ویسنته موره
ترجمه جنوب جهانی

این، پاراگراف اول سرمقاله ویژه «شارلی ابدو» است:
«ده سال بعد، «شارلی ابدو» هنوز پابرجاست. دلایل فاجعه نیز همچنان وجود دارند، همان‌طور که عزم اعضای این نشریه. وضعیت ژئوپلیتیک تکامل یافته و حتی بدتر شده است. رژیم‌های استبدادی مانند روسیه و چین دیگر جاه‌طلبی‌های خود را برای مبارزه با ارزش‌های دموکراتیک پنهان نمی‌کنند، آن هم با همان تعصبی که سازمان‌های تروریستی اسلام‌گرایی مانند داعش و القاعده دارند. دموکراسی ایده‌ای است که به نظر می‌رسد بیش از پیش توسط نیروهای خصمانه و فعال مورد پرسش قرار می‌گیرد.»

در این روز یادبود، همدردی با قربانیان قاعده‌ای است که باید رعایت شود. «ریس»، مدیر «شارلی ابدو»، باید این موضوع را به یاد آوری میکرد بخصوص وقتی چندین کاریکاتور «خنده‌دار» درباره غرق شدن «آیلان»، کودک سه‌ساله مهاجر، منتشر کرد.

«در این جمع، هیچ‌گاه به قربانیان بی‌گناه، حتی به صورت شوخی یا کنایه، توهین نمی‌شود. این احترام به انسانیت، پایبندی به اصول اخلاقی و همچنین شناخت شخصی برخی از مدیران سایت با قربانیان ترورهای وحشیانه است که ما را از چنین رفتاری باز می‌دارد. برخلاف برخی رسانه‌ها مانند «شارلی ابدو» که گاهی اوقات در تمسخر قربانیان زیاده‌روی می‌کنند، اما تنها زمانی که قربانیان از نزدیکان خودشان نباشند.»

اما همه، چه در اینجا و چه در هر جای دیگر، حق دارند بگویند و بارها تکرار کنند: «من شارلی نیستم.»

هشدار به چرخش مسیر «شارلی ابدو»

«لو گرند سوآر» مدت‌ها پیش درباره تغییر مسیر «شارلی ابدو» هشدار داده بود. این نشریه مشاهده کرده بود که «شارلی ابدو» تمام جنگ‌های ناتو، از جمله از زمان فروپاشی یوگسلاوی، را حمایت کرده است.

تعقیب ناکام «قهوه‌ای‌های سرخ»

در ۸ اوت ۲۰۱۲، «شارلی ابدو» در مطلبی به امضای «اریک سیمون»، یکی از خبرنگاران برجسته‌اش در حوزه امور بین‌الملل، در صفحه نخست خود نوشت: «این راست افراطی که از دمشق حمایت می‌کند»، و در آن «لو گرند سوآر» و دو مدیر آن (ویکتور دداژ و ماکسیم ویواس) را «قهوه‌ای» و «قهوه‌ای سرخ» خواند. این اتهام نازیسم و یهودستیزی، که اشاره به «پیراهن قهوه‌ای‌ها» (SA) در دوران هیتلر دارد، به شکلی زیرکانه مطرح شده بود.

پانزده روز بعد، «شارب»، سردبیر، در صفحه داخلی نشریه یک تکذیبه بسیار کوتاه منتشر کرد؛ زمزمه‌ای که مقابل آن اتهام بلند بالا هیچ به شمار می‌آمد.

در ایمیلی، «اریک سیمون» اعتراف کرد که دیگر «لو گرند سوآر» را «قهوه‌ای سرخ» نمی‌داند و نوشت: «فعلاً گیج مانده‌ام.» اما در مکالمه تلفنی، او اعتراف کرد که از ضد امپریالیست‌ها متنفر است و فکر می‌کند «بدترین شر، کاسترو است».

«شارلی ابدو» و حامیان ماکرون

«زینب الرزوی»، روزنامه‌نگار «شارلی ابدو»، که از حامیان فعال امانوئل ماکرون است، در انتخابات مجلس در سال ۲۰۲۲ نامزد شد اما به دلیل ارتباط با شخصیت‌های راست افراطی مانند «پاپاسیتو» از لیست کنار گذاشته شد. او در برنامه‌ای تلویزیونی خواستار استفاده پلیس از «گلوله واقعی» علیه معترضان شده بود.

نقد کتاب بدون خواندن آن

«لائوره دوسی»، روزنامه‌نگار «شارلی ابدو» در تاریخ ۷ آوریل ۲۰۲۱ بدون آنکه کتاب «ماکسیم ویواس» را به طور کامل مطالعه کند، به آن حمله کرد و نویسنده را مورد توهین قرار داد. در این مقاله، دوسی سعی کرده است «ژان لوک ملانشون» را نیز به طور نادرست به این موضوع مرتبط کند. عنوان این مقاله، یعنی «ملانشون و تئوری‌پرداز توطئه»، نمونه‌ای واضح از اتهام‌زنی بی‌اساس و تلاش برای مرتبط کردن مخالفان سیاسی با نظریه‌های توطئه است.»

