صربستان، بالکان و اشغال ناتو – الکساندار دنیچ | حزب کمونیست جدید یوگسلاوی (صربستان)
من مفتخرم به کشوری تعلق دارم که از فرآیندهای ضد استعماری در آفریقا حمایت کرده است. در دوران سوسیالیستی یوگسلاوی، بسیاری از آفریقایی‌ها در اینجا تحصیل کردند و با همبستگی و دوستی واقعی آشنا شدند. این جنبه مثبت تاریخ مشترک ما می‌تواند الگویی برای آینده‌مان باشد. این دوران، پیشرفته‌ترین دوره یوگسلاوی بود؛ دوره‌ای از حاکمیت و کرامت که در آن جامعه برای مردم ساخته می‌شد نه برای سرمایه. اگرچه ما اشتباهات آن زمان را می‌شناسیم و از ایده‌آل‌سازی آن‌ها خودداری می‌کنیم —که این اشتباهات به وضوح در میان نیروهای ضدانقلاب که بر ما غلبه کردند نمایان است— اما هنوز چیزهای زیادی از مبارزات سوسیالیستی و ضد امپریالیستی خود می‌توانیم بیاموزیم.
منطقه ما، بالکان، اهمیت استراتژیک دارد و به همین دلیل مورد توجه قدرت‌های امپریالیستی مانند ناتو قرار گرفته است که اکنون سرزمین ما را اشغال کرده‌اند. ناتو بزرگ‌ترین تهدید برای امنیت جهانی است و صربستان تأثیر آن را در بمباران سال 1999 حس کرد. صربستان بدترین آسیب‌ها را از امپریالیسم غربی متحمل شده و با جابجایی‌ها، جنایات جنگی مانند استفاده از اورانیوم ضعیف‌شده، بمب‌های خوشه‌ای و عواقب مستمر روبرو شده است که هیچ‌کس بابت آن‌ها پاسخگو نبوده است.
با این حال، همه ملت‌های سابق یوگسلاوی از فروپاشی خشونت‌آمیز یوگسلاوی و وابستگی سیاسی و اقتصادی به غرب رنج برده‌اند. اکنون ما طعمه منافع امپریالیستی هستیم. ضروری است که ملت‌های منطقه استراتژی «تفرقه بینداز و حکومت کن» را رد کنند که دولت‌ها را تضعیف کرده و به محافظه کار تبدیل می‌کند، مانند وضعیت کوزوو که بزرگ‌ترین پایگاه نظامی آمریکا در بالکان، یعنی باندستیل، را در خود جای داده است. طرح‌های امپریالیسم غربی همچنان به بی‌ثبات کردن منطقه ادامه می‌دهد و بهره‌کشی سرمایه‌داری را عمیق‌تر کرده و کشورهای منطقه را به ناتو و اتحادیه اروپا وابسته می‌کند.
توصیف امپریالیسم غربی از وقایع یوگسلاوی تحریف شده تا مسئولیت واقعی را پنهان کند. تحت فشار ناتو و اتحادیه اروپا، صربستان تحت فشار قرار دارد تا کوزوو را به عنوان یک کشور مستقل به رسمیت بشناسد، در حالی که این تحت عنوان «راه‌حل تاریخی» ارائه می‌شود؛ در واقع، قدرت‌های غربی به دنبال حفظ کنترل بر بالکان هستند.
در 23 مه، سازمان ملل رأی به ایجاد روز یادبود نسل‌کشی سربرنیسا در سال 1995 داد. این اقدام با خشم صرب‌ها و پیشروان جهانی مواجه شد زیرا سعی دارد تاریخ امپریالیسم در اروپای شرقی را بازنویسی کند. قدرت‌های غربی در حالی که در جاهایی مانند فلسطین جنایات انجام می‌دهند، برای وقایع گذشته اشک تمساح می‌ریزند. غرب مسئولان سربرنیسا را مسلح کرده و تأمین مالی کرده است تا بخشی از استراتژی وسیع‌تر خود برای نابودی یکپارچگی سرزمینی و اقتصادی یوگسلاوی باشد.
حزب کمونیست جدید یوگسلاوی (NKPJ) قطعنامه سازمان ملل درباره سربرنیسا را محکوم کرده که تلاش دارد مسئولیت‌های امپریالیست‌های غربی را بر دوش مردم صربستان بگذارد. اینکه تعداد بیشتری از کشورها با این قطعنامه مخالفت کردند یا رأی ممتنع دادند (تنها 84 کشور به آن رأی مثبت دادند) نشان‌دهنده رد جهانی هیپنوتیزم غرب است.
با پیشبرد این قطعنامه، امپریالیست‌های غربی قصد دارند شکاف‌ها بین ملت‌های یوگسلاوی، به ویژه بین بوسنی‌ها و صرب‌ها را عمیق‌تر کنند تا حضور ناتو را توجیه کنند. آن‌ها همچنین سعی دارند صرب‌ها را شیطان‌سازی کنند تا بر صربستان فشار بیاورند تا استقلال کوزوو را به رسمیت بشناسد، جمهوری صربستان را نابود کند و تحریم‌هایی علیه روسیه اعمال کند.
اگرچه نسل‌کشی در سربرنیسا رخ نداده است، اما ما جنایت وحشتناکی که آنجا اتفاق افتاده را توجیه نمی‌کنیم. مرتکبان این جنایت باعث شرمندگی مردم صربستان هستند و شایسته هیچ چیزی جز نفرت نیستند. رأی‌گیری در سازمان ملل دوستان واقعی صربستان را نمایان کرد: کشورهای سوسیالیستی مانند چین، کوبا و کره شمالی و کشورهای ضد امپریالیستی مانند بلاروس، نیکاراگوئه و سوریه. در مقابل، امپریالیست‌های غربی همچنان دشمنان صربستان هستند، با وجود تلاش‌های دولت بورژوایی صربستان برای ادغام در اتحادیه اروپا و ناتو.
