ترجمه جنوب جهانی

جمعه، ۸ نوامبر ۲۰۲۴ – هواداران فوتبال اسرائیلی، که به نژادپرستی و خشونت شهرت دارند، پیش و پس از بازی لیگ اروپا میان مکابی تل‌آویو و آژاکس، با معترضان حامی فلسطین درگیر شدند. این درگیری‌ها مقابل ورزشگاه یوهان کرویف، محل بازی آژاکس، و دیگر نقاط شهر آمستردام رخ داد. هواداران مکابی تل‌آویو سابقه تحریک به خشونت و نژادپرستی علیه فلسطینیان را دارند. چهارشنبه، شهردار آمستردام تظاهراتی حامی فلسطین را که قرار بود در نزدیکی ورزشگاه برگزار شود، ممنوع کرد. دیروز، حداقل دو نفر در جریان درگیری میان معترضان حامی فلسطین و هواداران اسرائیلی در مرکز شهر بازداشت شدند. اسرائیلی‌ها در یکی از میدان‌های آمستردام پرچم فلسطین را به آتش کشیدند و به رانندگانی که از آنجا عبور می‌کردند حمله کردند. بر اساس گزارش‌ها، هواداران مکابی همچنین در سطح شهر آوازهایی سر داده و شادی خود را از کشتار فلسطینیان در غزه اعلام کردند و فریاد می‌زدند «ارتش اسرائیل پیروز میشود».
اتهامات رسانه‌ها در مورد «پوگروم‌های ضدیهودی» علیه هواداران اسرائیلی در آمستردام آخرین مورد از سلسله داستان‌های ساختگی است که خشونت علیه مسلمانان را توجیه کرده و تلاش می‌کنند جنایات غزه را توجیه کنند.
در شب ۷ نوامبر، گزارش‌هایی از وقوع یک پوگروم ضدیهودی در آمستردام منتشر شد، زمانی که جوانان مراکشی تبار هلندی با موتورسیکلت به خیابان‌ها آمدند تا هواداران فوتبال اسرائیلی را مورد حمله قرار دهند.
دست‌کم این همان داستانی است که در اتاق‌های خبر غربی و توسط رهبران آمریکایی و اروپایی بازگو می‌شود، در حالی که نابودی غزه توسط اسرائیل بدون هیچ مانعی ادامه دارد.
نخست‌وزیر اسرائیل، بنیامین نتانیاهو، این رویداد را «یک حادثه وحشتناک ضدیهودی» توصیف کرد.
جو بایدن، رئیس‌جمهور ایالات متحده، در شبکه ایکس (توییتر) بیانیه‌ای منتشر کرده و گفت «حملات ضدیهودی به هواداران فوتبال اسرائیلی در آمستردام نفرت‌انگیز است و یادآور دوران‌های تاریک تاریخ است، زمانی که یهودیان مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفتند.» او تأکید کرد که «ما باید بدون وقفه علیه یهودستیزی در هر جا که ظاهر می‌شود، مبارزه کنیم.»
نخست‌وزیر هلند، دیک شوف، وعده داد که «عاملان این اقدامات تحت تعقیب قرار خواهند گرفت و محاکمه خواهند شد.»
اورزولا فن در لاین، کمیسر اروپا، یادآور شد که «یهودستیزی هیچ جایگاهی در اروپا ندارد.»
نخست‌وزیر کانادا، جاستین ترودو، گفت «اخباری که شب گذشته از آمستردام رسید، وحشتناک است. این لحظه‌ای تاریک برای جهان ماست، لحظه‌ای که پیش‌تر نیز تجربه کرده‌ایم.»
لیگ ضدافترا این واقعه را «پوگروم مدرن» نامید و مدیر اجرایی آن، جاناتان گرینبلات، آن را با شب کریستال (شب شیشه‌های شکسته) مقایسه کرد و گفت «یهودیان در خیابان‌های آمستردام تحت تعقیب، حمله و مجبور به پنهان شدن از دست اوباش ضدیهودی قرار گرفتند که هدفشان آسیب‌رساندن به بیشترین تعداد ممکن از یهودیان بود.»
روزنامه‌های آمریکایی نیز نگرانی مشابهی را منعکس کردند: «حملات خشونت‌بار در آمستردام مرتبط با یهودستیزی»، «جوانان موتورسوار و نه هواداران فوتبال، یهودیان را در آمستردام تعقیب می‌کنند»، «هواداران فوتبال اسرائیلی در یک حادثه خشونت‌بار در آمستردام مورد حملات ضدیهودی قرار گرفتند» و…
اما این چیزی نبود که رخ داد!
در ۵ نوامبر، صدها هوادار مکابی تل‌آویو، ظاهراً با همراهی مأموران موساد، به آمستردام سفر کردند تا بازی مقابل آژاکس را تماشا کنند. در روزهای گذشته، گزارش‌هایی منتشر شده بود مبنی بر اینکه گروه‌های حامی فلسطین در حال برنامه‌ریزی تظاهراتی گسترده در خارج از ورزشگاه برای اعتراض به حضور تیم فوتبال اسرائیلی هستند.
در دو روز قبل از بازی، موارد متعددی از خشونت و ارعاب توسط هواداران اسرائیلی رخ داد، از جمله شعارهای ضدعرب، حمله به رانندگان تاکسی، پایین کشیدن پرچم‌های فلسطین و حمله به خانه‌هایی که عکس‌های فلسطینی داشتند.