در تاریخ ۲۷ دسامبر ۲۰۲۳، «لائوره دوسی» را روی جلد نشریه هفتگی Franc-Tireur دیدیم، نشریه‌ای که توسط میلیاردر «دانیل کرِتینسکی» (هم‌مالک روزنامه Le Monde و دیگر رسانه‌ها) تأمین مالی شده و به سردبیری «کریستف باربیه» (مشهور به شال قرمز) منتشر می‌شود. این هفته‌نامه پاتوقی است برای شخصیت‌هایی چون «کارولین فوریست»، «رافائل انتوون» (کسی که گفته: «ترجیح می‌دهم لوپن را انتخاب کنم تا ملانشون») و دیگر چهره‌های رسانه‌ای که بدون هیچ خجالتی، مشغول شست‌وشوی مغزی مخاطبان هستند.

تعجبی ندارد که سایت‌هایی مانند لو گراند سوآر و مدیرانش دائماً هدف حملات شارلی ابدو هستند. شارلی ابدو همواره به دنبال برجسته کردن «خطر نفوذپذیری شدید» میان لو گراند سوآر، جریان راست ماکرونی و راست افراطی بوده است.

موضع‌گیری شارلی ابدو علیه جولیان آسانژ

جولیان آسانژ، یکی از بزرگ‌ترین روزنامه‌نگاران غربی، تحت بیشترین فشارها و آزارها قرار گرفته است، منفورترین شخصیت نزد ایالات متحده و یکی از محترم‌ترین چهره‌های روزنامه‌نگاری جهان با بیش از ۲۰ جایزه برای شجاعت و حرفه‌اش.
اما برای «ژرار بیار»، سردبیر شارلی ابدو:
«… جولیان آسانژ یکی از همان شخصیت‌های وسواسی است که شر مطلق را نمایندگی می‌کنند؛ برای چنین افرادی، هر چیزی که در برابر ایالات متحده قرار بگیرد، باید به‌طور پیش‌فرض در جبهه حقیقت و خیر مطلق قرار گیرد.» (فیسبوک، ۲۶ ژوئن ۲۰۱۷).

در شماره ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۸، شارلی ابدو با عنوانی توهین‌آمیز با آسانژ برخورد کرد: «آسانژ یا احمق؟» مقاله‌ای که هیچ دادگاهی اجازه نمی‌داد چنین توهین‌هایی در آن مطرح شود. بخش‌هایی از مقاله:
«با وجود چهره‌ای که یادآور چیزی فراموش‌شده در عمق یخچال است، آسانژ بی‌شک یک نماد جنسی برای برخی دخترهاست… یک احمق باور نکردنی… طوفانی از حماقت که گوش‌ها را می‌پیچاند… و غیره.»

جوایز متعدد جولیان آسانژ و ویکی‌لیکس

برخی از جوایز او شامل:

جایزه سام آدامز

مدال طلای صلح و عدالت

جایزه حقوق بشر گونتر والراف

جایزه شجاعت در هنر

جایزه صلح اشتوتگارت

جایزه ساخاروف

جایزه اخلاق ضد فساد

جایزه گری وب

و بسیاری دیگر.
همچنین، آسانژ برای شش سال متوالی نامزد جایزه نوبل صلح بوده است.

خودنمایی شارلی ابدو

آیا «ژرار بیار» و «رابرت مک‌لیام ویلسون» که افکارشان (مطابق سبک بحث خود شارلی ابدو) بوی تعفن از مناطق خاص بدنشان می‌دهد، این را درک می‌کنند؟

کابوس در آشپزخانه شارلی ابدو

تصور کنید یک رستوران پنج‌ستاره که سرآشپزهایش مرده‌اند و سس‌های فاسد جای آنها را گرفته‌اند. نام رستوران تغییر نکرده است و میهمانان همچنان (هرچند کمتر از گذشته) به آنجا هجوم می‌آورند. آنها فکر می‌کنند در خانه «کاوانا»، «رایزر»، «کابو»، «وولینسکی»، «ماریس»، و «تینیو» هستند، اما در واقع غذای گندیده‌ای از «ریس»، «بیار»، «سیمون»، «دوسی»، «ویلسون»، «زینب الرزوی»، «ماریکا برت» و دیگران را می‌خورند؛ کسانی که مورد تأیید «دانیل کرتینسکی»، «کریستف باربیه»، «کارولین فوریست» و «رافائل انتوون» هستند، زیر نگاه رئیس پیشین شارلی ابدو، «فیلیپ وال»، دوست ماکرون و سارکوزی.

منبع:
*شارلی ابدو، لو گراند سوآر، و کتاب «ماکسیم ویواس»: «اویغورها، وحشت در رسانه‌های ما بود» که چندین صفحه از آن به شارلی ابدو اختصاص دارد.
لینک مرتبط: اینجا