوان تهیهکننده و نویسنده به CNN پیوست و به مدت سه سال بخشهایی برای برنامههای فرید زکریا و کریستین امانپور تهیه کرد. او بعدها به عنوان مدیر ارشد رسانه به استخدام گوگل درآمد.
دیگر مأمور واحد ۸۲۰۰ که به CNN پیوست، تال هاینریش بود. هاینریش سه سال به عنوان مأمور واحد ۸۲۰۰ خدمت کرد. بین سالهای ۲۰۱۴ و ۲۰۱۷، او تهیهکننده بخش میدانی و میز خبری برای دفتر اورشلیم CNN بود که به جانبداری از اسرائیل شهرت دارد و یکی از خبرنگاران اصلی بود که درک مردم آمریکا از عملیات «لبه محافظ» اسرائیل را شکل میداد، عملیاتی که بیش از ۲۰۰۰ نفر را کشت و صدها هزار نفر را آواره کرد. هاینریش بعداً CNN را ترک کرد و اکنون سخنگوی رسمی نخستوزیر بنیامین نتانیاهو است.
تمایل CNN برای استخدام چهرههای وابسته به دولت اسرائیل همچنان ادامه دارد. به عنوان مثال، تامار مایکلِس در حال حاضر در این شبکه کار میکند و بخش زیادی از محتوای مربوط به اسرائیل و فلسطین را تولید میکند. این در حالی است که پیشتر به عنوان سخنگوی رسمی ارتش اسرائیل در نیروهای دفاعی اسرائیل خدمت کرده بود.
در همین حال، روزنامه نیویورک تایمز آنات شوارتز را استخدام کرد، یک افسر سابق اطلاعات نیروی هوایی اسرائیل که هیچ تجربه روزنامهنگاری نداشت. شوارتز همنویس گزارش جنجالی و اکنون بیاعتبار «فریادهای بیصدا» بود که ادعا میکرد نیروهای حماس در تاریخ ۷ اکتبر به طور سیستماتیک به اسرائیلیها تجاوز کردهاند. کارکنان خود نیویورک تایمز نسبت به نبود شواهد و بررسی واقعیت در این مقاله اعتراض کردند.
چندین تن از کارمندان نیویورک تایمز، از جمله دیوید بروکس، ستوننویس معروف، فرزندانی دارند که در نیروهای دفاعی اسرائیل خدمت کردهاند؛ در حالی که این افراد در حال گزارش یا ارائه نظرات درباره منطقه هستند، نیویورک تایمز هرگز این تضاد منافع آشکار را به خوانندگان خود اعلام نکرده است. همچنین این روزنامه اعلام نکرده است که خانهای در اورشلیم برای رئیس دفتر خود خریداری کرده که در سال ۱۹۴۸ از خانواده روشنفکر فلسطینی غاده کرمی مصادره شده است.
مینتپرس نیوز سال گذشته مصاحبهای با کرمی درباره آخرین کتاب او و تلاشهای اسرائیل برای ساکت کردنش انجام داد. جفری گلدبرگ، نویسنده سابق مجله نیویورک تایمز و سردبیر فعلی آتلانتیک (که آمریکایی است)، از دانشگاه پنسیلوانیا انصراف داد تا بهصورت داوطلبانه به عنوان نگهبان زندان در نیروهای دفاعی اسرائیل (IDF) در طول انتفاضه اول فلسطینیان (قیام) خدمت کند. در خاطراتش، گلدبرگ فاش کرد که در حالی که در IDF خدمت میکرد، به مخفی نگهداشتن بدرفتاری با زندانیان فلسطینی کمک کرده است.
شرکتهای رسانههای اجتماعی نیز پر از مأموران سابق واحد ۸۲۰۰ هستند. مطالعهای در سال ۲۰۲۲ توسط مینتپرس نشان داد که حداقل ۹۹ نفر از مأموران سابق واحد ۸۲۰۰ در گوگل مشغول به کار هستند.
