آتیلیو آ. بور
ترجمه جنوب جهانی

نشانه‌های کم‌رنگ اما واقعی دیده می‌شود که مردم به‌تدریج درک می‌کنند که پروژه میلی فریبی برای آنهاست و تنها وضعیت اقتصادی‌شان را وخیم‌تر خواهد کرد.

جناب رئیس‌جمهور، دولت شما نه تنها بد، غیرمنطقی و ناکارآمد است چون نه رشد اقتصادی را ترویج می‌کند و نه توزیع درآمد را، بلکه غیراخلاقی نیز هست. (به نقل از المیادین انگلیسی؛ تصویرسازی از علی الهادی شمیش)

دلایل زیادی وجود دارد که چرا رئیس‌جمهور آرژانتین، اگر خوش‌شانس باشد، از درب پشتی وارد تاریخ خواهد شد. برخلاف خیال‌بافی‌های عظمت‌گرایانه‌اش و مأموریت خودخوانده‌اش به‌عنوان «منجی» غرب رو به زوال که به‌دست هیولای هفت‌سرِ جمع‌گرایی فتح شده، خاویر میلی به‌جای آن به‌عنوان حاکمی به‌یاد خواهد ماند که دولتش تأیید جدید و محکم‌تری از حقایق نهفته در نظریه اقتصاد سرمایه‌داری کارل مارکس ارائه داد. به‌عنوان یک مارکسیست «اثبات‌شده و معترف»، تنها می‌توانم از او تشکر کنم، زیرا اکنون بهتر از هر زمان دیگری برای نبرد ایده‌ها مجهز هستم.

نویسنده «سرمایه» نشان داد که شیوه تولید سرمایه‌داری بر یک تضاد حل‌ناشدنی میان مالکان و غیرمالکان وسایل تولید بنا شده است. به عبارت دیگر، این شیوه بر جامعه‌ای استوار است که در آن یک مبارزه توزیعی وحشیانه میان ثروتمندان و فقرا وجود دارد؛ یک بازی «مجموع صفر» که در آن هر آنچه برخی به دست می‌آورند، دیگران از دست می‌دهند. در سرمایه‌داری، از طریق ارزش اضافی و مکانیسم‌های بی‌شمار غارت جمعی دیگر، مالکان به‌طور «قانونی» درآمد و حتی دارایی‌های اندک کارگران را می‌ربایند، امری که به‌واسطه آن سرمایه‌داران هر روز ثروتمندتر می‌شوند.
در پایان سال ۲۰۲۱، بر اساس آمار فدرال رزرو آمریکا، «ثروتمندترین یک درصد از خانوارهای ایالات متحده [جامعه آرمانی به همراه «اسرائیل» به گفته میلی!] مالک ۳۰.۹ درصد از ثروت کشور بودند، در حالی که فقیرترین ۵۰ درصد تنها ۲.۶ درصد را داشتند.» و در مقیاس جهانی، آکسفام گزارش داده که «یک درصد از میلیاردرها ثروتی بیشتر از ۹۵ درصد از جمعیت جهان انباشته کرده‌اند.» این همان «جامعه خوبی» است که پیامبر کاخ ریاست جمهوری به ما وعده می‌دهد که در طی ۳۰ یا ۴۰ سال با فداکاری‌های عظیم به آن دست خواهیم یافت. داده‌هایی که به‌نوبه خود به‌طور انکارناپذیری اثبات می‌کنند که مارکس حق داشته و مربیان میلی – نظریه‌پردازان مدرسه اتریش، «آنارکو-کاپیتالیست‌ها» و امثالهم – تنها دسته‌ای دروغگوی زیرک هستند که در خدمت سرمایه بزرگ هستند.