برای حفظ استقلال خود، صربستان باید ادغام خود در اتحادیه اروپا و ناتو را متوقف کند و روابط خود را با کشورهای سوسیالیستی و ضد امپریالیستی تقویت کند؛ همچنین پیوستن به اتحاد BRICS می‌تواند بیشتر از حاکمیت صربستان محافظت کند.
دولت‌های پس از سال 2000 در صربستان به دنبال ادغام امپریالیستی بوده‌اند؛ شامل تمرینات نظامی با ناتو، تخریب بخش مالی ما، خصوصی‌سازی صنایع و تضعیف آموزش و پرورش و خدمات درمانی. با این حال، صربستان هنوز برخی از حاکمیت خود را حفظ کرده زیرا ما نه عضو اتحادیه اروپا هستیم نه ناتو؛ همچنین به تحریم‌های روسیه مقاومت نشان داده‌ایم و روابط خوبی با کوبا، ونزوئلا و چین داریم که ما را هدف فشارهای غرب قرار داده است.
یکی از بهترین مثال‌ها از روند ضد انقلابی در کشور ما پس از سال 2000 تصمیم دولت برای اجازه دادن به شرکت معدنی ریو تینتو برای انجام تحقیقات در زمین‌های ما در سال 2001 بود. در غرب صربستان، آن‌ها لیتیم کشف کردند. این منطقه دارای زمین‌های حاصلخیز، آب شرب تمیز و منابع آب زیرزمینی فراوان است. استخراج لیتیم یکی از فرآیندهای استخراج بسیار مضر برای محیط زیست محسوب می‌شود. علاوه بر این، دولت ما اکنون برنامه دارد زمین را به مدت 99 سال به ریو تینتو اجاره دهد با هزینه اجاره تنها 4%.
در سال‌های اخیر اعتراضات گسترده‌ای علیه این برنامه شکل گرفته است. قبل از انتخابات اخیر، دولت تصمیم 2001 خود را معلق کرد؛ اما پس از انتخابات، دیوان قانون اساسی اعلام کرد که تعلیق غیرقانونی است و پروژه ریو تینتو دوباره فعال شد. کمی بعد اولاف شولتز به صربستان سفر کرد و حمایت قوی‌ای از رئیس‌جمهور ووچیچ و دولت او ابراز کرد. او تأکید کرد که لیتیم موجود در صربستان برای اتحادیه اروپا در رقابت با چین اهمیت استراتژیک دارد.
پس از این موضوع، اعتراضات دوباره آغاز شد. رئیس‌جمهور و دولت اقدام به راه‌اندازی یک کمپین تهاجمی برای حمایت از استخراج لیتیم کردند؛ حتی تلاش کردند اعتراضات را «انقلاب رنگین» نامگذاری کنند. اما آن‌ها واقعیت را نادیده گرفتند که قدرت‌های غربی آن‌ها را در این روند حمایت می‌کنند. مردم مصمم هستند هم علیه ریو تینتو و هم علیه برنامه‌های دولت مقاومت کنند زیرا هدفشان محافظت از سرزمینشان است و نمی‌خواهند اجازه دهند صربستان به یک مستعمره معدنی اتحادیه اروپا تبدیل شود.
در همین حال شهردار بلگراد الکساندار شاپیچ یک کمپین ضد کمونیستی راه‌اندازی کرده است که شامل برنامه‌هایی برای تخریب آرامگاه تیتو، مقبره قهرمانان ملی و ساخت یک یادبود برای همکار نازی دراگولیوب میهائیلوویچ می‌شود.
تبلیغات غربی که به شدت توسط NGOها تأمین مالی شده‌اند دانشگاه‌ها و رسانه‌های صربی را تحت سلطه قرار داده‌اند. نیروهای محافظه‌کار هرچند ادعا دارند که مخالف ناتو هستند اما بیشتر بر دامن زدن به تنش‌های قومی تمرکز دارند تا اینکه نقش امپریالیسم غربی در منطقه را مورد بررسی قرار دهند. لیبرال‌ها نیز تحت تأثیر تأمین مالی غرب قرار دارند و خواهان «آشتی» هستند که در واقع ادامه اشغالگری و بهره‌کشی محسوب می‌شود.
تبلیغات صهیونیستی نیز در صربستان قوی است؛ دولت روابط نزدیکی با اسرائیل دارد که شامل فروش تسلیحات نیز می‌شود. صهیونیست‌ها روایت‌هایی ایجاد می‌کنند که مردم صربستان را قربانی «تروریست» فلسطینی‌ها در بوسنی و کوزوو معرفی می‌کنند تا اقدامات اسرائیل در غزه را توجیه کنند. با وجود این موضوع برخی سیاستمداران صربی در دولت از BRICS حمایت کرده و مخالف امپریالیسم غرب هستند هرچند هنوز اقلیت هستند.
به اصطلاح نیروهای چپگرای صرب نیز علیه NKPJ و SKOJ فعالیت کرده‌اند اما ما پیشرفت‌های انتخاباتی قابل توجهی داشته‌ایم. رفیق الکساندار دنیچ اخیراً پس از 33 سال اولین نماینده کمونیست بلگراد شد. هدف ما ساختن جبهه‌ای وسیع علیه اتحادیه اروپا، ناتو و امپریالیسم برای سوسیالیسم و BRICS در کشورمان است.
بر ضد امپریالیسم و جنگ!
برای صلح و سوسیالیسم!
مرگ بر امپریالیسم، آزادی برای ملت‌ها!