شاحر پلید، جاسوس سابق اسرائیلی، قبل از ورود به CNN و سپس گوگل در رسانههای i24 اسرائیل کار کرده است.
فیسبوک همچنین دهها نفر از مأموران سابق واحدی بحثبرانگیز را به کار گرفته است. از جمله این افراد، امی پالمور است که در هیئت نظارت متا عضویت دارد. این هیئت ۲۱ نفره در نهایت جهتگیری فیسبوک، اینستاگرام و دیگر محصولات متا را تعیین میکند و دربارهٔ اینکه چه محتوایی مجاز به انتشار، تبلیغ یا سانسور است، تصمیمگیری میکند. سازمان دیدهبان حقوق بشر، متا را به دلیل سرکوب سیستماتیک صدای فلسطینیان در پلتفرمهایش به طور رسمی محکوم کرده است و تنها در ماههای اکتبر و نوامبر ۲۰۲۳، بیش از ۱۰۰۰ مورد سانسور آشکار ضد فلسطینی را مستند کرده است. نشانهای از این تبعیض در این واقعیت نمایان است که اینستاگرام در مقطعی به طور خودکار واژه «تروریست» را به پروفایل کاربرانی که خود را فلسطینی معرفی میکردند، اضافه میکرد.
علیرغم ادعاهای گسترده سیاستمداران آمریکایی مبنی بر اینکه تیکتاک محلی برای نژادپرستی ضد اسرائیل و یهودستیزی است، این پلتفرم نیز بسیاری از مأموران سابق واحد ۸۲۰۰ را در پستهای کلیدی خود به کار گرفته است. برای مثال، در سال ۲۰۲۱، آساف هوخمن را به عنوان مدیر جهانی استراتژی محصول و عملیات خود استخدام کرد. هوخمن پیش از پیوستن به تیکتاک، بیش از پنج سال به عنوان یک مأمور اسرائیلی فعالیت کرده بود و اکنون برای متا کار میکند.
سانسور سازمانیافته به نفع اسرائیل
در مورد حملات اسرائیل به همسایگان خود، رسانههای شرکتی همواره تعصبی به نفع اسرائیل نشان دادهاند. به عنوان مثال، نیویورک تایمز به طور مرتب از معرفی عامل خشونت خودداری میکند، به ویژه زمانی که این عامل، ارتش اسرائیل باشد و نسلکشی حدود ۷۵۰ هزار فلسطینی در سال ۱۹۴۸ را تنها به عنوان «مهاجرت» توصیف کرده است. مطالعهای از پوشش این روزنامه نشان داد که کلماتی مانند «قتلعام»، «کشتار» و «وحشیانه» ۲۲ برابر بیشتر برای توصیف مرگ اسرائیلیها به کار رفته تا مرگ فلسطینیها، با وجود تفاوت عظیم در تعداد کشتهشدگان دو طرف.
از سوی دیگر، در گزارشی دربارهٔ شلیک ۳۳۵ گلوله به خودرویی که یک کودک فلسطینی در آن بود و سپس تیراندازی به امدادگرانی که برای نجات او آمده بودند، سیانان تیتر «دختر پنجساله فلسطینی پس از گرفتار شدن در خودرو به همراه بستگان فوتشده پیدا شد» را منتشر کرد—تیتر که میتوان آن را به عنوان مرگ تصادفی این کودک تفسیر کرد.
این نوع گزارشدهی تصادفی نیست. در واقع، این سیاستها از سوی مدیریت ارشد رسانهها دیکته میشود. در ماه نوامبر، یک یادداشت داخلی نیویورک تایمز فاش شد که نشان میداد مدیریت این شرکت بهطور صریح به خبرنگاران خود دستور داده است که هنگام صحبت دربارهٔ اقدامات اسرائیل، از واژههایی مانند «نسلکشی»، «کشتار» و «پاکسازی قومی» استفاده نکنند. کارکنان تایمز همچنین باید از استفاده از اصطلاحاتی مانند «اردوگاه پناهندگان»، «سرزمینهای اشغالی» یا حتی «فلسطین» خودداری کنند، که این امر انتقال سادهترین حقایق به مخاطبان را تقریباً غیرممکن میکند.