فیلم‌ها و شهادت‌های ساکنان آمستردام نشان می‌دهند که خشونت اولیه از سوی هواداران مکابی تل‌آویو بوده است که حتی یک دقیقه سکوت به یاد قربانیان سیلاب والنسیا را نیز مختل کردند.
اما علی‌رغم این تصاویر و شهادت‌ها، پوشش رسانه‌ای – به‌ویژه در رسانه‌های بین‌المللی و آمریکا – از ارائه یک چارچوب صحیح در مورد پاسخ به خشونت اوباش ضدعرب اسرائیلی بازمانده است.
وقتی به اقدامات هواداران مکابی اشاره می‌شود، زمینه مهم خشونت و شعارهای ضدعرب، تنها جزئی از داستان است که در مقایسه با واکنش به خشونت‌های اولیه کم‌رنگ‌تر به‌نظر می‌رسد.
نمونه‌ای از گزارش رویترز درباره این حادثه:
ویدئوهای منتشرشده در شبکه‌های اجتماعی، پلیس ضدشورش را در حال فعالیت نشان می‌دهد و برخی مهاجمان نیز فریادهای توهین‌آمیز علیه اسرائیل سر می‌دادند. همچنین تصاویری از هواداران مکابی تل‌آویو که پیش از مسابقه شعارهای ضدعرب سر می‌دادند، پخش شد.
آرزو برای نابودی اعراب توسط نیروهای اسرائیلی و تمسخر کودکان فلسطینی کشته‌شده، به‌عنوان «شعار» توصیف شده، اما مجبور کردن اسرائیلی‌ها به گفتن «فلسطین آزاد باید گردد» توهین به حساب آمده است. با استفاده از این عبارات، بلافاصله مسئولیت و وزن خشونت به قربانیان آن منتقل می‌شود.
این چارچوب در رسانه‌ها و عناوین خبری باعث تقویت تصویری از اوباش اسرائیلی به‌عنوان قربانی می‌شود، که توسط اوباش عرب خشمگین مورد آزار و تعقیب قرار گرفته‌اند. لحظه‌ای که درست پیش از سالگرد شب کریستال است، حسی ناخوشایند را به‌همراه دارد که به این روایت دامن زده و آن را در مرکز پوشش رسانه‌ای و محکومیت قرار داده است.
این چارچوب، به‌صورت مستقیم و غیرمستقیم، پژواک تبلیغات اسرائیلی و صهیونیستی است که بر یهودستیزی ساختگی و کلیشه‌های نژادپرستانه درباره اعراب و مسلمانان متکی است؛ این تبلیغات، روایت قربانی‌بودن همیشگی را جا می‌اندازد که برای توجیه ادامه نابودی ۲.۲ میلیون فلسطینی به‌کار می‌رود.
این‌گونه رسانه‌های ما خشونت آمریکا، اروپا و اسرائیل علیه اعراب و مسلمانان را مشروعیت می‌بخشند.
رسانه‌های ما خشونت آمریکا، اروپا و اسرائیل علیه اعراب و مسلمانان را مشروعیت می‌بخشند. آن‌ها از نابودی فلسطینیان توسط اسرائیل، با حمایت ایالات متحده، دفاع می‌کنند، زیرا به ما گفته می‌شود که یهودیان در هیچ کجای جهان در امان نیستند.
این رویکرد به خلق داستان‌های ساختگی منجر شده است: داستان نوزادان سر بریده‌شده، نوزادان در فر، تجاوزات گسترده به زنان اسرائیلی، مراکز فرماندهی زیر بیمارستان‌ها، مشارکت آژانس امدادرسانی سازمان ملل (آنروا) در حادثه ۷ اکتبر، خبرنگارانی که «تروریست» خطاب می‌شوند، یهودستیزی گسترده در دانشگاه‌ها و پوگروم‌های علیه یهودیان در آمستردام. این موارد مبنای پوشش رسانه‌ای آمریکا، کانادا و اروپا از نسل‌کشی فلسطینیان شده‌اند.
ادعاها و تجربیات اسرائیلی‌ها و یهودیان حامی اسرائیل به عنوان مقدس ارائه می‌شوند و هر گونه تردید یا پرسش درباره آن‌ها به یهودستیزی تعبیر می‌شود؛ این پرسش‌ها به معنای حمایت از همان نوع خشونت و غیرانسانی‌سازی است که به هولوکاست یهودیان منجر شد.
در مقابل، ادعاها و رنج‌های فلسطینیان، اعراب و مسلمانان شاید غم‌انگیز باشند، اما همیشه باید نخست رنج و تروماهای یهودیان را در نظر بگیریم: این چیزی است که باید همواره محافظت شود و همیشه در مرکز خشم ما قرار گیرد.
پوشش رسانه‌ای واکنش‌های ضدرسانه‌ای به نژادپرستی در آمستردام نمونه‌ای از این وضعیت است: در همان روزی که رهبران غربی برای محکوم کردن یک پوگروم غیرواقعی علیه یهودیان شتاب کردند، دفتر حقوق بشر سازمان ملل گزارشی منتشر کرد که در آن اعلام شده بود ۷۰ درصد از کشته‌شدگان در غزه زنان و کودکان هستند، عمدتاً کودکانی بین ۵ تا ۹ سال.
عدم محکومیت، نبود خشم – یا حتی فقدان ساده‌ترین اشاره – از سوی رهبران و رسانه‌های غربی که عامل ۷۰ درصد این تلفات بودند، به روشنی نشان می‌دهد چرا یک پوگروم ساختگی بهانه‌ای برای محکومیت گسترده شد.