مومیا ابوجمال همچنان پس از ۴۳ سال زندان ناعادلانه مبارزه می‌کند – آبایومی آزیکیوه

ترجمه جنوب جهانی

از سال ۱۹۸۱، این روزنامه‌نگار برنده جوایز و عضو پیشین حزب پلنگ‌های سیاه از حق محاکمه‌ای عادلانه و آزادی بیان محروم بوده است.

مومیا ابوجمال، یک راننده تاکسی و روزنامه‌نگار، در صبح زود ۹ دسامبر ۱۹۸۱ بر اثر شلیک گلوله زخمی شد و به اتهام قتل یک افسر پلیس سفیدپوست در فیلادلفیا دستگیر شد. زمانی که مشخص شد او مظنون اصلی قتل افسر دنیل فالکنر است، رسانه‌های اصلی در ایالات متحده به‌گونه‌ای این ماجرا را پوشش دادند که پیش از برگزاری محاکمه، او را مقصر نشان دهند.

از زمان محکومیت اولیه و صدور حکم اعدام، مومیا و حامیانش بی‌وقفه برای ابطال این بی‌عدالتی و آزادی او مبارزه کرده‌اند. یک کارزار بین‌المللی طولانی‌مدت در سال ۲۰۱۱ موفق شد او را از مسیر اعدام خارج کند. با این حال، نظام قضایی پنسیلوانیا طی دهه‌ها از بررسی شواهدی که می‌توانست مومیا را تبرئه کند، خودداری کرده است. در جدیدترین چالش حقوقی برای دستیابی به محاکمه مجدد، قاضی پرونده شواهد مهمی را که مربوط به تلاش‌های دادستان برای محروم کردن مومیا از محاکمه‌ای عادلانه بود، نادیده گرفت.

ابوجمال در آوریل ۲۰۲۴، ۷۰ ساله شد. طی دهه گذشته، سلامت او به دلیل شرایط سخت زندان‌های ایالت پنسیلوانیا به‌شدت وخیم شده است. او از بیماری‌هایی نظیر دیابت، مشکلات بینایی، هپاتیت C و بیماری‌های قلبی رنج برده است. هر بار که وضعیت سلامتی او بحرانی شد، افراد از سراسر کشور و جهان مجبور شدند از طریق اقدامات حقوقی و کارزارهای ارسال نامه، برای دسترسی او به درمان‌های پزشکی ضروری تلاش کنند.

با وجود این بحران‌ها، ابوجمال همچنان یک نویسنده پرکار و مجری برنامه‌های رادیویی است. او تاکنون بیش از ده کتاب نوشته یا در تألیف آن‌ها مشارکت داشته و از طریق Prison Radio به طور منظم درباره موضوعاتی همچون نژادپرستی، نظامی‌گری، فقر و شرایط دشوار بیش از دو میلیون زندانی در آمریکا اظهار نظر کرده است. در ژوئیه ۲۰۲۴، کتاب او با عنوان زیر کوهستان: کتابی ضد زندان منتشر شد.

طی دهه‌ها، پرونده او هزاران تجمع و تظاهرات را برانگیخته است. هر ساله در ۲۴ آوریل (روز تولد او) و ۹ دسامبر (سالگرد دستگیری او) در فیلادلفیا تجمعاتی برگزار می‌شود تا آزادی فوری او مطالبه شود.

پرونده مومیا به یک مسئله ملی و بین‌المللی بدل شده است. نام او در آمریکای شمالی، اروپا، آفریقا، آسیا و آمریکای لاتین شناخته شده است و میلیون‌ها نفر آزادی او را خواستارند.
ابو جمال در سال ۱۹۶۹، در اوج برنامه ضد اطلاعات دولت آمریکا برای سرکوب جنبش‌های انقلابی، از اعضای بنیان‌گذار حزب پلنگ‌های سیاه در فیلادلفیا بود. پس از فروپاشی این حزب، او به عنوان روزنامه‌نگار و سازمان‌دهنده اجتماعی فعالیت کرد و از طرفداران سرسخت سازمان MOVE در فیلادلفیا شد.

به گفته وب‌سایت Prison Radio:

«در اواخر دهه ۱۹۷۰، ابو جمال به عنوان روزنامه‌نگار در ایستگاه‌های رادیویی مختلف در دره دلاور فعالیت داشت. او برای ایستگاه WUHY (WHYY فعلی)، وابسته به NPR، گزارش‌هایی تهیه می‌کرد و در برنامه‌های ملی نظیر All Things Considered همکاری داشت. در سال ۱۹۸۰، او و تیمش جایزه معتبر Major Armstrong از دانشگاه کلمبیا را برای برتری در پخش رادیویی دریافت کردند.»

مومیا اکنون در زندان ایالتی ماهانوی در پنسیلوانیا دوره حبس ابد بدون امکان عفو مشروط را سپری می‌کند. سازمان‌های حقوق بشری از جمله عفو بین‌الملل و شخصیت‌هایی نظیر نلسون ماندلا، تونی موریسون و دزموند توتو، طی دهه‌ها به فساد در محاکمه او اعتراض کرده‌اند.

از دهه ۱۹۶۰ تاکنون، صدها فعال سیاسی در آمریکا زندانی شده‌اند. بسیاری از آنان به اتهاماتی نادرست محکوم شده و دهه‌ها در زندان مانده‌اند. برخی از این فعالان مانند دکتر موتولو شاکور و روچل مگی، تنها چند ماه پیش از مرگ آزاد شدند.

اساتا شاکور، عضو باسابقه ارتش آزادی‌بخش سیاهان، در سال ۱۹۷۹ از زندان فرار کرد و در کوبا پناهندگی سیاسی یافت.

لئونارد پلتیه، رهبر جنبش سرخ‌پوستان آمریکا (AIM)، از سال ۱۹۷۶ به اتهام قتل دو مأمور FBI در زندانی فدرال به سر می‌برد. علی‌رغم درخواست‌های مکرر برای آزادی یا محاکمه مجدد او، تاکنون این تلاش‌ها ناکام مانده است.

در ژوئن ۲۰۲۴، آزادی مشروط پلتیه بار دیگر رد شد، اما با پایان دوران ریاست‌جمهوری جو بایدن در ژانویه ۲۰۲۵، احتمال عفو او وجود دارد. سناتور برایان شاتز از هاوایی از بایدن خواسته است تا پیش از ترک کاخ سفید، پلتیه را عفو کند.
شرایط طاقت‌فرسای زندان‌های آمریکا منجر به اعتراضات شدید زندانیان شده است. در زندان رد آنیون در ویرجینیا، چندین زندانی با خودسوزی به این شرایط اعتراض کردند. گزارش‌ها حاکی از آن است که زندانیان به طور مداوم مورد آزارهای جسمی، نژادپرستی و سوءرفتار پزشکی قرار می‌گیرند.
برای ایجاد یک جامعه عادلانه و برابر، برچیدن نظام کارسری-صنعتی و پایان دادن به نژادپرستی نهادی و استثمار طبقاتی ضروری است. ایالات متحده که خود را مدافع حقوق بشر معرفی می‌کند، بالاترین نرخ زندانیان در جهان را دارد، و بیشتر آنان از اقشار کارگر و محروم هستند.