ترجمه مجله جنوب جهانی

برای کسانی که باور داشتند آنچه ملت فلسطین در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ آغاز کرد، یک آرمان‌شهر غیرقابل‌دسترس است، نتایج به‌دست‌آمده با اهداف اعلام‌شده این باور را به چالش کشیده است. مقاومت مسلحانه و نافرمانی مدنی یا تاب‌آوری که توسط میلیون‌ها مرد، زن و کودک به اجرا درآمد، در ساعات اخیر به پیروزی بزرگی علیه صهیونیسم و قدرت نظامی آن منجر شده است.

هنگامی که در تاریخ ۷/۱۰ بیانیه‌های اولیه حماس و دیگر جناح‌های فلسطینی منتشر شد، به‌وضوح اعلام شد که اولویت «نبرد طوفان الاقصی» آزادی زندانیان فلسطینی و عقب‌نشینی نیروهای اشغالگر است. همه مبارزانی که در این قیام استقلال‌طلبانه شرکت کردند، می‌دانستند که بازگشتی در کار نیست؛ این قیام یا به پیروزی می‌رسد یا شهادت. بر این اساس، علاوه بر صدای غرش اسلحه‌ها (در نبردی کاملاً نابرابر)، پایبندی و دفاع مردم از سرزمین اجدادی‌شان عاملی حیاتی بود. این ترکیب، امروز امکان صحبت از پیروزی علیه ائتلاف اسرائیلی-آمریکایی و همه متحدان آن را فراهم کرده است.

واضح بود که دشمن صهیونیست با خشونت به حمله اولیه مقاومت پاسخ خواهد داد، اما آنچه رهبران «تل‌آویو» محاسبه نکرده بودند، این بود که فلسطینیان ملتی قهرمان، مصمم، صبور و متقاعد شده هستند که با مبارزه برای یک آرمان بیش از حد عادلانه، کسانی را که برای حرص قدرت و جنایت علیه بشریت می‌جنگند، شکست خواهند داد. این جنایت‌ها به نسل‌کشی ده‌ها هزار غیرنظامی فلسطینی منجر شد. اما باوجود این درد عظیم، امروز در میان ویرانه‌های ناشی از بمباران‌ها، عزت فلسطینی بار دیگر برخاسته و آتش‌بس را جشن می‌گیرد؛ آتش‌بسی که مقاومت مسلحانه اسرائیل را به پذیرش آن مجبور کرد. در همین بستر، مذاکراتی از سوی غزه تحمیل شد که به هدف بزرگ آزادی زندانیان در اردوگاه‌های مرگ شبیه به آلمان نازی منجر شد.

در خصوص تبادل زندانیان، نباید جزئیات نحوه آزادی دو طرف از نظر دور بماند. درحالی‌که سه دختر جوان اسرائیلی که یک سال و نیم توسط نیروهای مقاومت حفاظت شده بودند و در شرایط دائمی بمباران به سر می‌بردند، سالم، لبخند‌ بر لب و گویی از یک دورهمی خانوادگی یا جشن بازگشته‌اند، این موضوع تفاوت اخلاقی را نشان می‌دهد. این تضاد، افتخارآمیز بودن رفتار یک طرف و جنایت‌کاری طرف دیگر، یعنی سربازان ارتش یهودی را آشکار می‌کند. این سه دختر آزادشده با چشم خود دیدند که مردم غزه چقدر به مقاومتشان افتخار می‌کنند. هیچ بمب یا دروغی نتوانست غرور مردم فلسطین را در حمایت از کسانی که در خط مقدم نبرد هستند، از بین ببرد. علاوه بر این، هیچ‌کس نمی‌تواند بگوید که آن‌ها شکنجه شده‌اند، غذا از آنان دریغ شده، با خشونت به سلول‌های کثیف انداخته شده‌اند یا مورد حمله سگ‌ها قرار گرفته‌اند؛ شیوه‌هایی که در «گوانتاناموی اسرائیلی» یعنی اردوگاه سدی‌تیمن رایج است. در تبادل‌های قبلی نیز زندانیان آزادشده گواهی داده‌اند که مورد بدرفتاری قرار نگرفته‌اند.

در سوی دیگر، وضع کاملاً متفاوت بود: از ساعت‌ها قبل از آزادی زنان و کودکان فلسطینی، نیروهای ارتش صهیونیستی به خانه‌های آنان حمله کرده، هر چیزی که سر راهشان بود، تخریب کردند و به خانواده‌ها هشدار دادند که «جشن نگیرید» تا با ایجاد رعب، شادی بازگشت عزیزانشان را تلخ کنند. بااین‌حال، هیچ‌کس عقب ننشست و هنگامی‌که زندانیان فلسطینی بالاخره آزاد شدند، مردم به استقبال بی‌نظیری از آنان شتافتند. آغوش‌ها، اشک‌ها، صدای طبل‌ها و نی‌انبان‌ها و تکان دادن پرچم فلسطین، همراه با شعارهایی به افتخار مقاومت و شکرگزاری از خدا برای این بازگشت طولانی‌مدت. در چهره و بدن این مردان و زنانی که برای اولین بار پس از ماه‌ها یا سال‌ها با مردمشان دیدار کردند، آثار شکنجه، ضرب‌وجرح، شبیه‌سازی اعدام و گازگرفتگی سگ‌ها به‌وضوح دیده می‌شد. نمونه بارز این مسئله، قهرمان فلسطینی، خالده جرار است که نگاهش تمام درد و شکنجه‌هایی که متحمل شده را بازگو می‌کند.

این وضعیت، دو اخلاق کاملاً متفاوت را به نمایش می‌گذارد. برای جنایتکار جنگی نتانیاهو و حلقه مرگ او، شکنجه و کشتار ابزارهای ضروری برای بقای در قدرت هستند. اما برای کسانی که به آرمان فلسطین متعهدند، پیروزی نه‌تنها از لوله تفنگ‌ها، بلکه از انسانیت، همبستگی، برادری، شجاعت و عشق به هم‌رزمانشان حاصل می‌شود. برای آنان، صلح تنها زمانی ممکن است که اشغالگر سرزمین‌ها را ترک کند، هزاران زندانی باقی‌مانده آزاد شوند و صدها هزار آواره به خانه‌هایشان بازگردند.