از این رو، دولت شما، جناب رئیس‌جمهور، نه تنها بد، غیرمنطقی و ناکارآمد است زیرا نه رشد اقتصادی را ترویج می‌کند و نه توزیع درآمد را؛ بلکه غیراخلاقی نیز هست. هیچ چیز دیگری نمی‌توان درباره کسی گفت که با وجود خطابه‌های آزادی‌خواهانه‌اش، در عمل فقط برای ثروتمندان حکومت می‌کند. هنرهای حکمرانی شما، همان‌گونه که خودتان گفته‌اید، به «بزرگ کردن جیب ثروتمندان» و سازماندهی غارت گسترده فقرا خلاصه می‌شود و این پروژه شوم را با کمک رسانه‌های خودفروخته، الیگارشی محلی، هم‌پیمانان خارجی و «سفارتخانه» در بوئنوس آیرس به پیش می‌برد. همچنین نمایندگانی که بی‌شرمانه رای خود را می‌فروشند و دستگاه قضایی که کوچک‌ترین کنجکاوی‌ای برای دانستن سرنوشت سه محموله شمش طلا که به خارج از کشور منتقل شده و دلایل این اقدام رادیکال ندارد، با او همکاری می‌کنند.

به همین دلیل، دولت شما انواع امتیازات، تسهیلات و مزایا را به سرمایه بزرگ می‌دهد، در حالی که از افزایش ناچیز – و به طرز باور نکردنی بی‌مقدار! – مستمری بازنشستگان خودداری می‌کند، دستمزد واقعی کارگران را کاهش می‌دهد، بیکاری ایجاد می‌کند، باعث ورشکستگی شرکت‌های کوچک و متوسط می‌شود، ثروت را متمرکز می‌کند، دانشگاه‌های دولتی، سازمان‌های تحقیقاتی علمی، سینمای ملی و همه نهادهای دولتی و سیاست‌های حمایتی اجتماعی را که نشانه یک جامعه متمدن است، به لحاظ مالی خفه می‌کند و همچون یک موش دیوانه، در مسیر نابودی دولت ملی پیش می‌رود.

پیش‌داوری‌های ایدئولوژیک شما، جناب رئیس‌جمهور، قطعاً شما را به نادیده‌گیری این نکته کشانده که هزینه‌های عمومی به‌عنوان بخشی از تولید ناخالص داخلی در کشورهای پیشرفته سرمایه‌داری بسیار زیاد است و هیچ ارتباطی با اظهارات پوچ شما در این باره ندارد. این نسبت در فرانسه ۵۷.۰ درصد، در آلمان ۴۸.۴۰ درصد، در بریتانیا ۴۴.۱۷ درصد و در آرژانتین ۳۷.۸۴ درصد است، که تقریباً برابر با ایالات متحده می‌باشد.

البته شما که در تعصب خود کور هستید خواهید گفت که این کشورها به‌طور مخفیانه و زیرکانه‌ای توسط کمونیست‌ها اداره می‌شوند، اما این حرف‌های بی‌معنا فقط خنده یا لبخند تمسخرآمیز در میان سرمایه‌داران بزرگ کشورهای پیشرفته که تظاهر به دوستی با شما می‌کنند، برمی‌انگیزد. پروژه شما برای کاهش شدید هزینه‌های عمومی، اگر موفق شود، کشور ما را به نسخه‌ای از برخی از فقیرترین کشورهای جهان در آمریکای جنوبی، مانند افغانستان با ۱۶.۸۹ درصد هزینه عمومی یا کامرون با ۱۷.۰۸ درصد تبدیل خواهد کرد، کشورهایی که ۸۰ تا ۹۰ درصد از جمعیت‌شان در فقر زندگی می‌کنند.

اما دوستان میلی و بهره‌مندان از سیاست‌های او، طبقه حاکم، «قدرت پشت تاج و تخت» دموکراسی ناقص ما، بسیار خوشحال خواهند بود، چرا که به لیست بزرگ‌ترین ثروتمندان که توسط فوربز تهیه می‌شود، اضافه خواهند شد. و فقر شدید به احتمال زیاد در آرژانتین فراگیر خواهد شد و شاید به ابعاد آخرالزمانی برسد. چشم‌اندازی تیره، بله، اما این وضعیت تا زمانی ادامه خواهد یافت که مردم آرژانتین تصمیم بگیرند به این آزمایش اقتصادی شوم که این‌چنین درد و رنج به مردم وارد می‌کند، پایان دهند. نشانه‌های کم‌رنگ اما واقعی دیده می‌شود که مردم به‌تدریج درک می‌کنند که پروژه میلی فریبی برای آنهاست و تنها وضعیت اقتصادی‌شان را وخیم‌تر خواهد کرد. به همین دلیل، ممکن است دولت او، زودتر از آنچه تصور می‌شود، با غافلگیری‌های سیاسی ناخوشایندی مواجه شود.