کارکنان سیانان نیز تحت فشار مشابهی قرار دارند. در اکتبر گذشته، مدیرعامل جدید، مارک تامپسون، یادداشتی به تمامی کارکنان ارسال کرد و از آنها خواست که اطمینان حاصل کنند که حماس (و نه اسرائیل) بهعنوان مسئول خشونتها معرفی شود، از عبارت «تحت کنترل حماس» در مورد وزارت بهداشت غزه و آمار تلفات غیرنظامیان استفاده کنند و از انتشار هر گونه گزارشی که موضع حماس را بیان کند، خودداری کنند. به گفتهٔ مدیر ارشد استانداردهای خبری و روشهای این شبکه، چنین گزارشهایی «شایستهٔ انتشار خبری» نبوده و «احساسات تحریکآمیز و تبلیغات» محسوب میشود.
هم نیویورک تایمز و هم سیانان چندین خبرنگار را به دلیل مخالفت با اقدامات اسرائیل یا حمایت از آزادی فلسطین اخراج کردهاند. در نوامبر، جزمن هیوز، خبرنگار تایمز پس از امضای نامهای سرگشاده در مخالفت با نسلکشی در فلسطین مجبور به ترک کار شد. این روزنامه قرارداد حسام سالم را سال قبل از آن پس از فشارهای گروه طرفدار اسرائیل «هانیست ریپورتینگ» فسخ کرد. همچنین، مجری سیانان، مارک لامونت هیل، در سال ۲۰۱۸ به دلیل درخواست برای آزادی فلسطین در یک سخنرانی در سازمان ملل به طور ناگهانی اخراج شد.
سازمانهای بزرگ مانند اکسیوس، سیانان و نیویورک تایمز به خوبی میدانند که چه کسانی را استخدام میکنند. این موقعیتها از جمله پرطرفدارترین شغلها در حوزهٔ روزنامهنگاری هستند و احتمالاً صدها نفر برای هر یک از این پستها درخواست میدهند. این واقعیت که این سازمانها تصمیم میگیرند مأموران سابق اسرائیل را بهجای دیگران انتخاب کنند، سؤالات جدی در مورد اعتبار روزنامهنگاری آنها و اهدافشان مطرح میکند.
استخدام مأموران واحد ۸۲۰۰ برای تهیه اخبار آمریکا باید به همان اندازه غیرقابلتصور باشد که استخدام مبارزان حماس یا حزبالله به عنوان خبرنگار. با این حال، مأموران سابق اسرائیلی به عنوان منابع اطلاعاتی برای اطلاعرسانی به افکار عمومی آمریکا دربارهٔ تهاجمات مداوم کشورشان به فلسطین، لبنان، یمن، ایران و سوریه مورد اعتماد قرار میگیرند. این امر چه چیزی را در مورد اعتبار و تعصبات رسانههای ما نشان میدهد؟
از آنجا که اسرائیل بدون کمکهای آمریکا نمیتواند این جنگ را ادامه دهد، نبرد برای جلب نظر افکار عمومی آمریکا به همان اندازهٔ اقدامات میدانی اهمیت دارد. و با ادامهٔ جنگ تبلیغاتی، مرز میان خبرنگار و مبارز محو میشود. این واقعیت که بسیاری از خبرنگاران برجستهای که اخبار مربوط به اسرائیل و فلسطین را به ما میرسانند، عملاً مأموران سابق اطلاعاتی اسرائیل هستند، تنها بر این موضوع تأکید میکند.
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 