سخنرانی شجاعانه و ضروری بشار اسد: کشورهای عربی همدست نسلکشی در غزه هستند
ترجمه جنوب جهانی
سخنرانی کامل بشار اسد، رئیسجمهور سوریه، در تاریخ ۱۱ نوامبر ۲۰۲۴ در اجلاس فوقالعاده عربی و اسلامی در ریاض، که به منظور بررسی پیامدهای تهاجم مداوم اسرائیل به سرزمینهای فلسطینی، لبنان و تحولات منطقه برگزار شد.
عالیجناب شاهزاده محمد بن سلمان، ولیعهد پادشاهی عربستان سعودی، سروران، بزرگان، عالیجنابان و محترمین،
من به حقوق غیرقابلانکار و تاریخی فلسطینیان و ضرورت حیاتی دفاع قاطع از آنها نمیپردازم، همانطور که به مقاومت ملتهای لبنان و فلسطین و وظیفه فوری و ضروری ما برای حمایت از آنها و مشروعیت این مقاومت در هر دو کشور، که تجلیگر شرف، کرامت و بزرگی است، اشارهای نمیکنم؛ مقاومتی که در دستاوردها و فداکاریهای رهبران بزرگوار و مبارزان شجاع آنها نمایان شده است. همچنین از وحشیگری نازیوار اشغالگران صهیونیست، جنایات آنها، ماهیت دروغین این رژیم یا تبدیل حمایت غربی به مشارکتی مستقیم و آشکار در جنایات این رژیم سخنی نمیگویم، زیرا اینها چیزی بر آنچه امروز اکثر اعراب، مسلمانان و حتی بسیاری در جهان میدانند، اضافه نمیکند.
اما در مورد این اجلاس ما: سال گذشته گرد هم آمدیم تا بحث کنیم، محکوم کنیم و انزجار خود را بیان کنیم. اما در این یک سال جنایت ادامه داشته است. آیا اینجا جمع شدهایم تا گذشته و وقایع آن را به یاد آوریم یا مسیر آینده و افق آن را تغییر دهیم؟ سال گذشته، ما بر پایان تهاجم و حفاظت از فلسطینیان تأکید کردیم، اما نتیجه، پس از یک سال، دهها هزار شهید و میلیونها آواره در فلسطین و لبنان بوده است.
در سال ۲۰۰۲، جهان عرب ابتکار صلحی ارائه کرد؛ پاسخ، کشتارهای بیشتر علیه فلسطینیان بود. در سال ۱۹۹۱، ما اعراب تصمیم گرفتیم وارد بازی بهاصطلاح «حسننیت» آمریکایی شویم و در روند صلح مادرید شرکت کردیم. اما صلح ما بهانهای برای جنگهای آنان و مشروعیتبخشی به شهرکهایشان شد، که این تنها نشاندهنده سوءبرداشت نیست، بلکه ناتوانی ما در آمادهسازی ابزارهای مناسب است: ابزار ما زبان است، ابزار آنها قتل؛ ما صحبت میکنیم، آنها عمل میکنند؛ ما صلح پیشنهاد میکنیم، آنها خون میریزند.
حفظ وضعیت کنونی مستلزم ادامه استفاده از همین منابع است؛ اما تغییر این وضعیت—که همه ما به آن علاقهمندیم—نیازمند جایگزینی ابزارها و مکانیسمهایی است که تاکنون به کار گرفتهایم و بارها ناکارآمدی آنها اثبات شده است. اگر در اصول ارائهشده توافق داریم، چگونه میتوانیم آنها را به اقدامات و نتایج ملموس تبدیل کنیم؟ برای این کار، باید اهداف روشنی را تعیین کنیم، نتایج مورد انتظار را مشخص کنیم، ابزارهای لازم برای دستیابی به آنها را انتخاب کنیم و مخاطب این اقدامات را تعیین کنیم تا بتوانیم از نیتها به عمل، از پروژهها به دستاوردها، و از بیانیهها به واقعیتها حرکت کنیم.
اگرچه حقوق مردم فلسطین برای همه ما هدفی آشکار است که باید برای آن تلاش کنیم، اما ارزش این حقوق چیست، اگر فلسطینیان حتی از ابتداییترین حق، یعنی حق زندگی، محروم باشند؟ چه ارزشی دارد که هر حقی در هر نقطهای از جهان. هم اعطا شود، وقتی این حق به اجساد انسانها تعلق گیرد؟
اگرچه درخواست برای همه حقوق مشروع مهم است، اما اولویت فوری باید توقف قتلعام، نسلکشی و پاکسازی قومی باشد.
در مورد ابزارها، معتقدم که ما بهطور جمعی، در سطح مردمی و رسمی، در میان کشورهای عربی و اسلامی، و در سطح دولتها و ملتها آنها را در اختیار داریم. آنچه نیاز داریم، تصمیم برای استفاده از این ابزارهاست، در صورتی که این رژیم از اجرای آنچه در بیانیهها ذکر شده و مورد توافق قرار گرفته، خودداری کند—که چنین امری قابل انتظار است. در این صورت، باید گزینههای خود را ارزیابی کنیم: آیا دوباره خشمگین خواهیم شد؟ محکوم خواهیم کرد؟ به جامعه بینالمللی متوسل خواهیم شد؟ یا روابط (دیپلماتیک و/یا اقتصادی) را قطع خواهیم کرد، که این حداقل اقدام ممکن است؟ برنامه عملی مشخص ما چیست؟
بدون این، این نسلکشی ادامه خواهد یافت و ما به همدستان غیرمستقیم آن تبدیل خواهیم شد. ما با یک دولت به معنای حقوقی کلمه مواجه نیستیم، بلکه با یک رژیم استعماری قانونگریز روبهرو هستیم؛ ما با یک ملت به معنای تمدنی کلمه مواجه نیستیم، بلکه با گروههایی از مهاجران که به توحش نزدیکترند تا به انسانیت.
ادعا کردن اینکه مشکل در این دولت افراطی و غیرمنطقی یا در مردمی است که از حوادث ۷ اکتبر شوکه شدهاند، اشتباه است. همه آنها با یک ذهنیت و ایدئولوژی مشترک کار میکنند، بیمار به خشونت خونین، بیمار به توهم برتری (نژادی)، و در عین حال ظاهراً از نازیسم متنفرند، اما در باطن آن را میستایند.
اینها اهداف نشست امروز ماست، اینها پرسشهای واقعی هستند، و این پرسشها ابزارها را تعیین میکنند؛ ابزارها کلید موفقیت هستند. این جوهره نشست امروز ماست و امیدوارم که این نشست با موفقیت همراه باشد و تصمیمات درستی بگیریم تا دیگر با زبان قانون با دزدان، با زبان اخلاق با جنایتکاران، و با زبان انسانیت با جلادان صحبت نکنیم.
امیدوارم نیتهای خوب ما بار دیگر نقطه شروع و انگیزهای برای مرگهای تازه نباشند که بر ملتهای فلسطین و لبنان تحمیل میشود؛ ملتهایی که تاوان نیتهای خوب و سازوکارهای غایب طی دههها را پرداختهاند.
والسلام علیکم.
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 