محفل پرولتری باسک
ترجمه جنوب جهانی
در هر صورت، آمریکا همچنان قصد دارد موشکهای میانبرد خود را به عنوان «عامل بازدارنده» در آلمان مستقر کند.
در همین حال، روبرت هابک، وزیر اقتصاد آلمان از حزب سبز، اعلام کرده که اگر در فوریه به جای شولتز انتخاب شود، بدون مشکل موشکهای تاروس را به کیف خواهد فرستاد. حزب دموکرات مسیحی (CDU) و احزاب لیبرال FDP نیز با این دیدگاه موافق هستند و همگی در حمایت از امپریالیسم آمریکا متحد هستند.
اما این بازتاب احساسات توده کارگرانی که ادعای نمایندگی آنها را دارند نیست – کارگرانی که از نابودی بیدلیل مشاغلشان، صنعتزدایی اقتصاد، خرابکاری غیرقابل توضیح خطوط لوله گاز و تحریک به جنگ با روسیه خشمگین هستند. این کارگران اکنون به تعداد فزایندهای سخنان نخبگان لیبرال را با نفرت و تحقیر مینگرند و مشتاق رهایی از آنها هستند.
احزابی که بهترین بازتاب این شورش علیه کل نظام لیبرال هستند، حزب راستگرای پوپولیست آلترناتیو برای آلمان (AfD) و اتحاد پوپولیست چپگرای سارا واگن کنست (BSW) هستند. AfD به احساسات ضد مهاجرت آلوده است، اما این چیزی نیست که واقعاً «میانهروها» را آزار میدهد – آنهایی که از نسل کشی صهیونیستها احساس رضایت میکنند و مشتاقند به نئونازیهای اوکراینی موشکهای تاروس بدهند. آنچه آنها را در مورد رشد «افراطگرایی» پوپولیسم «چپ» و «راست» آزار میدهد، نشاندهنده شکست کامل آنچه آنها مرکز «میانهرو» مینامند در ارتباط با توده های کارگران خشمگین و ناراضی است.
این چیزی است که روزنامه آلمانی راستگرا و صهیونیستی ولت در اکتبر گفت: «در تظاهراتی در برلین، گروههای عمدتاً چپ افراطی از آلمان خواستند تا تحویل سلاح به اوکراین را متوقف کند و در برخی موارد حتی از ناتو خارج شود. برگزارکنندگان گفتند که بیش از ۴۰,۰۰۰ نفر در این تجمع شرکت کردند.»
«هزاران معترض روز پنجشنبه برای اعتراض به موضع دولت آلمان در مورد جنگ اوکراین گرد هم آمدند. حامیان تظاهرات با شعار » جنگ هرگز»، این اعتراض را در روز وحدت آلمان، تعطیلی سالانهای که یادآور اتحاد مجدد آلمان در سال ۱۹۹۰ است، برگزار کردند. معترضان پلاکاردهایی در دست داشتند که خواستار دیپلماسی به جای جنگ بودند و خواستار توقف ارسال سلاح به اوکراین شدند.»
«برخی از معترضان همچنین همبستگی خود را با مردم نوار غزه ابراز کردند و با پلاکاردهایی خواستار «پایان ترور و اشغال» شدند. برگزارکنندگان گفتند که «بیش از ۴۰,۰۰۰ نفر» در این تظاهرات شرکت کردند.»
در همین تظاهرات، سارا واگن کنشت خواستار مذاکره با رئیس جمهور ولادیمیر پوتین برای پایان دادن به درگیریها در اوکراین شد و دولت را متهم کرد که کورکورانه از واشنگتن پیروی میکند. او اشاره کرد که آلمان «بار دیگر در آستانه استقرار موشکهای میانبرد آمریکا در خاک خود است. خدای من، این دیوانگی است. ما نباید بیشتر در این مسیر پیش برویم. آنچه در حال رخ دادن است بسیار خطرناک است.»
یک سوسیال دموکرات باسابقه به نام رالف اشتگنر از سوی جمعیت مورد هو شد. روایت او از استقبالش بسیار روشنگر بود. اشتگنر پس از سخنرانیاش از هو کردن بخشی از جمعیت شکایت کرد:
«هو کردن و فریادهای برخی تظاهرکنندگان هنگامی که درباره جنگ تهاجمی روسیه و حق اوکراین برای دفاع از خود صحبت میکردم، تنها تأکید میکند که ما نمیتوانیم جنبش صلح را به پوپولیستها واگذار کنیم: سوسیال دموکراتها به آنجا تعلق دارند. سیاست یک بازی خوشآب و هوا نیست.»
پیام روشن است: سوسیال دموکراتها اگر نهایت تلاش خود را برای نگه داشتن طبقه کارگر در بند اربابان امپریالیست نکنند، به وظیفه خود در قبال اربابان امپریالیست خود عمل نکردهاند. پیام کمونیستها نیز باید به همان اندازه روشن باشد: افشای جنگطلبانی که در لباس میش به سوی طبقه کارگر میخزند و آموزش به کارگران برای ریشهکن کردن آنها از میان خود.
در همین حال، فرانسه همچنان به سیاست بیمعنای «ابهام استراتژیک» ادامه میدهد که در عمل به معنای سیاست اشاره و کنایه است. با این حال، رئیس جمهور امانوئل ماکرون از تصمیم آمریکا برای مجاز شمردن حملات موشکی دوربرد دفاع کرده و میگوید فرانسه مانع شلیک چنین موشکهای دوربردی از سوی اوکراین به روسیه نخواهد شد، اما محتاطانه از بیان صریح آنچه همه مدتهاست درک کردهاند خودداری میکند: یعنی اینکه در لحظه حقیقت، پاریس دقیقاً همان کاری را خواهد کرد که واشنگتن به آن میگوید.
در مسیر بازگشت به سرزمینهای آزاد شده
براساس مقالهای از النا گراژدان در کیف پست، در سال گذشته حدود ۱۳۰,۰۰۰ نفر از ساکنان سابق منطقه دونباس که در اثر درگیریها آواره شده بودند، برای فرار از تبعیض، بیخانمانی و فقر به خانههای خود بازگشتهاند.
مقامات روسی که بر گذرگاه مرزی شرمتیوو نظارت دارند میگویند علت اصلی بازگشت آنها مشکلات مالی است که پس از لغو حقوق اجتماعی ۴۸ دلاری برای آوارگان داخلی توسط هیئت حاکمه کیف تشدید شد. اکثر کارگران آواره داخلی توان پرداخت اجاره آپارتمان را ندارند و از ۱۳,۰۰۰ وامگیرنده ثبت شده در دفاتر پرکاربردترین وامدهنده رهنی، تنها ۲ درصد آوارگان داخلی هستند.
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 